Flying Colors - Second Nature (2014)

Die laatste vijf minuten van Cosmic Symphony wil ik zo hard met de wereld delen, dit moet het mooiste zijn (tekst, sfeer, melodie) wat Flying Colors al heeft opgenomen... Echt ontroerd en geëmotioneerd van. Wat een stem heeft die Casey toch. Dat gehele laatste lied is ook echt een epic die alle bombast loslaat en zodoende een vreemde eend in de bijt van de "gangbare" lange epic is. Een sterk staaltje bescheidenheid dat die 12 minuten toch laat voorbijzoeven als was het een 3-minute popsong. Maar met kwaliteit uiteraard, dat staat buiten kijf. Open Up Your Eyes vat dan wel aan met een sterk Transatlantic sfeertje, daar kom je niet onderuit Elk bandlid toont hier z'n troeven en kunsten, maar dit klinkt echt wel als een geheel. Waw.

In deze review kan ik me ook volledig vinden. Met als vertrekpunt de vlinder tussen 'Flying Colors' en 'Second Nature' op de hoes, slaat deze bespreking de bal volledig raak.

Mijn eerste kennismaking met Flying Colors is het nummer 'Mask Machine'. Wat een goed nummer is dat. Hier moet maar eens achteraan gaan.

Dat vind ik zelfs het minste nummer van de hele cd, je zal aangenaam verrast worden me dunkt Zeker ook het eerste album checken. Daar hoor je in elk lied nog redelijk sterk de invloeden (Beatles, Foo FIghters, Coldplay, U2 etc), terwijl de nieuwe plaat echt 'Flying Colors' is. Prachtplaat. En om nog maar eens het slotlied Cosmic Symphony te benadrukken...

De opvolger van het spetterende debuut uit 2012 van deze Super Band uit de VS. Helaas moet gezegd, dat het spetterende van het debuut er hier danig af is. Zonder meer goede composities, maar een echt stempel wordt er door FC hier niet gedrukt. Hoogtepunt van deze bijna 60 minuten durende cd is wat mij betreft "Mask Machine", dus als je deze al hebt binnengehaald van de band's bandcamp kan je het daarbij laten. Punt van irritatie bij mij is dat Neil Morse met zijn "zang" nogal nadrukkelijk aanwezig is, en die stem bekoord mij in het geheel niet. Bij Transatlantic kan het er nog mee door, omdat hij vaak overstemd wordt door de muziek, maar het is op deze cd net alsof ik naar zijn solo album "November" zit te luisteren en daar zit ik niet op te wachten. Steve Morse is uiteraard als vanouds op zijn best met de gitaarpartijen en zanger Casey McPherson heeft een aangename zangstem. Bassist Dave Larue mag de sterren uit de hemel spelen in het eerder genoemde "Mask Machine", wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Maar ik mis epics als "The Storm" en "Infinite Fire" van de eerste cd.
Gemiste kans dus. Jammer, ik had er hoge verwachtingen bij, en dat is misschien het euvel.

Ik ga voor een heel groot deel met Mindscapes mee, want dit is weer zo;n heerlijk album van topmuzikanten. Af en toe doet het denen aan de jaren 70 (met zo'n heerlijk orgeltje in A place in Your World) en het slotnummer is weer gewoon een kei van een nummer uit het heden. Heerlijk om Steve Morse weer te horen. Zijn gitaargeluid is van afstand herkenbaar. Ben blij met deze heren!!
Moet nog wel groeien, denk ik dus meerdere keren draaien.

Het debuutalbum Flying Clours was in 2012 een van de teleurstellingen van het jaar. Een aantal van mijn favoriete artiesten in een band, hoge verwachtingen maar een ronduit teleurstellend resultaat. Ik heb er zelfs een column van IO Pages mee gehaald (stelling) Het is net voetbal, een sterren ensemble hoeft niet altijd het beste elftal te hebben Kan het (waarschijnlijk) toch niet laten om het album eens te luisteren. Ben toch wel weer benieuwd.

Hier is-ie dan, integraal te streamen... Leg 'm halverwege niet weg, want het beste vind je wat mij betreft in de laatste 12 minuten... Flying Colors stream Second Nature in full - Prog - prog.teamrock.com

Broem ik zou zeggen, give it a shot

Helemaal mee eens, kan het niet beter verwoorden. En dat geflankeerd door 2 vintage Steve Morse solo's.

En verder ook een fijn album van de heren.

Peaceful Harbor doet mij denken aan Finally Free van Dream Theater (van SfaM), wat overigens helemaal niet erg is.
Edit: Ik blijk The Spirit Carries On te bedoelen (zelfde band,zelfde album)

Ik denk bij het begin juist steeds dat ik naar Octavarium luister

Hoe dan ook sterk DT beïnvloed. En nee, dat is niet erg, mag best een keer.

Wat een afknapper! Heb me er doorheen moeten worstelen; wat een drukke boel zeg, en dan daarbij die vlakke (dunne) productie, dan wordt het op een gegeven moment wat veel en lijkt het meer en meer een brei te worden. Nee, geef mij dan maar de nieuwe Opeth, die klinkt opnametechnisch wél als een klok!

Wat een album leveren deze mannen weer af zeg, poeh!! Dat heerlijke Flying Color sausje dat hun debuut zo geweldig maakte is gelukkig intact gebleven. De samensmelting van de individueen tot één geheel levert ons weer schitterende muziek op. Op deze tweede een ietsje meer prog naar mijn idee maar dat pakt goed uit. Gelukkig is ook de pop kant weer ruim vertegenwoordigt. Nee, ik geloof niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik zin heb in volgende week!

Met veel spanning uitgekeken naar deze CD. Als echte prog fan en Transatlantic fanaat, valt hij me toch een beetje tegen. De composities zijn uiteraard fantastisch ( dat mag je ook verwachten van deze heren), maar het is me allemaal net iets te middle of the road. Casey's zang is geweldig maar het lijkt wel of de muziek daar onder lijdt. Hoogtepunt voor mij is open up your eyes, tranen in mijn ogen. Ook Cosmic Symphony is prachtig, hoewel de muzikale genialiteit niet te vergelijken valt met het eerste nummer. Goede gebalanceerde plaat met veel verschillende stijlen, iets meer prog had wel gemogen zonder dat het op Tranatlantic hoeft te lijken. Donderdag wel lekker naar Tilburg uiteraard en hopen op Infinite Fire !!

Je moet het dan ook niet beluisteren als een progplaat in het straatje van Transatlantic Ook al wordt gezegd dat de progressieve elementen nu meer aanwezig zijn dan op hun debuut. Dit zal altijd wel de Caseyfactor in zich dragen en wat poppier aandoen. En goed toch? Voor prog met Neal en Mike hebben we al Transatlantic en Neal's soloplaten. Second Nature... Vorige week samen met m'n vriendin (die het wel heeft voor wat toegankelijkere progbands als Porcupine Tree en Moon Safari en zachtere dingen van Opeth en Dream Theater, maar geen Yes of neoprog-gedoe) in de zetel beluisterd net nadat de postbode 'm was komen leveren en ze vond de hele plaat echt prachtig! Net als ik trouwens.

Open Up Your Eyes is inderdaad wonderbaarlijk mooi, sowieso bij m'n 2 favoriete tracks die je hier kan aanvinken. De andere is Cosmic Symphony, dat ik misschien nog een tikkeltje beter vind (zie ook m'n vorige berichten hier). Ik heb het privilege gehad om drie weken geleden een goed halfuur te skypen met Neal Morse. Over Flying Colors (coverstory van de de volgende iO Pages), maar ook over zijn soloplaat, KaLIVEoscope, persoonlijke zaken etc. Wat een warme, hartelijke en open man. Dit terzijde, Second Nature staat gegarandeerd in m'n top 5 platen van 2014. Transatlantic ook

1301jmb misschien kan je stemmen met dit pop/prog element in het achterhoofd? Want deze verdient echt beter dan de 1,5* die hier al werd gegeven, vind ik persoonlijk

Eén woord voor het concert van gisteravond; Magistraal!!! Wat een band, wat een sound, wat een muziek...puur genot! Zijn de nummers op de albums al indrukwekkend, live komt het allemaal nóg beter uit de verf. Hoogtepunten te over maar het titelnummer van dit tweede album bezorgde me nog het meeste kippenvel op de armen, wauw!!

Ik dacht ff, tof! een nieuwe van Flyying colours
Maar helaas is dit doodenge gladde progdrek

Leuk he, zo leer je nog eens per toeval andere muziek kennen

Super om dit te lezen, vooral omdat ik het gemist heb... Bedoel je de openingstrack? Of de afsluiter? Ik vermoed dat je met "titelnummer" een van die bedoelt.

Nee ik bedoel Peaceful harbour. En hoe ik nou bij titelnummer kom?
Ik meen dat ik ergens in een advertentie van het album achter Peaceful harbour tussen haakjes (Second nature) zag staan. Maar kan het nergens weer vinden dus ik vrees dat ik dat helemaal mis heb

Wat een prachtig album toch weer. Ik hoop echt dat de leden van de band toch maar flink prioriteit moeten geven om deze band alive and kicking te houden. Echt een geweldige band (ook live, afgelopen donderdag was echt genieten in 013) die goede toegankelijke muziek maakt die ook lekker wat meat heeft. En dan vind ik Mask Machine nog het minste nummer van het album (waarschijnlijk omdat het het enige nummer is van het album waarbij de invloeden zo herkenbaar zijn, de rest van het album heeft een meer eigen geluid), dit album behoort wat mij betreft near the top van beste releases dit jaar. En dat einde van Cosmic Symphony, pure perfectie (wederom ook live).

Het debuut van deze band was een van mijn favoriete albums van dat jaar. Toch was het op momenten een beetje een wisselvallig album. Inmiddels draait het nieuwe album al geruime tijd met regelmaat rondjes op de draaitafel.

Na een paar luisterbeurten wordt duidelijk dat dit album een stuk coherenter is dan het debuut. Is het daarmee ook een beter album? Niet per sé. Naar mijn mening mist dit album nummers van het niveau van The Storm en Infinite Fire. Toch staan op dit album ook mooie nummers. Hoogtepunten zijn voor mij The Fury Of My Love en Cosmic Symphony. Echt zwakke nummers kent het album niet al vindt ik het niveau op kant C met One Love Forever en Lost Without You iets minder. Ook Peaceful Harbor begint zwak maar heeft wel een fantastische apotheose!

Al met al een uitstekend vervolg op het debuut.

Album gaat nog wel groeien, luister regelmatig en ontdek toch wel mooie passages, Peaceful Harbor en Cosmic zijn de favorieten, voorheen weinig van deze mannen geluisterd.

Kan zomaar even mijn favoriete album van 2014 worden, niet zo moeilijk want er zijn er hier weinig nieuwe albums daadwerkelijk aangeschaft. Een paar weken geleden deze Flying Colors zonder vooraf iets te luisteren gekocht en gelukkig houdt het zich staande. Opmerkelijk want zo heel erg weg van het debuut ben ik nou ook weer niet. Toch maar even volgen wat Steve Morse verder dan Deep Purple doet en dat pakt goed uit. Het openingsnummer is meteen al goed en iets meer prog en minder pop lijkt me een goed idee en al met al is het me ook wel weer stevig genoeg. Peaceful Harbor is ook erg mooi en persoonlijk word ik minder aangetrokken tot Mask Machine.

Goed dan uiteindelijk mezelf gedwongen dit album een paar keer uit te zitten. Ik kan er heel kort over zijn. Ik vind het saai. Waar het debuut vers en fris op me overkwam, klinkt dit als een poging om dat over te doen. Alleen nu verliezen de heren zich in het concept en gaan ze meer richting de prog. Heb horen zeggen dat dit meer klinkt als Transatlantic. Dat zou ik dan niet weten, maar ik vind ook de progpassages niet bijster boeiend. Klinkt allemaal een beetje alsof ik het al duizend keer eerder heb gehoord. Hier en daar nog wel een geinige melodie of pakkend thema en het is allemaal niet slecht - leuk voor op de achtergrond - maar voor mij geen aanschaf.

Op één uitzondering na: 'Peaceful Harbor' vind ik een prachtig nummer.

Opnieuw een heel goede, degelijke en fantasievolle plaat van deze gelegenheidsgroep. In mijn recensie noem ik het een tribute band die eigen nummers schrijft. Heel veel is al eens gedaan en klinkt super bekend, maar tegelijkertijd met een kwaliteit gespeeld dat ook ik als niet-prog fan er door gegrepen wordt. In de lange stukken gebeurt zo veel, dat ik moeiteloos geboeid blijf luisteren. Zonder dat rare folk uitstapje had het nog een halve ster meer geweest. En de zanger bevalt me ook uitermate goed.

Je kunt het hele verhaal lezen op WoNo Magazine

Wo.

Februari 2015 en op zondagochtend ontdek ik dit album pas. Vrouw boven onder de douche, Sonos systeem flink open en voor nu even lak aan de buren. Tja.. geen uitgebreide bespiegelingen van mijn kant. Gewoon een vette 4,5* want wat is dit een heerlijk album. Lief vrouwtje van me.. blijf svp nog even wat langer in de badkamer.

Heel apart, een album waarbij ik van de eerste twee tracks Open Up Your Eyes en Mask Machine compleet van mijn stoel val en vervolgens wordt het ineens allemaal veel minder. Neal Morse en Mike Portnoy zijn proggoden, maar het klinkt iets teveel als: hoe gaan we er voor zorgen dat we na al die jaren in de muziek nu eindelijk eens een paar dikke mainstream hits gaan scoren? Zoals Genesis met We can't dance. Wat met Mask Machine overigens tot pakweg 10 jaar geleden heel goed had kunnen lukken. Maar anno nu werkt dat niet meer helaas, de markt voor proghits a la Owner of a lonely heart, Land of confusion of Rendez-vous 6.02 lijkt gesloten. Maar goed, fantastische muzikanten, twee briljante tracks, maar uiteindelijk geen klassieker. Ik ken het eerste album nog niet, ga ik gauw beluisteren.

Toch maar eens Cosmic Symphony beluisteren met tekst erbij egmedia, dat nummer kan mij althans echt kraken. Liefst nog met Peaceful Harbor er net voor, die passen wel samen Van het debuut gok ik ook dat je dan op z'n minst het eerste en vooral het laatste nummer zal kunnen smaken (Infinite Fire).