Rage - The Missing Link (1993)

De beste Rage plaat voor deze line-up zonder twijfel.

Laatste wapenfeit voor Manni Schmidt (hij eindigt hier in ware schoonheid) en laatste plaat op het Noise label.

Cool thema, geweldige sound/productie en goede songs.

Favoriete tracks: Refuge, Certain Days, Lost In The Ice, The Missing Link, Raw Caress


5/5

Dit album is deze week Het Metal Album van de Week

Een paar keer beluisterd naar aanleiding van het forumtopic metal album v/d week. Inspiratieloze power/speed metal, veelal zwakke songs met teveel herhaalde refreintjes. De ideeën waaruit dit album is ontsproten, gieten betere bands soms in één song. Creativiteit, innovatie en emotionele impact zijn alleen met een microscoop waar te nemen. Instrumentenbeheersing en volharding zijn een paar van de weinige kwaliteiten die ik hier waarneem.
2,5/5

Ook ik heb dit album beluisterd naar aanleiding van Het Metal Album van de Week Topic

Vind dit net als het enige album dat ik van ze heb, Black in mind, erg zwak.
Maar toch nog net een voldoende, 3 sterren.

Sinds 1983 zijn deze Duitsers bezig, ik ken de naam van deze groep en de naam van hun frontman Peavy sinds mijn jonge en schone jaren, maar ik moet eerlijk bekennen dat dit album mijn eerste echte kennismaking met hen is. Ik heb zelfs mijn cassettes van toen bekeken – leve tapetrading – maar ik heb niets teruggevonden.
Ik vind dit wel goed te pruimen: de heren spelen samen strakke heavy metal / power metal met aandacht voor de melodielijnen, de gitaarriffs en –solo’s vind ik ook goed. Bij dit genre hou je natuurlijk rekening met het betere double bass werk en de koortjes, bij land- en soortgenoten kan het de melige toer opgaan, hier echter niet. Ik vind dit een plaat zonder overdaad maar met kwaliteit. Hoogtepunt vind ik From the Underworld, snel, hard, melodieus en een aanslag op de trommelvliezen.
Vermits ik quasi niets ken van Rage, kan de meestal tegenwoordige nostalgie-factor geen rol spelen. In hetzelfde jaar bracht Helloween het album Chameleon uit, ten kastele Spamalot ook wel genoemd “geen vetten” maar dit kan wel een aardig alternatief geweest zijn voor het toen wat stuurloze Helloween.
Peavy weet ongetwijfeld dat hij niet de beste zanger ter wereld is en dat is goed hoorbaar. Toch beschouw ik dat als een kwaliteit van hem: weten waar je grenzen liggen en goede, degelijke en proper afgewerkte prestaties leveren. Punt van kritiek blijft bij vele groepen en ook dit album: een uur is van het goede teveel. Ik blijf voorstander van de drie-kwartier-regel: de meeste mensen (zeker ik) kunnen hun aandacht toch niet langer bij de zaak houden. Ik geef dit een vier want ik vind dit een goed album, niet meer niet minder. De bonustracks heb ik niet beluisterd, doe ik trouwens zelden of nooit want waar stopt het?

De voorganger Trapped! kan je misschien ook wel boeien en de opvolgers Black In Mind en End Of All Days zijn ook sterke albums maar die zijn zoals hierboven gezegd zonder Manni Schmidt.

Nadat ik de eerste reacties op dit album het gelezen in het Metal Album van de Week topic, had ik niet heel veel zin The Missing Link te gaan luisteren. Ik had een soort van middelmatig Hammerfall-achtig iets verwacht. En van Hammerfall krijg ik na een paar nummers altijd last van jeuk en uitslag en andere ongemakken.
Gelukkig viel dit album me in dat opzicht mee. Met name de zang is beter, iets ruwer dan ik had verwacht. Daarnaast zitten in de meeste nummers wel stukken die eruit springen. Mooie riffjes, leuke solo's, om maar eens iets te noemen. Met name Los in the Ice (waar ik overigens eerst Lost in the Eyes verstond) en Raw Caress springen er voor mij uit.
Bovenstaande wil echter nog niet zeggen dat ik helemaal lyrisch ben. Goed, ik hoor leuke stukken, maar ik vind het album toch een vrij hoog couplet-refrein-couplet-refrein-solo-refreingehalte hebben. Licht voorspelbaar dus. Daarnaast staan er nog een paar misperen op het album (Nevermore bijvoorbeeld). En tot slot is de speellengte voor mij iets te veel van het goede. Als de leuke ideeën in een kortere tijd waren gestopt, zou ik dit album misschien nog wel eens opzetten. Nu zijn de mooie stukjes over teveel tijd verspreid, en zet ik liever een kortere plaat op, waarvan ik van tevoren weet dat het me de hele lengte weet te boeien.

The Missing Link viel me dus mee, maar tegelijkertijd is het niet een album dat ik nog vaak zal draaien.

3.5*

Hoe werkt dit eigenlijk? Er wordt lukraak een oud metal album tot album van de week gekroond of zit er iets meer achter dan louter verveling ?

Nee, geen verveling. Tenminste, daar ga ik niet vanuit. Volgens een schema kiest 1 van de +/- 40 deelnemers elke week een album uit dat de andere deelnemers van het topic volgens hem/haar nodig zouden moeten leren kennen. En dan gaat iedereen dat beluisteren en met sterren rondstrooien en commentaar geven.

Verlaagd naar 3.0*. Vond mijn eerste stem van 3.5* toch wat teveel eer voor dit album.

Door het MAvdW weer eens opgezet.
Voor de laatste keer.
Inspiratieloos tot tenenkrullend slecht.

Rage is zo een band die ik al tijden eens wil beluisteren, met dank aan het MAvdW dus nu eindelijk eens gebeurd!
En ik moet zeggen het valt mij niet tegen, echter doet het mij ook niet stijl achter overslaan. Het is aardige en leuke power metal met een aardige zanger. Vooral het openingsnummer Firestorm is erg gaaf, lekker catchy, en het refrein is mooi mee te zingen. Een nummer als Nevermore vind ik dan weer erg zwak, dat klinkt echt inspiratieloos.
Gelukkig zijn dat soort nummers in de minerheid en valt er genoeg te beluisteren, (heerlijke openingsriff op Refuge!). Ik ben wel benieuwd naar het andere werk van deze band.