Dolly Parton - Coat of Many Colors (1971)

leuk album van dolly,

enige wat ik ken. Maar ik begrijp dat de pers dit als één van de beste beschouwd

ik heb een Dolly Parton fan-buurman; probeert me al jaren te overtuigen; gistermiddag weer tijdens het genot van een vochtige versnapering op zijn terras; weer niet dus.

Het titelnummer is één van de meest aangrijpende songs ooit.

Ze heeft een pracht stem. Dat maakt de nummer zeker draaglijker.

Bedoelde ik nou het nummer of de nummers? Ik weet het niet meer.

Je proeft bijna de armoede. En de hunkering naar (onvoorwaardelijke en eeuwige) Liefde.
Ik heb wel een zwak voor Dolly, zij heeft ons veel mooie muziek gebracht.

Het ene album verschilt nogal qua kwaliteit van het andere, maar door haar kwantiteit heeft ze ons toch veel mooie muziek gebracht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dolly Parton - Coat Of Many Colors - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Dolly Parton - Coat Of Many Colors
Dolly Parton maakte stapels albums, waarvan ik er niet veel ken, maar het in 1971 verschenen Coat Of Many Colors is een prachtig album, dat niet voor niets wordt geschaard onder de beste albums in het genre

Dolly Parton kende ik lange tijd alleen van Jolene en het vooral van Whitney Houston bekende I Will Always Love You, maar via een lijstje van Rolling Stone kwam ik op het spoor van Coat Of Many Colors, het album waarmee Dolly Parton in 1971 doorbrak als soloartiest. Het is een wat traditioneel aandoend, maar ook veelzijdig countryalbum, waarop Dolly Parton laat horen dat ze een uitstekend songwriter en een prima zangeres is. Een hele waslijst aan gelouterde muzikanten zorgt voor een prachtig geluid, waarin meerdere kanten van de countrymuziek worden verkend. Het levert een album op dat hier inmiddels met enige regelmaat voorbij komt en me steeds dierbaarder wordt.

Ik kwam onlangs een lijst van Rolling Sone tegen met de beste countryalbums aller tijden. Het is een lijst die werd aangevoerd door Coat Of Many Colors van Dolly Parton en dat is een album dat ik nog nooit had beluisterd en ook nog niet eerder was tegen gekomen. Het oeuvre van Dolly Parton was mij sowieso onbekend, want buiten een paar singles (waaronder natuurlijk Jolene en I Always Love You) kende ik eigenlijk niets van de Amerikaanse countryzangeres, die toen ik kennis maakte met de countrymuziek ook niet heel serieus werd genomen en vooral bekend stond vanwege haar imposante boezem.

Toen Coat Of Many Colors in 1971 verscheen had Dolly Parton al een aantal albums op haar naam staan en was ze vooral bekend als de duetpartner van de Amerikaanse countryzanger en legende Porter Wagoner. Met Coat Of Many Colors brak Dolly Parton door als solomuzikant en begon ze aan een carrière die tot op de dag van vandaag duurt.

Het album dankte het succes in eerste instantie aan de titeltrack, waarin Dolly Parton terug kijkt op haar jeugd in Tennessee. Dolly Parton verdiende de afgelopen decennia honderden miljoenen als zangeres, actrice, schrijfster en ondernemer, maar groeide op in bittere armoede in het zuiden van de Verenigde Staten. In de titeltrack van Coat Of Many Colors blikt ze terug op de jas die haar moeder voor haar maakte van een aantal oude lappen stof, wat haar vervulde van trots, maar haar ook het mikpunt maakte van leedvermaak door haar klasgenoten.

Dolly Parton leunde tot het album uit 1971 vooral op de songwriting skills van Porter Wagoner, maar op Coat Of Many Colors laat ze horen dat ze een uitstekend songwriter is. Ook vele decennia later staat het album nog altijd vol aansprekende songs en indringende persoonlijke verhalen. Dolly Parton kon door de status van Porter Wagoner een beroep doen op een hele waslijst aan aansprekende muzikanten, waardoor Coat Of Many Colors ook in muzikaal opzicht een uitstekend album is.

Het is een album dat uitstekend uit de voeten kan met country tranentrekkers, maar het album kan ook voorzichtig opschuiven richting traditionelere countrymuziek en bluegrass of richting de countrypop van de vroege jaren 70. Met de oren van nu klinkt Coat Of Many Colors misschien wel wat traditioneel, maar ik vind het album zeker niet gedateerd klinken.

Naast de sterke songs en de mooie en veelzijdige klanken valt Coat Of Many Colors ook op door de stem van Dolly Parton. Het is een stem die ik kende van de paar bekende singles, maar die op het album uit 1971 wat mij betreft veel meer indruk maakt. Het is een stem die is gemaakt voor countryballads met een snik, maar wanneer Dolly Parton wat meer los gaat in haar zang, vind ik het ook een stem vol soul.

Het blijft lastig om Coat Of Many Colors te vergelijken met alle andere countryalbums en vervolgens de beste te kiezen. Ik zou zelf eerder gaan voor de gitzwarte songs van Patsy Cline, de geweldige stem van Emmylou Harris of de gloedvolle moderne countrypop van Kacey Musgraves, om maar eens drie andere namen te noemen, maar Coat Of Many Colors is me wel snel dierbaar geworden en dat is lang niet met alle albums uit de lijst van Rolling Stone gelukt. Ik heb nog steeds niet heel veel met het oeuvre van Dolly Parton en heb ook haar laatste album weer laten liggen, maar haar inmiddels tot een klassieker uitgegroeide album uit 1971 is echt prachtig. Erwin Zijleman

Ah, Coat of many colors ... het nummer dat Elvis van haar wilde overnemen, maar waarvan Dolly de rechten niet wilde afstaan. En terecht. De geschiedenis wijst ondertussen I will always love you aan, als het nummer in kwestie, maar dit is feitelijk onjuist, hoezeer Dolly zelf zelfs beweert dat het om dat liedje gaat.
Coat.... is een prachtnummer, op een mooi album.

Wat is je bron precies?