Kayak - Eyewitness (1981)

Een wat Kayakonwaardige afsluiting van de periode 1973-1982. Kayak stond garant voor keer op keer hoog kwalitatieve albums. Als je afsluit, doe het dan goed. Of een echt live-album met publiek. Of een soort unplugged-album, wat in die tijd dan erg vooruitstrevend zou zijn. Nu voelt het gekunsteld met wat fans die "gemaakt" juichen. Ik heb zowel versie met publiek als cd zonder publiek. Laatste is wel beter. Eyewitness en Who's Fooling Who zijn sterke nieuwe nummers.... enneh....wat was het toch schitterend dat er in 2000 toch een vervolg kwam....

Ik heb deze ook ooit op LP gehad, maar die heeft de eerste zuivering van '89 niet overleefd. Omdat ik de originele studiotracks prefereerde boven deze opnamen en de nieuwe nummers me niet bijzonder boeiden. Ik heb er nog even over gedacht om dat 2-in-1 boxje te kopen, maar ach, Merlin had ik ook al in de Pseudonym-versie, dus laat maar zitten.

Wel een bijzonder verhaal, van dat ingeblikte publiek. Ik word bijna met terugwerkende kracht nog nieuwsgierig.

Overigens is de afbeelding hierboven niet de originele hoes, volgens mij. Dat zou deze moeten zijn:

Kayak Eyewitness

Volgens mij heb jij de juiste hoes te pakken, gaucho. Mijn vader had de originele LP en dat was met die hoes die jij hier linkt.

Dat is wel een erg lelijke hoes. Ik stel voor dat we deze houden

Die hoes met die bliksemschichten is van de CD-heruitgave op Pseudonym halverwege de jaren negentig. Ik vind 'm ternauwernood mooier dan de originele hoes met de bandleden. Veel maakt het allemaal niet uit. En beide roepen niet bepaald het gevoel van een gaaf live-album op (de bandhoes wellicht nog het meest). Maar misschien was dat ook juist niet de bedoeling...

Enfin, ik heb een correctie ingediend.

...en geaccepteerd. Dank titan!

Ik zit nog ff te staren naar die oorspronkelijke hoes en afgezien van het feit dat het allemaal niet heel fraai gedaan is, dat knip- en plakwerk met de bandleden, vallen me nog twee andere dingen op: dat extra reclamemateriaal.

Wat ik me niet kan herinneren van het exemplaar dat ik ooit bezat, is dat rechthoekje in de linkerbovenhoek met de aanduiding dat het een 'digital recording' is. Zou heel goed kunnen overigens, want het album is in de Wisseloord studio's opgenomen. Maar dan was Kayak er vroeg bij met digitale opnamen, want de eerste internationale pop-albums waarbij dat gebeurde, dateerden van pakweg '78/'79.
En ik vermoed zomaar dat het wel eens de eerste digitale productie van Nederlandse bodem zou kunnen zijn... Dacht altijd dat dat The future none can see van Renee was, maar die kwam pas een jaar later. Het maakt deze 'live-LP' natuurlijk nog 'faker' dan-ie al was...

Die band in de rechterbovenhoek is trouwens ook wel veelzeggend: featuring Max Werner! Ja natuurlijk, zou je zeggen, dat was tot die tijd nooit anders geweest bij Kayak. Ik vond het maar vreemd, totdat ik besefte dat Werner rond deze tijd een enorme hit had met zijn solo-single Rain in May. Alsof Kayak mee wilde liften op het plotselinge succes van zijn drummer. Beetje de omgekeerde wereld, als je het mij vraagt... Tja, marketingmensen...

Als mijn geheugen nog een beetje deugt: de hoes die gaucho aanhaalt, is de Duitse persing. Bij onze oosterburen had Max Werner solo aardig gescoord, en hij was daar een grotere 'naam' dan Kayak. De marketingjongens presenteerden Kayak dus dan maar als 'dat bandje waar de beroemde Max Werner ook in speelt', om het maar oneerbiedig te zeggen.

De Nederlandse hoes heeft de Max Wernermelding niet (en de Digital Recording-melding ook niet).

Kan heel goed wat je daar zegt, Doefie. Want ik herinner mij nu opeens dat mijn persing op het Duitse Bellaphon-label stond, een paars label, weet ik nog. Ongetwijfeld in mijn bovenkamer opgeslagen in het laatje met 'nutteloze muziekgerelateerde informatie' - een vakje dat trouwens vrij groot is, ben ik bang...

Gek genoeg kan ik me dat van die 'digital recording' dan weer niet herinneren, maar misschien sloeg ik daar toen minder acht op. Of misschien waren er wel meerdere Duitse versies.

Dat van die Max Werner-band weet ik dan nog wel. Bizar eigenlijk, maar Rain in May was echt een grote internationale hit. Schijnt zelfs een middelgrote Amerikaanse hit geweest te zijn, die hoger kwam dan Kayaks eigen enige hitnotering in de VS (Want you to be mine).

Ach ja, en Max liftte op zijn beurt natuurlijk weer mee op het onverwachte eerste solo-succes van Phil Collins...

Who's Fooling Who? Een vraag die je je wel kunt stellen bij dit album. Opgenomen in de Wisseloord Studio's met de bedoeling een live klinkend album uit te brengen. Het publiek, dat joelt, klapt en “we want more” scandeert, zag geen band staan op een podium, maar luisterde naar de tape die in de studio voor de 200 genodigden werd afgedraaid.

Die tape, zonder publiek, had Ton Scherpenzeel nog wel ergens liggen toen Pseudonym er in de jaren '90 een CD van wilde uitbrengen. De publieksversie leek jarenlang 'onvindbaar', door schaamte te goed weggestopt waarschijnlijk. Universal wist echter nog wel waar het bandje lag, want bracht in 2013 alsnog deze versie met goedkoop gejoel op de markt. Voorzien van de originele hoes, die hierboven terecht staat afgebeeld, mooi of niet.

Er wordt best gedreven gespeeld en gezongen hier. Er zit pit in en Reekers klinkt zelfverzekerd. Nog eenmaal gooit Kayak zijn meest bekende nummers in de arena om daarna, onder luid applaus, het veld te ruimen. Maar, het ligt er net een beetje te dik bovenop. Het publiek kwam niet écht voor Kayak. En de mix wringt. Er is geen levende interactie. Het had zoveel beter gekund, dit afscheid.

Even leek het erop, amper een jaar eerder, dat Kayak de smaak weer goed te pakken had. Na het wat dubieuze Amerika-avontuur van Periscope Life. Op de A-kant van Merlin hoorden we een Kayak in topvorm. Het begin van een nieuw progressief leven, zo leek het. Toch gestopt. Op het juiste moment?

Ik denk dat je niet moet onderschatten wat de voorgaande acht jaren gedaan hadden met de band.
Kayak heeft het zich nooit echt gemakkelijk gemaakt. Probeerde zichzelf te overtreffen en tegelijk de platenmaatschappij tevreden te stellen. Belangrijk breekpunt moet ook wel geweest zijn de vertroebelde relatie met manager Frits Hirschland; een bizarre figuur in platenland. Dat maakte het er niet leuker op.

Nee, dit kan geen hoogtepunt genoemd worden in de geschiedenis van deze ambitieuze band. Lyrics mag nog net geen 2 minuten duren en de band lijkt wel een beetje haast te hebben. Snel deze klus geklaard en dan grote vakantie. Best begrijpelijk.