Kayak - Eyewitness (1981)

Ik kende de hits al toen begin 1982 de LP "EYEWITNESS" uit onze winkel meenam en op de pick-up legde. Mijn eerste kennismaking met album tracks van Kayak. Ik vond en vind het nog steeds een geweldige plaat, maar was later weg verrast toen ik de cd-versie kocht. Het gejuich was verdwenen en gelukkig gaf het meegestuurde boekje uitkomst. Het was geen officieel live-album. De tracks waren opnieuw ingespeeld en het gejuich kwam van fans en dat was dan weer opgenomen en tussen de songs gemixed. De versies van de bekende singles zijn goed, de 3 nieuwe tracks zeer de moeite waard en het hoogtepunt vind ik "NO MAN'S LAND", waarin zowel Max Werner als Edward Reekers te horen zijn, inclusief een prachtige keyboard solo van Ton Scherpenzeel. Door de herinneringen een voor mij onvergetelijk schijfje.

Who's Fooling Who? Een vraag die je je wel kunt stellen bij dit album. Opgenomen in de Wisseloord Studio's met de bedoeling een live klinkend album uit te brengen. Het publiek, dat joelt, klapt en “we want more” scandeert, zag geen band staan op een podium, maar luisterde naar de tape die in de studio voor de 200 genodigden werd afgedraaid.

Die tape, zonder publiek, had Ton Scherpenzeel nog wel ergens liggen toen Pseudonym er in de jaren '90 een CD van wilde uitbrengen. De publieksversie leek jarenlang 'onvindbaar', door schaamte te goed weggestopt waarschijnlijk. Universal wist echter nog wel waar het bandje lag, want bracht in 2013 alsnog deze versie met goedkoop gejoel op de markt. Voorzien van de originele hoes, die hierboven terecht staat afgebeeld, mooi of niet.

Er wordt best gedreven gespeeld en gezongen hier. Er zit pit in en Reekers klinkt zelfverzekerd. Nog eenmaal gooit Kayak zijn meest bekende nummers in de arena om daarna, onder luid applaus, het veld te ruimen. Maar, het ligt er net een beetje te dik bovenop. Het publiek kwam niet écht voor Kayak. En de mix wringt. Er is geen levende interactie. Het had zoveel beter gekund, dit afscheid.

Even leek het erop, amper een jaar eerder, dat Kayak de smaak weer goed te pakken had. Na het wat dubieuze Amerika-avontuur van Periscope Life. Op de A-kant van Merlin hoorden we een Kayak in topvorm. Het begin van een nieuw progressief leven, zo leek het. Toch gestopt. Op het juiste moment?

Ik denk dat je niet moet onderschatten wat de voorgaande acht jaren gedaan hadden met de band.
Kayak heeft het zich nooit echt gemakkelijk gemaakt. Probeerde zichzelf te overtreffen en tegelijk de platenmaatschappij tevreden te stellen. Belangrijk breekpunt moet ook wel geweest zijn de vertroebelde relatie met manager Frits Hirschland; een bizarre figuur in platenland. Dat maakte het er niet leuker op.

Nee, dit kan geen hoogtepunt genoemd worden in de geschiedenis van deze ambitieuze band. Lyrics mag nog net geen 2 minuten duren en de band lijkt wel een beetje haast te hebben. Snel deze klus geklaard en dan grote vakantie. Best begrijpelijk.