Amaranthe - Massive Addictive (2014)

De eerste single van dit album staat al op Spotify!

Eén van de beste releases van het jaar. Wat een vet album zeg. De productie is ook enorm goed. De muziek knalt echt uit je speakers.

Het complete album staat inmiddels op Spotify! Ik ben enorm benieuwd!

Dit is gewoon pop met harde gitaren. Niets voor mij, de kinderachtige Britney Spears-zang werkt op mijn zenuwen. De mannelijke zang is veelal wél krachtig en 'metal', maar het contrast is potsierlijk en werkt op de lachspieren. Bagger, wat mij betreft. Maar smaken verschillen.

Groot gelijk DargorDT! Dit is geen metal. In feite maken bands als deze het hele genre belachelijk.

Wat is dit nu weer voor enorme onzin? Het zijn juist die zogenaamd "TRUE!!!" metalheads die het genre belachelijk maken en de muziek veel te serieus nemen.

Ik ben zelf absoluut een fan van kwaliteit muziek (kijk maar naar mn top10), maar Amaranthe is iets wat ik eigenlijk wekelijks met enorm veel plezier draai. Heerlijke vrolijke poppy deuntjes gecombineerd met keiharde metal tonen! Dat was nu echt exact wat ik nog miste in de muziek. Amaranthe is daarmee uniek in hun genre en ik durf ze daarom zelfs een klein beetje 'pioniers' te noemen!

Daarnaast beheersen ze hun instrumenten en stemmen prachtig en zit de muziek lekker in elkaar. Persoonlijk vindt ik die lui met geschilderde gezichten, bloed overal en teksten puur om te choqueren het genre pas belachelijk maken. Vooral omdat ze zichzelf zo vreselijk serieus nemen.

Oh dit is die verschrikkelijke bombastische kitschband weer. Ik snap werkelijk niet wat mensen hier zo briljant aan vinden, maar ik zal deze toch maar weer eens proberen.

12 nummers, die allemaal tussen de drie en vier minuten klokken geven aan dat de band snel ter zake komt in een liedje. De meerdere vocalisten, die elkaar aanvullen en voor het nodige contrast zorgen, staan centraal en doen mij qua opzet denken aan Lacuna Coil. Amaranthe klinkt alleen nog meer als harde popmuziek met metal gitaren. De poppy vrouwenzang is wat mij betreft de spelbreker, toch is een nummer als Drop Dead Cynical in deze context best geslaagd.

Zo op het eerste gehoor klinken de songs iets meer geïnspireerd dan op het vorige album, maar het scheelt niet bijster veel. Het blijft een beetje behelpen met deze band. Aan de ene kant zit alles fantastisch in elkaar en luistert de plaat lekker weg, maar aan de andere kant is het allemaal wel erg bedacht en glad. Een kruisbestuiving dus tussen pop en metal, al werkt die combinatie vele malen beter bij een band als Raunchy.

Weer een lekker, catchy doch ietwat fout album in de unieke stijl van deze Zweden. De melodieën zijn af en toe erg raak, maar de grunter zorgt voor een wat lomp effect, maar op zo een manier dat het in het totaalplaatje weer vet is. Het probleem is dat van de formule niet wordt afgeweken en hij tegen het einde van dit iets te korte album toch een beetje gaat uitwerken. Niet veel anders dan bij de voorganger, The Nexus. De nummers twee tot met vier vind ik wel erg prettig.

Gewoon weer een ijzersterk album van Amaranthe. In eerste instantie dacht ik dat dit album weer gewoon een herhaling van zetten was en begon ik er een beetje op uitgekeken te raken, maar ik bleek ongelijk te hebben. Waar het album the Nexus me niet meer zo wist te intrigeren als hun debuut album groeide dit album. Nummers als Drop Dead Cynical and Trinity zijn echt heerlijk! Maar Unreal is op dit moment mijn favoriet! In dit nummer hoor ik ook een heel ander soort Amaranthe dan op de voorgaande albums.

Ik ben er blij mee!

Tsja, poppy metal, het is vloeken in de kerk van de trve cvlt metalheads. Ik snap niet waar dat gevit altijd vandaan moet komen. Leef en laat leven is teveel gevraagd. Heb onlangs pas serieus kennis gemaakt met Amaranthe en ik ben dol op poppy, dansbare metal. Hoe je dit ook wil omschrijven, ik vind het enorm lekker. Ik hoor vlagen van cyber industrial metal, pop, maar ook nu metal. Doet me in de verte denken aan Babymetal ook. Over het algemeen niet de hoek die de meeste waardering krijgt binnen het metalgenre. Een site als Metal Archives weigert dit soort bands überhaupt toe te laten. En wat is die stem van Elize Ryd toch een prijswinnares, precies wat de band zo goed maakt.

Zoo catchy en poppy dat ze het foute niveau overstijgen en het stiekem gewoon gruwelijk vet is.

Duidelijk beter dan de voorganger. Hoewel het allemaal nog steeds een vrij voorspelbaar stramien volgt, zit er meer variatie tussen de nummers onderling. Unreal en Over and Done wijken bijvoorbeeld toch wat af van de Amaranthe-standaard.

De sterke nummers zijn écht sterk (Trinity, Digital World) en het aantal zwakke nummers valt erg mee. Zoals je vaak ziet met dit soort groepen lukt het net niet het niveau een geheel album vast te houden. Bij de laatste drie tracks is de glans er wel af.