Amaranthe - Massive Addictive (2014)

Zo op het eerste gehoor klinken de songs iets meer geïnspireerd dan op het vorige album, maar het scheelt niet bijster veel. Het blijft een beetje behelpen met deze band. Aan de ene kant zit alles fantastisch in elkaar en luistert de plaat lekker weg, maar aan de andere kant is het allemaal wel erg bedacht en glad. Een kruisbestuiving dus tussen pop en metal, al werkt die combinatie vele malen beter bij een band als Raunchy.

Gewoon weer een ijzersterk album van Amaranthe. In eerste instantie dacht ik dat dit album weer gewoon een herhaling van zetten was en begon ik er een beetje op uitgekeken te raken, maar ik bleek ongelijk te hebben. Waar het album the Nexus me niet meer zo wist te intrigeren als hun debuut album groeide dit album. Nummers als Drop Dead Cynical and Trinity zijn echt heerlijk! Maar Unreal is op dit moment mijn favoriet! In dit nummer hoor ik ook een heel ander soort Amaranthe dan op de voorgaande albums.

Ik ben er blij mee!

Duidelijk beter dan de voorganger. Hoewel het allemaal nog steeds een vrij voorspelbaar stramien volgt, zit er meer variatie tussen de nummers onderling. Unreal en Over and Done wijken bijvoorbeeld toch wat af van de Amaranthe-standaard.

De sterke nummers zijn écht sterk (Trinity, Digital World) en het aantal zwakke nummers valt erg mee. Zoals je vaak ziet met dit soort groepen lukt het net niet het niveau een geheel album vast te houden. Bij de laatste drie tracks is de glans er wel af.