Aldous Harding - Aldous Harding (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aldous Harding - Aldous Harding - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna alle nieuwe muziek is tegenwoordig snel en makkelijk te vinden op streaming media diensten als Spotify en Deezer. Persoonlijk vind ik dit een goede ontwikkeling. Via Spotify kun je goed luisteren naar een plaat voordat je besluit om hem aan te schaffen, net zoals je dat vroeger deed in de platenzaak (wat heb ik vaak met een ietwat smerige koptelefoon op mijn hoofd gestaan om te kunnen bepalen waaraan ik mijn zuur verdiende geld uit zou geven).

Het is dan bijna gek of op zijn minst heel verwarrend als een plaat niet te vinden is op de vertrouwde streaming media diensten. Het overkwam me onlangs met het debuut van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding.

Ik moest dus overtuigd worden door de twee onderstaande songs, die wel op het Internet te vinden zijn, maar dat was meer dan genoeg. De digitale download van het debuut van Aldous Harding had ik een uur later in huis en fysiek lag hij een paar dagen later op de mat.

En wat ben ik er nog steeds blij mee, want Aldous Harding heeft een bijzonder intrigerend en ook bijzonder mooi debuut afgeleverd. Het is een debuut dat op het eerste gehoor niet van deze tijd lijkt. Aldous Harding maakt indringende folk, die herinnert aan illustere voorgangers als Linda Perhacs, Karen Dalton en Judee Sill uit de jaren 60; stuk voor stuk vergeten folkzangeressen die in iedere platenkast te vinden zouden moeten zijn, maar helaas vaak ontbreken. Ook de inmiddels wel in brede kring gewaardeerde Vashti Bunyan is overigens zinvol vergelijkingsmateriaal.

Het debuut van Aldous Harding is een ingetogen plaat, maar het is zeker geen plaat die voortkabbelt. Akoestische gitaar vormt de basis van de meeste songs op de plaat, maar de songs van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter worden in een aantal gevallen verder ingekleurd met strijkers of donkere elektronica, waardoor de muziek van Aldous Harding zowel een vertrouwd als een tegendraads geluid heeft.

De songs krijgen vervolgens hun eigen geluid en karakter door de bijzondere stem van Aldous Harding. De Nieuw-Zeelandse kan net zo pastoraal zingen als de grote folkies uit het verleden, maar doet dit nooit zonder emotie. Aldous Harding is hierdoor in staat om de luisteraar vast te grijpen en vast te houden met haar indringende songs, wat in dit genre een bijzonder groot goed is.

Stop het debuut van Aldous Harding in de cd speler en de meeste liefhebbers van folk zullen negen tracks lang ademloos luisteren naar de donkere en melancholische songs van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter. Het is een effect dat bij herhaalde beluistering niet meer zal verdwijnen.

Aldous Harding maakt, in tegenstelling tot de meeste van haar hedendaagse soortgenoten, geen folky popliedjes die aangenaam voortkabbelen, maar draagt verhalen voor waar je alleen maar heel aandachtig naar kunt luisteren.

Toen ik de plaat een paar keer had gehoord hoorde ik ook wel wat van Joanna Newsom terug op het debuut van Aldous Harding, maar gelukkig is Aldous Harding een veel betere zangeres en blijven haar songs beter hangen.

Het debuut van Aldous Harding dreigt door het ontbreken op de streaming media helaas een wat obscure parel te worden, maar dat is nergens voor nodig. Voor 12 Nieuw-Zeelandse dollar heb je een perfect klinkende download in handen, waarna de cd of LP gewoon in de Nederlandse platenzaak te vinden is. Ga op zijn minst luisteren, want dit is zo’n plaat die eigenlijk niemand mag missen. Erwin Zijleman

Doordat Aldous haar plaat Party op 4ad uitbracht kwam ik voor het eerst met haar (muziek) in aanraking. Hoewel niet mijn genre werd ik betoverd door haar muziek. Tsja, en dan ga je ook op zoek naar meer materiaal. Met een score van boven de 4 geen risico dus dit debuut blind gekocht. Ik heb er een paar luisterbeurten op zitten en ben opnieuw ontwapend door haar stem, muziek en sfeer. Prachtig! Het verbaasd me wel een beetje dat dit onder folk valt, want voor mij neigt dit meer naar country. Een ander verschil is dat haar stem minder varieert dan op Party. Daar heb je echt het idee dat er meerdere zangeressen aan het werk zijn. Soms zelfs binnen 1 nummer! Laatste verschil voor mij is dat de nummers op dit debuut qua opbouw minder spannend zijn. Het lijken vaak op verhaaltjes die ze opkleurt met een passend en prachtig stukje muziek. Maar deze afwijking van mainstraam muziek leveren juist een fascinerende meerwaarde. Less is more en dat is een schot in de roos. Mij heeft ze als fan! ?