Lucinda Williams - Down Where the Spirit Meets the Bone (2014)

Volgens mij valt er ieder geval op cd 1 niets af te dingen, Niek

Ik hoor hier veel mensen klagen over een gladdere productie, maar hier heeft Car Wheels ook last van. Zijn er Lucinda albums die rauwer klinken dan? en zo ja, welke?

Ook ik vind cd 1 leuker, maar cd 2 is echt niet slecht. Als geheel is het allemaal wel te lang. Iets waar het country-pop duo Tweedy trouwens ook last van heeft,, maar das een ander verhaal natuurlijk.

Ik weet niet precies waar de grens ligt, maar staat Stand Right by Each Other nog op cd1? In dat geval is er wat mij betreft wel wat op af te dingen

De concertregistratie in de Fillmore vind ik een mooi rauw album maar ook een behoorlijk uitputtende zit omdat de indringende vertolkingen vocaal knarsen en schuren en het gitaarsmeedwerk nogal uitbundig is. De schoonheidsprijs voor haar stem zal ze wel nooit krijgen omdat ie van nature een beetje vlak en slepend is. Ik vind het daarom niet zo'n bezwaar dat ze op deze dubbel wat meer dan voorheen in toom wordt gehouden door de uitstekende begeleiders.

(nahikje) Niet dat het echt wat helpt want met name de wat meer uptempo songs rollen voorbij zonder indruk op me maken. In de beperking toont zich de meesteres. Dat is helaas niet gebeurd. Beluistering wordt daardoor meer een opgave dan vertier. Mijn aanvankelijke gretigheid is verdampt. Balen.

Helemaal mee eens. Ik heb het project Williams van de week afgesloten met een 3,5 voordat de waardering nog lager zou uitvallen. Ik hoopte dat na meerdere luisterbeurten het album als geheel zou gaan groeien, maar daarvoor zitten er veel te veel simpele songs tussen en dat gaat eerder tegenstaan dan dat het langzaam steeds mooier wordt.

Gezien het uitblijven van een gloedvolle AOKreactie neem ik aan dat deze dame je niet weet te prikkelen?

Eerlijk gezegd heb ik de gok genomen en de cd besteld en daarop wacht ik nu

Het komt bij mij niet echt los, dit album. Heel homogeen, dat wel, maar al die midtemponummers worden op den duur een monotone, vlakke brij...

Hij draait nu voor de eerste keer en toen ik de begeleidende inlay uit het vacuüm middenvakje wilde halen, ter raadpleging, scheurde zowat de halve achterzijde van dat &*&%(^&%(^&%*^ digipack! Dankuwel - zal daarom nog maar even geen cijfer toekennen

Kan me voorstellen dat je erg opgewonden raakt van Lucinda en jezelf niet meer onder controle hebt.

Nee, het was echt dat fucking vacuum getrokken digipack - heb dat ook eens meegemaakt met een special edition van UNKLE - moest je ongeveer het digipack slopen om het begeleidend boekje eruit te kunnen halen.

Positive notes: het hammond orgel, de 12-snarige gitaar (izzet een Rickenbacker?), er wordt fijn gemusiceerd. Tweemaal gedraaid vandaag en dat terwijl dit soort redelijke rockende roots NMD is, normalerweise. Lucinda heeft pit dat kunnen we wel stellen tot nu toe.

When I Look at the World is een van mijn faves. Nix te lang dit album "mid-tempo, bla bla bla" - oplossing: in 2 delen draaien. Het is gewoon een genoegen om te horen hoe (ouderwetsch) goed er gemusiceerd wordt op dit album. Eenieder die wel een gitaar heeft gespeeld, gedrumd of anderszins muzikaal geluid heeft voortgebracht, kan niet anders dan op een gegeven moment meegenomen worden door dit album. Americana, country-rock, roots - 't zal mij worst wezen. Hier wordt fijn gemusiceerd en dat overtuigt.

Schijnoplossing. Geprobeerd. Probleem is dan hoeveel tijd je neemt tussen beluistering van 1 en 2. Na bijvoorbeeld Carwheels zou ik niet snel nog even Essence op zetten. Te veel van het goede. Trouwens, hoe je het wendt of keert: de eerste helft vind ik gewoon de betere van de twee. Na jouw favoriete song zakt cd 2 in om weer op te veren bij de laatste twee tracks. Ach, een muzikant/album moet ook wel erg goed zijn om met een dubbel te blijven boeien. Overigens ben ik het met je eens: uitstekende musici, zoveel is zeker.

Na zoveel tijd is er eindelijk weer een nieuwe plaat van Lucinda Williams. En dan is het ook nog eens een dubbelalbum. Daarmee maakt Lucinda Williams het zich wel direct moeilijk. Er zitten namelijk allerlei valkuilen aan dubbelalbum, zoals: het vasthouden van de spanningsboog, op de loer liggende saaiheid, en en de kans op mindere composities. Toch vind ik dat Lucinda Williams deze valkuilen goed heeft weten te omzeilen op ”Down Where the Spirit Meets the Bone”. Ik kan me best voorstellen dat voor anderen dit album op een gegeven moment teveel van hetzelfde dreigt te worden, maar persoonlijk blijf ik geboeid van begin tot eind. Dit komt vooral door de nog immer raspende rauwe en soms bijna tegen het valse aan schurkende stem van Williams. Deze imperfectie leidt in mijn beleving tot de constante spanning tussen de tekst en muziek. De muziek is een broeierige mix van blues, roots, americana en country. De instrumentatie is geweldig en vooral het gebruik van vele verschillende gitaren vind ik een genot voor het oor. In de meeste liedjes hoor je wel 3 tot 4 gitaarlagen, waarbij ik met name de steel gitaar fantastisch vind. Ook het ronkende orgeltje is een zeer welkome aanvulling op het geluidspallet. Lucinda Williams levert met ”Down Where the Spirit Meets the Bone” wat mij betreft wederom een prachtalbum af.

Niet zoals het hoort maar ik heb een eigen enkele versie van deze dubbel gemaakt. Na wat onkruid wieden en goochelen met de volgorde hield ik een mooie samenhangende plaat over met een kleine zeventig minuten fijne muziek waar ik regelmatig naar luister. Beter zo voor mij dan een plek in de vergeethoek.

Weet niet of ik er goed aan heb gedaan maar ik heb een cd gemaakt van disk 1 met als 11e nummer Magnolia.

Je hebt dan een cd van een uurtje

Ik las vandaag ergens dat de opvolger en ook al snel aankomt!

5 februari om precies te zijn en de titel is The Ghosts Of Highway 20.

Ik was destijds zwaar onder de indruk van dit dubbelalbum ..... en ben dat na weer eens herbeluisteren nog steeds. Lucinda is met dit en het daarop volgende album op de top van haar kunnen.

Nu ken ik de op dit forum steeds terugkerende bezwaren over dubbelalbums. Dat begon al met de 'witte' van The Beatles en komt steeds weer terug. Het argument is steeds 'skip de mindere nummers en dan houdt je een klassieker over'. Dit argument hoor en lees ik regelmatig ook over dit album.

Iedereen zijn meug en als je streaming gebruikt kun je natuurlijk zelf die klassieker maken. Maar zelf ben ik een enorme liefhebber van (de meeste) dubbelalbums. De artiest is ook niet gek en heeft óf een groot verhaal te vertellen, óf een erg creatieve periode, óf beide. Hoe dan ook, ik ben van mening dat je moet respecteren wat de artiest te vertellen heeft. Het product is één geheel en dient ook zo beluisterd te worden.

En enkelen vinden de tweede helft van dit album iets minder sterk dan de eerste helft. Ik heb er eens speciaal op gelet maar herken dat niet zo. Al wordt mijn totaalbeeld wellicht sterk beïnvloed door de twee laatste songs: een erg mooie One More Day en een manjefieke bewerking van J.J. Cale's Magnolia.

En wèèr gebeurt het mij: album geluisterd, geroerd, en wil daar wat over schrijven. En dan blijkt niet alleen dat de laatste post die van mijzelf is, maar dat dit ook nog bijna 2 jaar geleden was.

Kom op nou, muziekliefhebbers in het algemeen en liefhebbers van americana en roots in het bijzonder! Dit album van Lucinda verdient zoveel meer: een explosie van muzikale zeggingskracht. En nou niet 'klagen' dat dat het album te lang is, want dit soort goede muziek kan nooit te lang duren. Toch?

Voor mij niet in ieder geval, want ik ga direct hierna naar de (nog wat betere) opvolger The Ghosts of Highway 20 luisteren.

(dubbel) album nr. 11 van Lucinda Wiliams, waarop zij wederom bewijst een singer/songwriter van de buitencategorie te zijn met 20 merendeels bovengemiddeld goede songs (10 songs per album). een prestatie op zich.

geweldige americana met wortels voornamelijk in de blues en rock & roll en minder in de country of folk. herken me niet in woorden als vlakke productie, eerder lekker rauw met alle ruimte voor de muzikanten, met name de gitaristen en haar expressieve stem, dat alles in dienst van haar songs. Lucinda laat zich op dit album vooral als een prima blues zangeres gelden en dat bevalt prima.

vanaf het begin de akoestische opener "Compassion" tot het eind, de prachtige, lang uitgesponnen afsluiter "Magnolia" is het genieten geblazen.

tussendoor veel mid-tempo nummers met als uitschieters op kant 1 "Burning Bridges", "East Side of Town" en "West Memphis" met o.a. Tony Joe White op gitaar en harmonica. nummers als de blues ballad "Cold Day in Hell", het mid-tempo "Wrong Number" en de heerlijke melodie van "Stand Right by Each Other" met fraai spel van Greg Leisz op elektrische gitaar en lap steel doen er nauwelijks voor onder.

de tweede helft opent sterk met het swingende, bluesy "Something Wicked This Way Comes" en zakt daarna iets in met een aantal wat eenvormige songs als "When I Look at the World" en "Temporary Nature", maar eindigt met een 4-tal prachtige nummers, "This Old Heartache" met een heerlijke pedal steel partij van Greg Leisz, het melodieuze "Stowaway in Your Heart", de tranentrekker "One More Day" met fraaie accenten van sax en trompet en het geweldig uitgevoerde J.J. Cale nummer "Magnolia".

onder de (sessie) muzikanten bevinden zich o.a. de vermaarde Bob Glaub (bass), Ian McLagan (Wurlitzer, piano) ex Small Faces, Faces & Stones), Pete Thomas (drums) van Elvis Costello's band The Attractions en Davey Faragher (bass) die lange tijd in de band van John Hiatt speelde.

de glansrollen op dit album zijn n.m.m. vooral weggelegd voor de gitaristen, multi-instrumentalist Greg Leisz, jazz gitarist Bill Frisell, aangevuld door o.a. Val McCallum en Doug Pettibone (bekend van haar live band).

Album werd geproduceerd door Tom Overby, Greg Leisz en Lucinda Williams
Recorded at Dave's Room, North Hollywood, California

All songs written by Lucinda Williams, except "Compassion" words by Miller Williams & additional words by LW & "Magnolia" (written by J.J. Cale)

de liner notes van "Compassion" (een gedicht van haar vader)

"Have compassion for everyone you meet
even if they don't want it. What seems conceit,
bad manners, or cynicism is always a sign
of things no ears have heard, no eyes have seen.
You do not know what wars are going on
down there where the spirit meets the bone"
(Miller Williams)