Lucinda Williams - Down Where the Spirit Meets the Bone (2014)

'Burning Bridges' klinkt echt goed! Het was even 10 seconden wennen omdat dit anders klinkt dan dat ik van haar verwacht had maar tegen de tijd dat het refrein erin kwam waren alle twijfels alweer weg.

Op haar tour heeft ze 'When I Look at the World' en 'Something Wicked This Way Comes' ook al opgevoerd. Vooral eerstgenoemde vond ik sterk.

Ben benieuwd naar dit dubbel album. Het Lucinda vuur is bij mij in ieder geval weer aangewakkerd.

Ik vind de hoes heel tof. In ieder geval iets waar ik op vinyl blij van zou worden, om die reden. Zoveel van haar albums ken ik nog niet, maar wat ik ken vind ik tof, dus ben benieuwd.

Een nieuw album van La Williams is altijd iets om naar uit te kijken. Al vallen haar laatste albums na het magistrale live album 'Live at the Filmore' me wat tegen. De single 'Burning Bridges' is nu online te horen en klinkt in ieder geval naar meer:

Prima single, maar ik hoop wel dat die jaren 80 sound die zo hip is de laatste tijd op de rest van het album wat meer achterwege blijft. Dan kon dit wel eens een mooi album worden.

Inmiddels in zijn geheel te beluisteren via NPR.

Mijn eerste indruk, terwijl ik nog steeds aan het luisteren ben via NPR, is zeer positief. De rauwe stem van Lucinda Williams is er zo eentje, waar ik even aan moet wennen, maar dat lukt wel. De liedjes lijken me van een behoorlijk niveau, maar vooral de muzikale aankleding vind ik hier en daar exceptioneel. Wat een goede gitaristen vooral. Ben benieuwd wat de andere users van dit album vinden.

Haar andere albums ken ik slecht of niet, dus ik heb misschien nog het een en ander in te halen. Nu eerst maar naar de platenwinkel...

Hier kijk ik zeer naar uit en wordt zeker besteld , ik ben gek op Lucinda ......

Hij ligt al in de winkel hoor, Beaster.

Lucinda is een artieste die ik erg hoog in het vaandel heb staan en ik heb ook drie van haar albums in m'n CD-rek liggen ('Car Wheels', 'Essence', 'Blessed' - alle drie zeer goed). Deze is voorlopig nog niet echt binnengekomen maar ik heb er de tijd niet voor genomen. Het komt deels door de lange speelduur denk ik, ik heb ook nog niet alle tracks beluisterd.

'East Side of Town' is alvast wel een enorm fijne track, dit zal uiteindelijk ook één van mijn favorieten worden denk ik. 'When I Look at the World' klinkt echt totaal anders dan de live-versie dus die is nog wel even wennen..

Wat me vooral opvalt is dat haar stem op sommige tracks totaal verschillend klinkt. De Lucinda in 'Magnolia' herken ik echt niet terug in, bijvoorbeeld, 'When I Look at the World'.

Misschien is het een optie, om net als wat ik gedaan heb, eerst cd 1 een tijdje te beluisteren en daarna pas aan cd 2 te beginnen. Bij mij werkte dat wel goed. Ze heeft er niet voor niets 2 cd's van gemaakt.

Erg goede plaat van de grand lady van de country rock. Als je wilt horen hoe geautotunede country zangeressen achteloos verpulvert worden door iemand, dan deze plaat even opzetten. Alles eraan ademt een geleefd leven. Niet een bezongen bestaan waar cosmetisch gladgestreken zangeressen het grote leven proberen te vangen in clichés die bol staan van baggerbotox, vakkundig ingebracht door geldbeluste geilneven in de muziekindustrie.

Voor mij persoonlijk de beste van Lucinda in jaren. Nu nog live @ the fillmore opnieuw uit op vinyl!!

Deze had ik niet zien aankomen. 'Car Wheels' ligt nooit ver buiten handbereik, maar de vorige heb ik nooit veel gedraaid, ben erg benieuwd.

Naast Car Wheels ken ik nog niets van deze dame. Leuke plaat is dat, maar hij klinkt ook wat veilig en mat? Dan klinkt deze al een stuk levendiger. Hoor ook wel een tintje swamp in dit album, ZZ Top ofzo? In ieder geval tof, maar wel erg lang misschien...

Zo, ik heb de eerste 10 nummers gehad. Daar laat ik het even bij. Als het 2e deel net zo goed is dan hebben we met een topalbum te maken. Vooral de bluesy nummers deden mij erg goed. Naar nummer 10 toe worden die invloeden minder. Ik hoop dat die blues nog weer terugkomt in het vervolg van het album. Niet omdat ik blues liefhebber ben, maar het gaat haar gewoon erg goed af. De doorleefde stem mag ik ook wel.

Heb het album vorige week in zijn geheel beluisterd, en toen ik vorderde bij het beluisteren van het tweede gedeelte, begon mijn aandacht te verslappen. Ik doe maar net als Hendrik68 en conform de wijze raad van Lura, en zal de komende dagen om en om naar de eerste en tweede cd luisteren, want het is inderdaad nogal overladen. Wat ik wel vast al mag zeggen is dat ik de lay-out heel erg lelijk vind.

Mooi album weer van La Williams. In ieder gval een verademing na Little Honey (2008) & Blessed (2011). Al is ook dit weer erg glad geproduceerd & hoor ik haar liever wat rauwer. Het Tedeschi Trucks-gehalte is daardoor wel weer (erg) hoog. Ook twee uitstekende muzikanten (T&T) daar niet van, but on albums much too eager to please.

Live of semi-live dus, zoals op haar nog altijd niet overtroffen Live @ The Fillmore uit 2005. Volgens mij - nu, bina 10 jaar na datum - nog steeds een van de sterkste live albums ever & waarschijnlijk Lucinda's best. Of zoals de AllMusic Guide het omschrijft 'a model of "warts and all" authenticity'. Met dank aan Doug Pettibone natuurlijk. Helaas zijn er nog geen Europese tourdata bekend.

Hopelijk voor jou wel Australische

Ja de gladde productie kan over 1 uur en 3 kwartier wel een rolletje gaan spelen ja, maar ik ben zoals gezegd nog maar bij nummer 10.

Ja, gelukkig heb ik door mijn job de luxe van bi-lokatie & zit ik - als de weergoden jullie straks weer plagen met de ongemakken van regen, sneeuw & ijs - lekker op Glenelg (Beach). Als het tenminste niet te heet wordt om over het strand te lopen. Maar dat is off topic.

Maar helaas ook nog geen aussie dates yet & waarschijnlijk komen we down under zoals gewoonlijk weer helemaal aan het eind van de tour aan de beurt. Medio 2015 schat ik zo en dan moet ik vaak nog een end reizen (naar Sydney/Melbourne).

Maar als het nu toch even over down under gaat. Ik kan iedereen deze website van harte aanbevelen. Vooral de pod casts (nu al # 216) zijn het beluisteren zeker waard !

Eigenlijk was ik wel klaar met mevrouw Williams. De slur in haar stem werd sleur en soms zelfs gezeur. Tot ik dit album vanmiddag in de winkel beluisterde en de namen van de begeleiders las met o.a. drummer Pete Thomas en bassist Davey Faragher uit Costello's band, Greg Leisz op steel/gitaar, Ian McLagan op orgel, Bill Frisell, Doug Pettibone en nog zo'n paar. Dat kan toch niet mis gaan? Daarom nam ik het risico, trok mijn beurs en geniet nu mondjesmaat zoals hierboven aanbevolen door onze diëtisten.

Wat ik hoopte lijkt bij nadere beluistering ook te gebeuren. Op dit album wordt zo goed gemusiceerd door al die klasbakken dat de songs aan overtuiging winnen en miss Williams wordt opgetild naar een niveau dat ik van haar al lang niet meer gewend was. Het zou zo een van haar beste werkstukken kunnen worden...

Het wordt hoog tijd voor de intro van een toevoeging aan mjuman's acroniemenrepertoire! Inmiddels zijn OLM (ouwelullenmuziek) - waartoe in de ogen van mijn (jongere) lief dit album echt wel zou behoren (en wie wil nou de hoon van zijn geliefde op zich laden?), OW (ouwe wavers) en H3 (het heilige hebben) welbekend. Daarom, speesjaal voor deze gelegenheid: AOK - alternatieve ouwe knarren - voor mij een mooie gelegenheid (smoes) om dit album gewoon aan te schaffen.

Eerlijk gezegd was ik - jaaaaren na Car Wheels... dat fikse sporen zette bevreesd - dat Lucinda die qualiteit niet zou kunnen evenaren, maar goed met zoveel AOK-support lijkt me dit een verantwoorde aanschaf - dank, muziekvrienden

Beste AOK, hopelijk nog niets mis met uw geheugen: u bedoelt natuurlijk Car Wheels on a Gravel Road...

Helegaar juist - ik heb het aangepast; dat was een typisch MC-geval (mentale contaminatie) en niet teruglezen: ongeasfalteerde, anders verharde wegen worden in de US ook wel aangeduid als "dirt road"

Ik kende deze dame nog niet, maar wat een schot in de roos zeg! Genieten.

Waar ik nieuwsgierig naar ben, zelf vind ik cd 1 beduidend beter dan cd 2. Hoe zit dat bij jullie?!

Daar kan ik me helemaal in vinden!

Ik heb vanavond CD 2 dan in een keer goed tot mij genomen en mijn antwoord op Lura's vraag luidt: Dat vind ik ook. CD 2 is veel te mainstream en heeft veel te weinig variatie. Naar het einde toe wordt het niveau weer wat hoger om met het fantastische Magnolia toch nog goed te eindigen. Ik vind over het algemeen dat de productie wel wat meer in de lijn van Williams stem had gemogen. Wat rauwer dus. Je moet wel erg veel te melden hebben om een kleine 2 uur te blijven boeien. Dat lukt Williams niet. 1 CD van hooguit een uur was meer dan voldoende geweest. Met de 10 beste nummers had je een topalbum gehad, die je doet verlangen naar meer. Nu denk je na een anderhalf uur "Is het nou nog niet afgelopen?". Dat moet je niet willen, naar mijn bescheiden mening.

Maar op deze manier swingt het wel als een gek, neem alleen al 'Protection' of 'Something Wicked this way comes'.

Cold Day in Hell is hier momenteel de favoriet trouwens.

Hmm, ik ben iets minder enthousiast. Af en toe is het echt raak (Compassion, Magnolia), maar vaak zijn het ook niemendalletjes (Stand Right by Each Other); nummers waar niets mis mee is, maar die zo van je af glijden. Meer dan anderhalf uur vind ik ook iets te veel van het goede (al is Magnolia weer zo fijn, dat je het daarna toch jammer vind dat het afgelopen is).