Neurosis - Times of Grace (1999)

Briljante plaat, zeker als je Grace van Tribes of Neurot er naast opzet. Veel details, vermorzelende gitaren en mooie symphonische stukken. Ik heb nogsteeds niks slechts gehoord van Neurosis

Topplaat! Superheftig! The Last You'll Know is voor mij het hoogtepunt.

Hmm, stond bij mij op 4 sterren, da's duidelijk te laag. Een werkelijk verpletterende sound zet Neurosis hier neer.

Wat is End of the Harvest toch een alles overdonderend nummer. Die tweestemmige schreeuw rond zeseneenhalve minuut gaat recht door je ziel. Ik begin ook dit album van Neurosis steeds meer te waarderen. 4* inmiddels.

"Times of Grace'' is voor mij het 2e Neurosis album, en net als bij ''Through Silver in Blood'', weet ik hier na lange tijd, veel luisterbeurten nog geen beoordeling aan vast te knopen.

Neurosis is hier weer overdonderent, intens, vermorzelt het ene moment, en speelt het andere moment weer repeterde riffs en grooves, om het volgende moment weer te vermorzellen met hun muur van geluid.

Ik weet het niet, ik heb alle tracks beluisterd, maar een cijfer...

Ik geniet hier nog steeds met volle teugen van, laat dat cijfer maar even zitten !

Bruut, intens, passievol, emotievol, geweldige plaat weer van Neurosis. De sound van deze plaat is wel zo ongelofelijk hard dat je het bijna intimiderend kan noemen op een positieve manier. The Doorway en The Last You'll Know zijn de toppers, laatst genoemde nummer misschien wel het beste nummer van Neurosis.

Sluit ik me volledig bij aan. Inmiddels is dit mijn favoriete Neurosis-plaat. Maximale score.

Zit End of the Harvest te luisteren.. wat een vet nummer weer!! Deze plaat ga ik in zijn geheel even binnenslepen! Zo bevalt Neurosis me toch het best

Hard klinken zonder loudness wat erg goede plaat.

Neurosis.....

Deze band heb ik hoog zitten.
Deze mannen krijgen het voor elkaar om oerkrachten ( in al zijn vormen), waarvan wij eigenlijk wel allemaal diep van binnen weten, dat ze uiteindelijk toch sterker zijn als wij kleine mensen,om te zetten in muziek.
Natuurlijk geeft dat in eerste instantie een gevoel van onbehagen.
Tegelijkertijd geeft het ook een gevoel van berusting en relativering.
Dat maakt deze bands tot een van de meest intellectuele, binnen het metal genre.

Deze plaat lijkt eerder een tussenweg tussen Eye of Every Storm en Through Silver, enkele ingehouden en rustiger nummers en daartegenover enkele vette uitspattingen. Moeilijk om nu een cijfer te geven, moet dit nog even wat verder laten inwerken, de uitspattingen hebben uiteraard mijn voorkeur, daarin is Neurosis toch ongeëvenaard!

Dit bijft een behoorlijk ondergewaardeerde plaat op MuMe. Niet door het gemiddelde, maar door het relatief lage aantal stemmen etn opzichte van de albums hiervoor en daarna. Terwijl dit imo op gelijke hoogte staat met de alom bejubelde voorganger en het uitstekende 'A Sun that never sets"

Helemaal mee eens..wat een geweldige band blijft het toch, erg benieuwd of er nog een nieuw album gaat komen het komende jaar.

Ik heb hem inmiddels 2x beluisterd, de derde keer krijgt hij een beoordeling, dan is het in ieder geval al 33 stemmen

Ik heb eens naar de setlist van de tour van deze zomer zitten kijken en daar staan in elk geval 2 nieuwe nummers tussen, At the Well en Killing Elk. Dus een nieuwe plaat zit er toch wel aan te komen.

Verder gaan als het goed is morgen in Eindhoven Belief en End of the Harvest van deze plaat gespeeld worden.

Heb hem nu nog een keer geluisterd, en ondanks dat het een lekkere gruizige Neurosis plaat is zoals ik weet dat ze het kunnen, is het mij af en toe te sloom en statisch in vgl. met TSIB. End Of Harvest is een machtig nummer, maar steekt er helaas ook wel iets teveel uit. Ik dacht eerst nog dat er nog wat van die krakers opstonden, maar na dat nummer kabbelt het voorzichtig af. De eerste paar nummers zijn nog wel vet. Maar zoals ik al zei, TSIB heeft meer spetterend vuurwerk en meer hoogtepunten. Toch een mooie voldoende voor deze plaat.

Times of Grace is een moeilijke bevalling na de geniale mokerslag die Through Silver in Blood was. De spanning is veel onderhuidser, lijkt het. Waarschijnlijk een echte groeiplaat (want Neurosis), maar momenteel open ik met een bescheiden score.

Schitterend album, in al zijn facetten. Groots, dreigend, meeslepend, rauw. Neurosis in hun beste dagen. Tussen 1996 en 2004 maakten ze 4 meesterlijke albums, en 'Through Silver in Blood' zal dan misschien altijd m'n favoriet blijven, 'Times of Grace' komt toch opzetten.

Daarna werd het jammer genoeg (wat) minder, maar nog steeds erg goed.

Times of Grace als alleenstaande plaat afgespeeld is prima, maar wanneer je hem dan naast Through Silver In Blood legt, merk je dat Times minder "diep" klinkt. De truc is inderdaad om simultaan met Times Of Grace het ambient zuster-album Grace (van Neurosis' ambient-project Tribes of Neurot) af te spelen. Dit is natuurlijk geen voor de hand liggend zaakje -je moet immers al over twee installaties beschikken om de twee albums simultaan af te kunnen spelen- maar het loont de moeite, want er opent zich een wereld die ieder beetje zo diep, rijk, vervreemdend en angstaanjagend klinkt als Through Silver In Blood. Laatstgenoemde blijft mijn favoriet, maar Times Of Grace is eveneens een sterk staaltje vakmanschap van een van de meest unieke bands die binnen het metalgenre te vinden is.

Geen nummer boven de 10 minuten

The Last You'll Know is toch wel erg vet, de geluidsmuren worden opgetrokken met logge vette uithalen. Alsof je verdwaald bent een de weg niet meer kunt vinden, en achtervolgt door een brute seriemoordenaar Was een leuke clip geweest. Lekker.

Loodzwaar! Vooral Under the Surface is gaaf.

Neurosis met Steve Albini achter de knoppen klinkt zoveel rauwer ...