Stevie Nicks - 24 Karat Gold (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stevie Nicks - 24 Karat Gold - Songs From The Vault - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor een cd met restjes van de plank veer ik maar zelden enthousiast op, maar hoe zit dat wanneer deze restjes afkomstig zijn van één van de betere en bovendien één van de meest succesvolle songwriters van de afgelopen decennia?

Stevie Nick, want daar heb ik het over, trok aan het eind van de jaren 60 voor het eerst aandacht als zangeres van de band Fritz, die ze samen met haar studiegenoot Lindsey Buckingham had geformeerd. Een paar jaar later waren Nicks en Buckingham niet alleen een stel, maar had het duo als Buckingham Nicks ook een plaat vol geweldige popliedjes opgeleverd. De plaat flopte genadeloos, maar het tweetal werd wel uitgenodigd om het op dat moment meer dood dan levende Fleetwood Mac te reanimeren. De rest is geschiedenis.

Stevie Nicks had niet alleen een groot aandeel in het succes van Fleetwood Mac, maar maakte de afgelopen decennia ook een groot aantal soloplaten van hoog niveau, met het in 1981 verschenen debuut Bella Donna als hoogtepunt en het in 2011 verschenen en eveneens uitstekende In Your Dreams als voorlopig slotakkoord.

24 Karat Gold - Songs From The Vault bevat, zoals het tweede deel van de titel al aangeeft, songs die Stevie Nicks nog op de plank had liggen. Het ging in de meeste gevallen om ruwe demo’s, die het afgelopen jaar verder zijn uitgewerkt en opnieuw zijn opgenomen. Stevie Nicks heeft haar archieven kennelijk goed op orde, want de oudste songs stammen uit de periode voor Buckingham Nicks, toen Stevie de highschool nog maar nauwelijks was ontgroeid.

24 Karat Gold - Songs From The Vault geeft, met in ieder geval voor mij nieuwe songs, een mooi overzicht van de lange carrière van Stevie Nicks en bevat songs uit alle onderdelen van haar zo succesvolle carrière. De plaat bevat 14 tracks (twee extra op de luxe editie) en het zijn allemaal tracks die het uit duizenden herkenbare Stevie Nicks geluid laten horen. Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door haar mooie en bijzondere stem en dat hiernaast opvalt door het vermogen van Stevie Nick om schaamteloos aanstekelijke maar tegelijkertijd artistiek verantwoorde popsongs te schrijven.

Het is ook een geluid dat in de loop der tijd niet heel erg is veranderd, want ondanks het feit dat de songs op 24 Karat Gold een periode van zo’n 45 jaar beslaan, klinkt alles als 100% Stevie Nicks en zou het net zo goed kunnen gaan om een vergeten reissue als om een gloednieuwe plaat.

Belangrijkste vraag is nu natuurlijk of het eerste deel van de titel van de plaat recht doet aan de songs die de plaat uiteindelijk wisten te halen of dat restjes op de plank niet voor niets op de plank zijn blijven liggen. Ik neig naar het eerste. 24 Karat Gold is natuurlijk een hopeloos pretentieuze titel voor een selectie songs die de afgelopen decennia niet goed genoeg werden bevonden voor een release, maar op de kwaliteit van de songs op de plaat valt niets af te dingen. Ik kende op voorhand geen van de songs op de plaat, maar na één keer horen klonken ze alle veertien niet alleen vertrouwd, maar ook bijzonder aangenaam.

24 Karat Gold - Songs From The Vault bevat misschien restjes, maar het is uiteindelijk een plaat die niet onder doet voor alle andere platen van Stevie Nicks en die zijn zonder uitzondering goed. Het levert al met al een heerlijke plaat op met 'nieuw' Stevie Nicks materiaal. Zeer de moeite waard. Erwin Zijleman

Altijd lastig voor me om te beoordelen, Stevie Nicks. Loop eigenlijk mijn pik achterna en denk dat ik haar werk mooi moet vinden omdat ik diverse Fleetwood Mac albums geweldig vind. Maar het is eigenlijk vooral Lindsey Buckingham die ik geweldig vind naast de som van de leden in die band. Nicks is daar maar een stukje van ook al is/was ze wel de meest in het oog springende bandlid.

De muziek op dit album is goed te pruimen, de teksten weten niet tot me door te dringen omdat ik tegen een muur op loop van haar stem. Nog altijd zeer herkenbaar maar ook klinken de jaren op de stembanden en doet me aan Bob Dylan denken. Verder klinkt die stem op veel plekken geforceerd als er getracht is om het tempo iets omhoog te gooien. Eigenlijk ervaar ik dezelfde moeite om positief te zijn als het nieuwe werk van Marianne Faithfull en Leonard Cohen. Maar ook heerst het gevoel dat ik ze tenminste 1 keer zou moeten hebben gehoord omdat ze nu eenmaal ooit iets hebben gemaakt wat ik machtig mooi vind/vond. Zodoende nu na een tweede luisterbeurt dit relaas. Bewust een week er tussen gegooid om het te laten bezinken en toch met een vers oor te luisteren. Die methode pakte beter uit voor Marianne Faithfull maar nog niet voor Leonard. Stevie valt er een beetje tussen in. Ik verwacht nog steeds dat haar bijdrage aan het volgende Mac album niet de kers op de taart zal zijn en heb mijn verwachtingen dus naar beneden bijgesteld.

Dit album klinkt muzikaal wel goed alhoewel het iets te veel country / folk aanvoelt en dat is niet helemaal mijn stijl. De teksten dringen nog niet tot me door vanwege die stem die gelukkig in de rustigere nummers natuurlijker klinkt. Zodra het nieuwe Mac album aanstaande is zal ik het nog eens beluisteren, samen met het vorige album en ook dat van Lindsey. Maar nu laat ik het album even berusten. 3,5 sterren vind ik meer dan genoeg alhoewel ik haar graag meer had gegund.