Stevie Nicks - 24 Karat Gold (2014)

Je zult, als één van de first ladies of rock die eigenlijk gevaarlijk dicht tegen de pensioengerechtigde leeftijd zitten, het juist alleen maar drukker krijgen.

Volgen eigen zeggen, was 2013 voor Stevie Nicks één van haar beste jaren ooit. Een eindeloze reeks aan concerten, opnames. De terugkeer van Christine McVie bij Fleetwood Mac, nieuwe opnamen met die band en weer opnieuw toeren. Ze stond elke ochtend met maar één gedachte op: wat voor leuks ging ze die dag weer eens doen.

Eén van de projecten met een lange adem die eindelijk afkwam, was een album waarin ze al haar oude werk, nummers die ze ooit had geschreven maar om allerlei redenen nooit aan het plaatwerk waren toevertrouwd, opnemen en als één geheel, één album uit te brengen. Het gaat met name om nummers die zijn geschreven tussen 1969 en 1987.

Ze had blijkbaar nogal wat liggen en de sessies met de door haar geliefde producer Dave Stewart (ook van haar vorige album) en Waddy Wachtel (haar gitarist vanaf 1981) waren een waar genot. Hard werken, er is niet al te lang over het album gedaan.

Ik ben benieuwd of Stewart er in is geslaagd om er één mooi geheel van te maken, en dat Nicks' nummers klinken alsof ze ze in 2014 nog had geschreven. Benieuwd ook naar de geschiedenis er van. Zo weet ik van de nieuwe single The Dealer bijvoorbeeld dat het oorspronkelijk geschreven was voor het Fleetwood Mac album Tusk (1979) maar dat het niet daarvoor is gebruikt.

Zo heeft elk nummer z'n eigen historie. Wat zal Stevie in 1969 hebben geschreven? Haar eerste nummers die ooit zijn verschenen staan op de Buckingham Nicks cd uit 1973. Dus wat is zelfs nog 4 jaar ouder?

Veel tijd om toe te lichten en te promoten heeft Stevie overigens niet. In september begint Fleetwood Mac aan hun VS tour en bovendien moet Stevie al haar nieuwe nummers voor het nieuwe Fleetwood Mac album toevoegen en de rest van harmonies voorzien.

Nee, voorlopig nog geen pensioen dus.

Ik ben benieuwd! Meer voorproefjes zijn te luisteren op haar Instagram

De CD sinds vandaag in huis. Zoals in 2011 even wennen. Opvallend en heerlijk rauw is "I Don't Care".
"If You were my love" is helaas niet wat ik dacht dat het zou worden zoals die dus wel als demo op Youtube staat destijds opgenomen rond de tijd van het Fleetwood Mac album "Mirage".
Voor de rest gun ik alles nog de tijd. "Lady" kende ik al en is een prima nummer.
En nu maar hopen dat ze nieuw en GOED materiaal aflevert voor het nieuwe geplande Fleetwood Mac album in 2015. (als het dit keer allemaal goed mag blijven gaan tijdens hun Amerikaanse tour)

Is het nog een beetje een mooi geheel geworden of klinkt het inderdaad als een "bij elkaar geraapt zooitje" van overgebleven nummers van de afgelopen 40 jaar?

Nee, het klinkt wel als een volwaardig nieuw album. Het rockt er lekker op los en dat is wel mijn ding. De nummers wisselen elkaar op een goeie volgorde af. Prima werk afgeleverd en zeker geen zooitje. Vergeleken met "In Your Dreams" vind ik (mijn mening) dit album meer gewaagd ondanks dat ik "In Your Dreams" nog steeds met plezier afspeel.
En ondertussen weer 2 draai beurten verder...... "If You Were My Love".......nee het is niet wat ik er van had verwacht. Dat is dus wel een gemiste kans. Jammer!

Ik begrijp helemaal wat je bedoeld, na beluisteren.

Ik heb, en dat is voor het eerst in mijn leven, een nieuw album eerst via Spotify afgeluisterd. Ik kan, zeker in het geval van Stevie Nicks, niet wachten op Amazon. We gaan naar een situatie dat Spotify een album eerder heeft dan het te koop is en ik moet daar dan maar in berusten

Ik vind er best goede tracks op staan maar een aardig aantal had van mij ook niet gehoeven. Een mooi album mag ook rustig slechts 8 nummers betreffen. Wat te denken van Cathouse Blues en ik ben ook geen liefhebber van nummers van het type Blue water. Hard advice, Lady vind ik zelfs een klein draakje.

De titelsong daarentegen zou ik haast al onder klassiek FM werk willen laten vallen, I don't care heeft een prachtige nieuwe lijn. Opener Starshine is natuurlijk ook geweldig, gelijk het beste nummer van de cd voor mij. Mabel Normand klinkt nog het meest naar Fleetwood Mac, Belle Fleur komt een heel eind.

Je schrijft dat het er "lekker op los" rockt maar dat vind ik erg meevallen. Het aantal wat stevigere nummers is op één hand te tellen. Ik vind dit album dat ook zeker niet beter dan In your dreams. Althans, nu zeker nog niet.

Eerlijk gezegd kan ik vooralsnog wel begrijpen dat de meeste nummers in de loop van de jaren de toetssteen van Lindsey Buckingham voor een FM album niet konden doorstaan. Er is een goede poging ondernomen ze op de rails te zetten en er wat van te maken.

Maar gemiddeld genomen zal Nicks voor het nieuwe FM album uit een ander vaatje moeten tappen. Dat kan overigens gemakkelijk, het werk dat ze tot nu toe wél in de 21e eeuw heeft geschreven was allemaal om door een ringetje te halen.

Met is maar goed dat smaken verschillen. Hier draai ik "Lady" juist graag.
"Blue Water" is ook niet zo mijn ding. Vind het een beetje gejammer samen met "If You Were My Love".
Voor de rest wel positief. "24 Karat Gold" en "Belle Fleur" knallen lekker door de speakers en de rest natuurlijk ook.

Een ondergeschikt detail uiteraard, want het gaat om de muziek, maar het album lag afgelopen vrijdag gewoon in de winkel.

Hierboven staat: verschijnt op 6 oktober. Ook Amazon heeft de cd's nog niet verzonden.
Vorige week bleek het nieuwe album van Johnny Marr ook al op Spotify te staan en was de cd ook nog niet te koop.

Dus ja, de datum dat een album (lees: de cd en den LP) officieel wordt uitgegeven begint achterop te raken bij de datum dat het album via Spotify wordt aangeleverd.

Een album dat in Nederland officieel op maandag verschijnt ligt in de praktijk al op vrijdag in de winkels, uitzonderingen daargelaten. Weliswaar heb ik afgelopen vrijdag (toen ik voor het nieuwe album van Marianne Faithfull kwam) niet gekeken, dus in dit geval weet ik het niet absoluut zeker. Amazon is wellicht een ander verhaal, dat zou ik niet weten. En Fleetwood fan had de cd toch ook al op 3 oktober?

Even on-topic: heb het album vandaag toevallig beluisterd, en hoewel ik geen uitgesproken fan ben vond ik het een redelijk album met een paar goede liedjes, en inderdaad rockte het lekker. Alleen houd ik niet zo erg van het geluid van haar stem. Ik onthoud me dus van stemming.

Maar waarom zou je niet stemmen?

Had je trouwens ook niet het gevoel dat het album aan kracht zou hebben gewonnen als een handvol nummers er niet op zou hebben gestaan?

Je hebt gelijk, ik zal nog een tweede keer luisteren, dat is meestal nodig als ik een artiest niet goed ken. Soms probeer ik wel eens op Grooveshark of Spotify of een album of artiest iets voor me is om teleurstellingen bij impulsieve aankopen te voorkomen. Geen enkel ander album van Stevie Nicks had ik ooit beluisterd, en ik wilde mevrouw Nicks een kans geven. Van de latere Fleetwood Mac ken ik ook niet alles, maar Rumours kan ik wel waarderen, en vooral Tusk vind ik om een of andere reden een prima album.

trackvolgorde is incorrect

Volgens mij hangt dat een beetje er van af, of je de "gewone" hebt of de "Deluxe" versie. De laatste heeft niet alleen twee nummers meer maar heeft ook inderdaad een hele andere volgorde in nummers.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stevie Nicks - 24 Karat Gold - Songs From The Vault - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor een cd met restjes van de plank veer ik maar zelden enthousiast op, maar hoe zit dat wanneer deze restjes afkomstig zijn van één van de betere en bovendien één van de meest succesvolle songwriters van de afgelopen decennia?

Stevie Nick, want daar heb ik het over, trok aan het eind van de jaren 60 voor het eerst aandacht als zangeres van de band Fritz, die ze samen met haar studiegenoot Lindsey Buckingham had geformeerd. Een paar jaar later waren Nicks en Buckingham niet alleen een stel, maar had het duo als Buckingham Nicks ook een plaat vol geweldige popliedjes opgeleverd. De plaat flopte genadeloos, maar het tweetal werd wel uitgenodigd om het op dat moment meer dood dan levende Fleetwood Mac te reanimeren. De rest is geschiedenis.

Stevie Nicks had niet alleen een groot aandeel in het succes van Fleetwood Mac, maar maakte de afgelopen decennia ook een groot aantal soloplaten van hoog niveau, met het in 1981 verschenen debuut Bella Donna als hoogtepunt en het in 2011 verschenen en eveneens uitstekende In Your Dreams als voorlopig slotakkoord.

24 Karat Gold - Songs From The Vault bevat, zoals het tweede deel van de titel al aangeeft, songs die Stevie Nicks nog op de plank had liggen. Het ging in de meeste gevallen om ruwe demo’s, die het afgelopen jaar verder zijn uitgewerkt en opnieuw zijn opgenomen. Stevie Nicks heeft haar archieven kennelijk goed op orde, want de oudste songs stammen uit de periode voor Buckingham Nicks, toen Stevie de highschool nog maar nauwelijks was ontgroeid.

24 Karat Gold - Songs From The Vault geeft, met in ieder geval voor mij nieuwe songs, een mooi overzicht van de lange carrière van Stevie Nicks en bevat songs uit alle onderdelen van haar zo succesvolle carrière. De plaat bevat 14 tracks (twee extra op de luxe editie) en het zijn allemaal tracks die het uit duizenden herkenbare Stevie Nicks geluid laten horen. Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door haar mooie en bijzondere stem en dat hiernaast opvalt door het vermogen van Stevie Nick om schaamteloos aanstekelijke maar tegelijkertijd artistiek verantwoorde popsongs te schrijven.

Het is ook een geluid dat in de loop der tijd niet heel erg is veranderd, want ondanks het feit dat de songs op 24 Karat Gold een periode van zo’n 45 jaar beslaan, klinkt alles als 100% Stevie Nicks en zou het net zo goed kunnen gaan om een vergeten reissue als om een gloednieuwe plaat.

Belangrijkste vraag is nu natuurlijk of het eerste deel van de titel van de plaat recht doet aan de songs die de plaat uiteindelijk wisten te halen of dat restjes op de plank niet voor niets op de plank zijn blijven liggen. Ik neig naar het eerste. 24 Karat Gold is natuurlijk een hopeloos pretentieuze titel voor een selectie songs die de afgelopen decennia niet goed genoeg werden bevonden voor een release, maar op de kwaliteit van de songs op de plaat valt niets af te dingen. Ik kende op voorhand geen van de songs op de plaat, maar na één keer horen klonken ze alle veertien niet alleen vertrouwd, maar ook bijzonder aangenaam.

24 Karat Gold - Songs From The Vault bevat misschien restjes, maar het is uiteindelijk een plaat die niet onder doet voor alle andere platen van Stevie Nicks en die zijn zonder uitzondering goed. Het levert al met al een heerlijke plaat op met 'nieuw' Stevie Nicks materiaal. Zeer de moeite waard. Erwin Zijleman

Altijd lastig voor me om te beoordelen, Stevie Nicks. Loop eigenlijk mijn pik achterna en denk dat ik haar werk mooi moet vinden omdat ik diverse Fleetwood Mac albums geweldig vind. Maar het is eigenlijk vooral Lindsey Buckingham die ik geweldig vind naast de som van de leden in die band. Nicks is daar maar een stukje van ook al is/was ze wel de meest in het oog springende bandlid.

De muziek op dit album is goed te pruimen, de teksten weten niet tot me door te dringen omdat ik tegen een muur op loop van haar stem. Nog altijd zeer herkenbaar maar ook klinken de jaren op de stembanden en doet me aan Bob Dylan denken. Verder klinkt die stem op veel plekken geforceerd als er getracht is om het tempo iets omhoog te gooien. Eigenlijk ervaar ik dezelfde moeite om positief te zijn als het nieuwe werk van Marianne Faithfull en Leonard Cohen. Maar ook heerst het gevoel dat ik ze tenminste 1 keer zou moeten hebben gehoord omdat ze nu eenmaal ooit iets hebben gemaakt wat ik machtig mooi vind/vond. Zodoende nu na een tweede luisterbeurt dit relaas. Bewust een week er tussen gegooid om het te laten bezinken en toch met een vers oor te luisteren. Die methode pakte beter uit voor Marianne Faithfull maar nog niet voor Leonard. Stevie valt er een beetje tussen in. Ik verwacht nog steeds dat haar bijdrage aan het volgende Mac album niet de kers op de taart zal zijn en heb mijn verwachtingen dus naar beneden bijgesteld.

Dit album klinkt muzikaal wel goed alhoewel het iets te veel country / folk aanvoelt en dat is niet helemaal mijn stijl. De teksten dringen nog niet tot me door vanwege die stem die gelukkig in de rustigere nummers natuurlijker klinkt. Zodra het nieuwe Mac album aanstaande is zal ik het nog eens beluisteren, samen met het vorige album en ook dat van Lindsey. Maar nu laat ik het album even berusten. 3,5 sterren vind ik meer dan genoeg alhoewel ik haar graag meer had gegund.

Een mooie recensie van Erwin
Ben blij dat het album goed wordt ontvangen, de liefhebbers moeten zeker alles van Nicks in de 21e eeuw eens proberen.

Dit is echter grote onzin:

Dat mocht Bob Dylan willen.
Hoewel Stevie een halve octaaf is gedaald, is haar stem nog steeds loepzuiver, op z'n Nicks. Dat heeft helemaal niets uit te staan met het gekraai van Bob Dylan.

Het verschil is, bleek bijvoorbeeld ook live tijdens hun laatste concerten in Nederland, het verschil tussen dag en nacht.

Ben geen fan van de stem van Bob Dylan, nooit geweest, ook als hij goede songs kan schrijven die ik mooier vind uit de monden van anderen. Heb noch Stevie noch Bob live gehoord. Het klinkt zoals ik het hoor en Stevie heeft ook een nasale stem en daarom doet ze me in sommige nummers aan mister Subterranean Homesick Blues denken. Zuiver is trouwens iets anders dan geforceerd zingen. Maar zoals ik al zei, ben meer een fan van haar werk met Lindsey dan zonder.

Altijd leuk die muzikale verrassingen, dit is zo'n eentje. Je verwacht niets en je krijgt een hoop.

Ik vind de muziek van Fleetwood Mac best aardig, heb wel het meeste in de kast, maar ben geen mega-fan. Van Stevie solo heb geen studio-albums wel deze verzamel cd Stevie Nicks - Crystal Visions (2007) welke me verder prima bevalt. Als je dan het bericht krijgt dat ze met een nieuwe plaat komt krijg je toch interesse maar als je dan hoort dat het gaat om "overblijfsels" en liedjes die onder het stof op planken hebben geleden gaat het enthousiasme toch wat naar beneden.

Maar nu blijkt dat het (gelukkig) toch allemaal mee te vallen. De liedjes zijn geschreven tussen 1969 en 1995 maar toch is het een prettig coherent geheel geworden en dat is toch een compliment voor Stevie Nicks en zeker ook voor producer Dave Stewart.

Nog steeds ben ik nu geen mega-fan maar ik heb wel veel respect voor deze vakvrouw. Misschien toch eens wat meer gaan duiken in haar solo-discografie.

Ik verhoog naar 4,5 ster. Ik ben blijkbaar toch meer onder de indruk van het geluid van de cd dan halfzachte luisterbeurten via Spotify.

Dan spreek ik ook gelijk mijn voorkeur uit voor de "gewone" cd en niet de Deluxe versie. En dat heeft dus alles te maken met de samenstelling. De volgorde van de "normale" cd spreekt mij beduidend meer aan. Afgezien van het feit dat 14 nummers in de basis ruimschoots voldoende zijn voor een sterk album.

De 21e eeuwse benadering van de "ouwe meuk" met uiteraard gitarist Waddy Wachtel en producer Dave Stewart, hebben de nummers geen kwaad gedaan. Eigenlijk had de mededeling dat het nummers waren die ooit "waren blijven liggen" geheel achterwege kunnen blijven. Er is sprake van een reguliere, rechtstreekse opvolger van In your dreams (2011).

Het voordeel er van is wel, dat Stevie nieuw geschreven songs, van de afgelopen jaren dus, kan inleveren als nieuwe tracks voor het komende Fleetwood Mac album. Dan horen we over 30 jaar wel weer wat Stevie Nicks dit keer "gedwongen" allemaal heeft moeten laten liggen

Hier bevalt de CD ook erg goed na een aantal draai beurten. Favo nummer = hier "Belle Fleur".
Heb via Itunes de nummers "Watch Chain" en "Twisted" nog aangeschaft en vooral over die eerste ben ik erg te spreken. "Twisted" ken ik nu in 3 uitvoeringen en begrijp niet goed waarom ze deze weer opnieuw heeft uitgebracht want de versie met Lindsey Buckingham vind ik zelf toch het best. Maar vooruit...het is Stevie Nicks en dat is niet niks.
Op Youtube vertelt ze trouwens dat dit de "beste" 16 nummers zijn die ze heeft uitgekozen om uit te brengen. Er zijn meer nummers opgenomen die dus nu braaf wachten tot ze ook op de markt mogen.

Voor mij een reden om dit album niet te beluisteren, haar stem doet mij absoluut niets, vind hem zelfs irritant.

Het is altijd gezellig als je even langs komt wippen.

Was er nog een speciale reden dat je juist Stevie Nicks uitkoos bij je categorie "niet beluisterde albums maar ik wil toch even reageren om wat te doen te hebben"?

Toch wel een mooi allergaartje van La Nicks.Wel mis ik een beetje de opbouw in het album.Tuurlijk zijn het nummers die in verschillende periodes geschreven zijn,maar je mist een beetje ontwikkeling in het songschrijven in mijn beleving.

Over de stem van Nicks kun je zat dingen zeggen,maar ik vind het meer dan acceptabel.Ook vroeger klonk ze soms als een eend met verkoudheid,en dat is nu niet anders.Voornamelijk bij de ballads kwam dat nog wel eens als heikel punt bovendrijven.Ik heb in de loop van de jaren het weten te plaatsen en als ze me irriteert dan skip ik gewoon.

Ik kom wel aardig wat nummers tegen die het wel beter hadden gedaan op haar albums dan hetgeen ze er nu op heeft gezet. Starshine,I Don't Care en 24 Karat Gold zijn prima songs,waarvan je je gaat afvragen waarom die toendertijd op de plank terecht zijn gekomen.

De productie is goed en open,zonder het tijdsbeeld te verliezen waarin Nicks op haar best is.
Dus geen moderne fratsen,maar lekker down to earth.

Nu maar hopen dat ze voor het aankomend Mac album zich ook tot het uiterste kan pushen om met memorabele tracks te komen,want op Say You Will vond ik haar nou niet echt heel erg sterke tracks aanleveren.

Prima plaat van Nicks waar ik toch zeker om te beginnen wel 4 sterren aan kwijt kan

Ik heb hen nu 1 keer gehoord, vindt het erg tegenvallen.
Weet dusniet of ik 'm nog een keer op zet.
Een dag heeft maar 24 uur en er is zoveel meer

Met die instelling kom je dus helaas ook nooit een groeiplaatje tegen (wat niet wil zeggen dat dit met dit album zou gebeuren)

De vraag is ook, hoe je over het algemeen al staat tegenover muziek van Nicks en Fleetwood Mac. Is alles al bekend, dan pik je een nieuw album weer sneller op dan wanneer het geheel nieuw is.

Ik vind toch de plotseling opgebloeide en productieve samenwerking met producer/gitarist Dave Stewart zo opmerkelijk. Zou de Engelse, progressieve, man van The Eurythmics, wellicht altijd al een oogje hebben gehad op Nicks? Dat hij destijds weliswaar rondbanjerde in Engeland tussen de wave en de postpunk in maar toch heimelijk de rode Fleetwood Mac poster, die ene waarop Stevie Nicks met een teddybeer staat, boven zijn bed had hangen?

Het zou me niet verbazen. Hoe dan ook, hij is goed terecht gekomen en, eerlijk is eerlijk, hij verricht zijn taak met verve.

Fleetwood mac is niets mis mee al is wel lindsey die wat mij betreft de kar trekt.
Wat stevie betreft vind ik met name landslide erg goed ( en nog wel een paar nummers)
Ik vindt haar stem op de duur erg vervelen

Ik vind Stevie ook boeiender in het Fleetwood Mac geheel. Dat vind ik trouwens van Christine Mcvie ook.
Stevie Nicks is m.i een uitstekende zangeres. Onderscheidend en uniek.
Maar solo en een heel album is ietwat vermoeiend. Terwijl dat in de contex van FM helemaal niet opvalt.
De som der delen.

Het (Nicks "vermoeiend" voor een heel album) is een algemene gedachte die er een beetje in is geslopen, gebaseerd op haar werk tot en met Street Angel, maar eigenlijk is dat de hele 21e eeuw al niet meer van toepassing.

De paar mensen die vallen over haar stem zijn daarmee niet over te halen. Maar per saldo maakt Stevie Nicks al eigenlijk vanaf Trouble in Shangri La buitengewoon onderhoudende, complete, albums die eigenlijk volledig aansluiten bij wat we van Nicks willen horen in FM verband.

De enige kritiek die je kunt hebben, die ik in ieder geval heb, is de lengte van de albums die allemaal naar een uur gaan, of langer. Wat is er mis met 40, 45 minuten zeg ik altijd al. Als je haar albums terug brengt naar drie kwartier en je laat voor jou wat mindere nummers weg, heb je echt wereldalbums.