Spinvis - Spinvis (2002)

Geeft niet, die verwarring trad bij mij ook de eerste keer op

Briljant....

Nederlandse muziek doet me altijd denken aan die vreselijke prutsers uit Volendam. Er is echter nog een andere tak. De taak waar Spinvis regeerd. Deze man snapt het. Hij weet je emotioneel te raken, Hij weet je te amuseren zonder dat je je de tyfus ergerd en hij weet kwaliteit neer te zetten (Van de prachtige teksten tot de mooie melodieën). Mijn favoriete nummers zijn Bagagedrager en Limonadeglazen Wodka. De eerste is compleet foutloos en onbeschrijvelijk mooi, De tweede kent een trieste tekst en is zo boeiend als het maar zijn kan. Hulde voor deze man. Dat is heel rijk mag worden.

Een boeiende stem, hypnotiserende melodieën en teksten die op heel beeldende wijze de absurde werkelijkheid van alledag schetsen. Schitterend album. 4,5 *

En toen kon Spinvis me niet meer boeien. Mijn positieve instelling heeft plaatsgemaakt voor bittere teleurstelling. Er gaan dingen opvallen waarop eerst niet op gelet werd (hij zingt zo vals als een kraai in Smalfilm). Natuurlijk blijft het orginele muziek, maar dit is geen kwaliteit. Heel erg jammer dat dit zo plotseling kan gebeuren.

Dat vind ik juist de charme en tegelijk ook de kracht van dit album. De nummers krijgen juist op die manier meer eigenheid en gevoel. Waardoor het me misschien wel sneller raakt dan het gemaakte reguliere popstar niveau dat de hitlijsten bestormt tegenwoordig.

Vind het wel vreemd dat het je bij de eerste luisterbeurt niet is opgevallen dat het allemaal niet helemaal loepzuiver is...

Ja, dat snap ik ook niet echt. Ik begin z'n stem zelfs irritant te vinden.

Dat is toch ongeveer het eerste wat opvalt als je naar Spinvis luistert? Hij zingt 80% van de tijd in z'n nummers vals tot niet echt zuiver. Ik ben me daar steeds minder aan gaan storen.

Grappig, ik stoor me er juist steeds meer aan.

Ik ken een raadsel over eenzaamheid, en het gaat als volgt: 'Wat doet pijn en telt voor twee?'. Haha!

Haha, jou de goede man zingt welhaast consistent op een monotone wijze door zijn neus. Maar de kracht zit hem in de grotdroge teksten in combinatie met juist die eentonige en wat valse manier van zingen. Maar dat Spinvis op zich niet de beste zanger van Nederland is lijkt me een understatement.

Als kind zijnde had ik van die leuke prentenboeken van Seuss.
Absurde tekeningen van vreemde wezens.
Spinvis zou zo een karakter in een van die verhalen kunnen zijn.
Mooi gevonden naam, en ik zie de cartoon al zo op mijn netvlies.

Jezelf langdurig opsluiten op een zolderkamertje kan vreemde effecten opleveren.
Vervreemding van de wereld om je heen.
Erik de Jong koos voor vrijwillige opsluiting.
Monnik in een nieuwbouwwijk.
Verknipt geraakt door het vele muzikale plakwerk.
Ontleden tot een kaal geplukte kern.

Nooit iets begrepen van zijn teksten.
Meestal raak ik bij de tweede zin de draad al kwijt.
Ook ik wil intelligent overkomen.
Verkondig tegen andere de genialiteit.
Al zie ik weerspiegelend in hun blik steeds hetzelfde.
Kan iemand mij laten delen in dit grote geheim.

Vroeger had je van die boekenlijsten.
Verplichte literatuur.
Schrijvers waarvan je iets gelezen moest hebben.
Halverwege het verhaal naar de bibliotheek.
Vluchtig op zoek naar een geschikt uitreksel.
Omdat je er de ballen niet van snapte.

Wat kan het leven raar lopen.
Naar buiten treden met deze schizofreenachtige gedachtegang.
Huiswerk voor een psychiater.
Door iedereen bejubeld.
Neer gezet als componist van een meesterwerk.
Overal uitgenodigd.
Boekenbal.
Bij Adriaan van Dis op de koffie.
Potentiële Zomergast bij de VPRO.
Waarbij je uren lang kunt lullen over niks.
Als het maar interessant over komt.

Na een concert laat thuis.
Herhaling van De Wereld Draait Door op televisie.
Giel Beelen die met trots aankondigt een probeerseltje in handen te hebben.
Als een AIVD parasiet plundert hij de vuilnisbakken.
Op zoek naar nieuw materiaal.
Trots had je de vorige dag de eerste woordjes van je dochter op CD gebrand.
Waardoor die oude cassettebandjes eindelijk bij het afval konden.

Het leven als onbegrijpbare muzikant is zwaar.

Echt: de eerste Spinvis IS niet meer of minder dan een meesterwerk. Een van de beste albums ooit in Nederland verschenen.

Misschien eens proberen de teksten niet te begrijpen. Ze zijn wat ze zijn: Soms mooie,sfeervolle poëzie, soms samengeraapte spreektaal,soms,grappig dan weer droevig, dan weer hilarisch, boordevol beeldtaal en humor.

Ik weet niet of Spinvis een goeie zomergast zou zijn, denk niet dat hij gevraagd zal worden.
Ik heb de uitzendingen met Paul Verhoeven en Jan Marijnissen gezien. Daarin werd bepaald niet over "niks" geluld.

Valt de naam Giel Beelen hier? Mijn haren staan overeind. Die ijdele poseur achter zijn knopjes de ontdekker van de allernieuwste hippe muziektrent uithangt, met die kwijlende Mathijs van Nieuwkerk ernaast.
Giel raffelt er in anderhalve minuut vijf cd's doorheen en alles is "echt helemaal top, retegaaf of gaat het echt helemaal worden of zelfs: IS het al helemaal.....in Duitsland...

Geef mij dan maar Leo Blokhuis by the way.

Giel Beelen is niet voor niets hier genoemd.
Het ging mij om de positie van ster in Nederland, en alles wat daar bij hoort.

Goed, die hekel delen we dan blijkbaar.
Ik had de indruk dat je je niet helemaal raad weet met Spinvis, omdat je hem vergelijkt met verplichte literatuur waar je de ballen van snapt.
Ik wou maar zeggen: het hoeft niet begrepen te worden. Goede kunst is vaak niet te begrijpen. Ik zeg het vooral ook tegen al diegenen hier op MuME die vinden dat Spinvis nergens over gaat.

Spinvis is een aparte categorie.
Inderdaad vergelijkbaar met onbegrijpbare kunst.

Ik neem terug wat ik gezegd heb, dit blijft een goed album.

Jouw mening over de man blijft varieren he?

"Ronnie gaat naar huis" is echt prachtig,vooral het eindstuk als de gitaar en piano samensmelten.

Inderdaad en als je dan ook nog Ronnie heet, staat dit nummer natuurlijk op 1 om op je uitvaart gedraaid te worden

De nostalgie en melancholie van Boudewijn de Groot in een modern jasje, mag ik dat zeggen? //Mart Smeets-mode uit//

Mooi voor wie het aanspreekt maar extra mooi voor de 40 plusser, vanwege de heel knap "getekende" eind jaren 60 begin jaren 70-sfeer.

Mij geeft dit niet zozeer een jaren 60/70-sfeer, maar meer een Holland-sfeer. Mij, als Limburger, geeft dit album een sfeer mee die me aan Holland laat denken, aan Amsterdam, aan Utrechts en ga zo door....

Oh wat toevallig, ik lees net in een 'interview' met Spinvis zelf, dat hij ook een beeld van het alledaagse, Hollandse leven wil schetsen met zijn muziek...

En dan vooral van Utrecht: ik had ruzie in de Biltstraat en zo. En omgeving: Nieuwegein, IJsselstein, Leidsche Rijn...

Overigens staan achterop het boekje in de cd's wel degelijk foto's uit de jaren '70. Dus dat zal ook wel een rol hebben gespeeld bij dit specifieke album. En wat een origineel en soms vrij briljant album is het zeg.

Diepgaand gesprek over tictac's en knikkers verwijderd.

Nederlandstalige muziek. Ik haat het enorm, het klinkt niet. Dat dacht ik tenminste. Ik zag dit album in de top 250 staan en ik heb het een kans gegeven en ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Mooie muziek die af en toe enorm kan rocken of heel erg relaxt is. Gaaf dat iemand zulke muziek gewoon op zijn zolderkamertje kan maken, het klinkt erg goed. De teksten zijn erg apart, ik moest even lachen toen ik dit stuk tekst uit Smalfilm hoorde:
vandaag knipte ik een muis in twee
en die naaide ik toen mooi weer aan elkaar
Echt rare teksten, maar wel erg mooi.

Je bent echt even helemaal weg als je dit album beluisterd. Mike Clark is bijna als Fitter Happier op OK Computer, apart tussenstukje op het album. Of Handige Tante/Jongen met Geld, Spinvis had deze titel van een kruiswoordpuzzel en zingt ook alleen maar die regel met hele mysterieuze muziek eronder. Het werkt heel goed.

Een heel mooi album wat mij laat horen dat er ook goede Nederlandstalige muziek gemaakt word. Ik zit echt te twijfelen of ik deze in mijn top 10 zet. Wel 5 sterren voor dit album.

Heb je ze uit je neus verwijderd?

Het blijft een worsteling, ik en de Nederlandse taal. Sinds kort ben ik echter enkele Nederlandse rappers gaan waarderen, nu ga ik me dan toch maar aan de andere Nederlandstalige muziek wagen. Bezig met de eerste luisterbeurt, blijf de taal nog steeds vervelend vinden (waarom weet ik niet precies...) maar ik zal me er waarschijnlijk binnenkort wel overheen zetten.

Vandaag na lange tijd weer eens integraal beluisterd en ik realiseerde me opeens dat Spinvis dé artiest is in deze hele wijde wereld die mij het meeste raakt. Ongelofelijk.

Sommigen zien de 'Nederlandstaligheid' als het grootste obstakel om zijn muziek te kunnen waarderen; voor mij is het juist één van de belangrijkste redenen waarom Spinvis de meeste emotionele zeggingskracht heeft van alle muzikanten die ik ken. Zo niet de belangrijkste.

Wanneer ik naar Spinvis' teksten luister bekruipt mij altijd het gevoel dat hij 'onze aard' (als Nederlanders zijnde) zo perfect weet te vangen. Dit is daarom volgens mij juist begrijpelijke muziek: ik vind het vaak veel lastiger om Engelstalige teksten te vangen, omdat die taal niet in je 'natuurlijke' systeem zit. De connotaties die Engelstaligen direct begrijpen zullen als 'buitenstaander' vaak onbegrepen blijven, simpelweg omdat je je er niet direct mee kunt identificeren en de gelaagdheid niet zichtbaar is.

Spinvis daarentegen speelt met onze alledaagse, o zo herkenbare wereld. Bagagedrager is hier zo'n mooi voorbeeld van. Alleen voor een Nederlander heeft dat woord een dergelijke gelaagdheid. Hier koppelt hij dan allerlei banaliteiten/'magie van het moment' aan. Misschien zijn Spinvis' teksten zodoende wel het beste te vangen onder de noemer 'magisch realisme':

TicTacs die in neusgaten verdwijnen, een reiger met een bijbel en een mes, de liefde die in donker cellofaan 's nachts in Nieuwegein slaapt.. De voorbeelden zijn legio. Aan de ene kant dus bevreemdend, maar aan de andere kant juist zo prachtig geworteld in deze tijd en deze plaats. Het alledaagse neemt een bijzondere wending.

Wat mij betreft heeft Spinvis dus op deze plaat de ideale balans gevonden tussen bevreemding en herkenning. Gecombineerd met de fantastische popmelodieen waar deze teksten mee gepaard gaan, is dit voor mij dé muziek bij uitstek die een gevoelige snaar weet te raken.

Spinvis is meer Nederland dan Geert Wilders of Rita Verdonk. En dat vind ik wel leuk, want erg herkenbaar. Al zijn de teksten vaak cryptisch en toe te passen op meerdeere dingen (wat wel knap is). Grootste obstakel is vooral dat Erik niet kan zingen. Mij persoonlijk stoort dat in dit geval niet zo, in andere nederlandstalige gevallen wel trouwens. Maar dit debuut heeft hij nooit meer kunnen evenaren (als album dan) en dat had ik eigenlijk wel verwacht.

Hij kan niet zingen, nee, maar op dit album weet hij nog om dat euvel heen te schrijven. Op Dagen van Gras, Dagen van Stro komt zo iets veel pijnlijker tot uitdrukking: ik noem een Het Voordeel Van Video... (Wel een goed nummer, overigens.)