Steve Rothery - The Ghosts of Pripyat (2014)

Ik ben wel benieuwd, wat iemand over deze plaat heeft te vertellen.

Is dit instrumentaal? Of Marillion-achtig?

Ik ben ook wel benieuwd ja. Wil hem wel eens instrumentaal horen in Steve Hackett achtige stijl, die ook op het album te horen is zo te zien.

Dus ik ga dit zeker even checken.

Zo te zien, heeft hij diverse nummers van zijn eerdere Steve Rothery Band live albums nu als studioversie op plaat gezet. Alleen het laatste nummer lijkt nieuw

is instrumentaal, er zijn al een aantal prima live cd's verschenen met nummers die hierop komen te staan.

Over een maandje komt hij trouwens met dit project naar Nederland voor een optreden: Steve Rothery Band | Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer - cultuurpodiumboerderij.nl

gewoon luisteren via Bandcamp

Zeer mooi album. Het gitaarwerk klinkt vertrouwd en komt zeer relaxt over.
Morpheus steelt de show

Inderdaad een prima album. Dat Steve een stukse gitaar kan spelen wisten we natuurlijk wel. Voldoende afwisselend songs voor een instrumentaal album. 3,5* is wellicht wat aan de voorzichtige kant want ik mis een 'knaller'. Nog paar luisterbeurten...wie weet.

Hmmm... bij toeval ontdekt na het lezen van een interview. Lijkt me toch wel verplichte kost van de grote 3 Stevens eigenlijk.

Hoewel over de hele linie wat conventioneel en soundtrackachtig inderdaad een zeer fraai te genieten gitaaralbum van de Marillioncoryfee. De duistere sfeer wordt treffend weergegeven in de meeslepende tonen. Vier sterren.

Bluebird verwoordt het wat mij betreft goed. Meestal houden instrumentale albums mijn aandacht niet lang genoeg vast, maar dat is hier niet het geval. Het gitaarspel is goed genoeg en de composities afwisselend genoeg om bijna een uur lang geen moment te denken dat het eentonig wordt. Sterker nog, dit is gewoon erg fijne en goede muziek waar je heerlijk op meedeint en in meegesleept wordt.

Een stuk aangenamer geluid dan de liveplaat van Rothery. Dat maakt niet dat de composities in één keer stukken beter zijn. Want ook hier missen een hoop songs een hoop.

Ik zeg niet dat er per sé een zanger moet meedoen, want ik weet zeker dat ik honderden instrumentale platen heb en zeer hoog waardeer. Het zit hem er meer in, dat de gekozen muziekstijl zich niet echt leent voor instrumentale muziek.
Vaak is er maar één thema waar eindeloos op wordt voortgeborduurd.

Slecht is het niet, maar hier en daar gewoon erg saai en kabbelend. Ik ben wel er van overtuigd, dat dat precies is wat Steve voor ogen had: een rustige, kabbelende symfo-gitaar plaat.
Geen fusion, geen progrock, geen electronica, geen experiment, gewoon 7 songs propvol Rothery-gitaarsolo's. Wel lekkere solo's, dat zeker.

Mooi album van mijn favo guitarplayer.....

Heb hem gisteren in Eindhoven zien spelen met Marillion. Een geweldige gitarist. Het gemak en de intensie waar hij mee speelt doet me soms denken aan Steve Hackett.
Dit is een geweldige plaat, prachtige sfeer, heerlijke muziek!

Toch, als je de DVD bekijkt van Genesis Revisited van Steve Hackett, waarbij Rothery de Lamia komt meespelen, zie je duidelijk dat el maestro geen gelijken naast zich duldt. Hackett blaast Rothery hier even compleet van het podium af. Hoe goed ik Rothery ook vind, hoe graag ik ook naar Marillion luister of dit album. Maar, het gemak waarmee Hackett over zijn vingers over het klavier tovert, daar kunnen er (zo ben ik steeds meer van overtuigd) maar heel wenig aan tippen. Daarnaast moet ik ook wel bekennen dat ik het niet helemaal eens ben met het idee dat Rothery's geluid op die van Hackett lijkt. Ben dan wel benieuwd naar wel nummer of album je in het bijzonder refereert, want ik heb juist helemaal niet dat gevoel. Hackett is denk ik ook veel te eenzijdig om hem in een hokje te scharen. daarbij komt dat (in ieder geval de keren dat ik Marillion heb gezien, en de dvd's die ik met herriner) Rothery voornamelijk op een Fender Strat. speelt, terwijl Hackett veelal op een Gibson Les Paul speelt, wat echt een compleet ander geluid geeft. (hoe anders kun je bijvoorbeeld horen als de het middenstuk van Firth Of Fifth van Genesis, uitgevoerd door Daryl Steurmer (tijdens de tours 1992/2007) die het op een Strat. speelt en Hackett die het op een Les Paul speelt).

Ik hen Hackett vorig jaar live gezien in Uden. Het is het gevoel dat ze je geven als ze opgaan in hun spel. Daar zit voor mij de overeenkomst. Ze zijn in staat je mee te nemen op een soort van 'trip' terwijl ze precies weten wat ze doen.
Hackett is een fenomenale gitarist, dat ben ik met je eens.

Ik ben de afgelopen jaren een groot liefhebber van Rothery's werk bij Marillion geworden, maar op deze plaat kan hij mijn aandacht niet vasthouden. Alles is ongetwijfeld met de grootste zorgvuldigheid gecomponeerd, gearrangeerd en gespeeld, en de solo's zijn mooi en smaakvol, maar er staat eigenlijk geen enkel nummer op waarvan de melodieën en de begeleiding echt spannend of interessant zijn, de beroemde gasten ten spijt. Uitzondering is de tweede helft van White Pass, waarbij opeens wèl de haartjes in mijn nek overeind gaan staan, zoals zo vaak wanneer Rothery plotseling snerpend een nummer van Marillion binnen komt zetten. Híér gebeurt dat te weinig. Misschien ontbreekt er te vaak een zangmelodie om tegen in te gaan; voor mij kabbelt het album in ieder geval meer voort dan dan het bruist.

De eerst paar keer kon het me niet direct raken. Het is wel goed, maar, soms toe safe, kabbelt het lekker voort en wordt het nooit ergens echt spectaculair of komt er spetterend gitaarvuurwerk voor bij. Echter, hoe hoe vaker ik er naar luister, hoe meer ik het idee heb dat dit juist wel de kracht is van het album. Het is echt heerlijke muziek die een gemiddelde score van een film niet had misstaan.

Uitzondering is zoals boven ook vermeld, het tweede deel van White Pass waar even een heerlijk zware rif wordt aangezet. Donders wat een lekker nummer.

Man die gast kan spelen !!!!!

Op de dubbel live BR Live In London klinkt het echter wel wat rauwer en ruiger en hebben de nummers niet langer die kabbelende sfeer die je soms eerder in slaap sust dan op je puntje van je stoel brengt en klinkt het echt veel interessanter. wat is dat met gitaristen. Studio is het wat gezapig maar live kan het ineens wel. Kijk naar Gilmour's On An Island. Studio een snorfiets van jewelste, maar live ineens een heel ander beest en daarmee zoveel beter. Iets soortgelijks zou kunnen worden gezegd dan dit album.

Aanrader. Vast, maar zou dan wel direct ook de Live In London BR aanschaffen. Zeker ook omdat het album op met het tweede concert op BR (Bush Hall, London, on 8th November 2014) integraal wordt uitgevoerd.

Als dit in DTS HD was afgemixed was dit vast om je vingers bij af te likken geweest.