Star One - Space Metal (2002)

Vanwege de aanwezigheid van de karakteristieke zang van Damian Wilson, de manier waarop Floor Jansen hier in koortjes gebruikt wordt en door sommige melodiebuigingen moet ik bij dit album soms denken aan Into the electric castle, maar dan kwalitatief net een treetje lager met helaas iets meer "gewone" metal en wat minder muzikale zijsprongetjes en instrumentale uitweidingen, zodat bijvoorbeeld ook Ed Warby hier niet zo goed uit de verf komt als gewoonlijk. Dat maakt hier een degelijke maar niet geweldige ode aan diverse space operas van, met High moon en het meeslepende Starchild voor mij als hoogtepunten (en met een speciale vermelding voor Intergalactic space crusaders dat zó catchy is dat het bijna een single zou kunnen zijn). Wellicht waren mijn verwachtingen ook wel te hooggespannen en mag ik dit niet met het beste werk van Ayreon vergelijken, hoewel ik niet het idee heb dat Lucassen aan dit nevenproject minder zorg heeft besteed dan aan zijn "reguliere" werk (tenzij dus misschien in compositorisch opzicht). Maar ja, echt slecht of saai wordt het natuurlijk ook nergens, zoals ik CorvisChristi hierboven gelukkig kan nazeggen.

Voor mij het makkelijkste album van deze marathon. Het eerste album van Star One staat al sinds 2003 bij mij in de kast. Niet dat ik Space Metal al twintig jaar platgedraaid heb, maar op een of andere manier ben ik het heel langzaam gaan leren kennen. Qua stijl is dit vooral ee voortzetting van de tweede Universal Migrator. Ook deze cd is een mix van power en prog metal. Draaide ik het eerst vooral vanwege Set Your Controls, later ben ik Perfect Survivor heel erg gaan waarderen. Inmiddels vind ik juist dat middensegment heel erg goed. High Moon, Songs of the Ocean, Master of Darkness... Allemaal hebben ze een geweldige opbouw die minstens zo indrukwekkend is als de climax waar ze naartoe werken. Het zijn allemaal heel dramatische songs. Door de verschillende thema's is het album heel afwisselend geworden. Songs of the Ocean heeft de sonarklanken, The Eye of Ra heeft Egyptische invloeden en Master of Darkness is uiteraard vrij duister.

Er zijn relatief weinig gastmuzikanten hier. Het zijn vooral Sir Russel Allen, Damian Wilson en Floor Jansen die achter de microfoon staan. Van deze drie vind ik Floor hier de beste, maar het moet gezegd worden dat op vocaal vlak werkelijk niets te klagen is. Allemaal topprestaties. Zo ook de rol die Arjen Lucassen voor zichzelf weggelegd heeft. Regelmatig gaat hij het duel aan met Erik Norlander en Jens Johansson en dat heeft fenomenale solo's opgeleverd. Space Metal is zo'n heerlijk album om te luisteren. Heel erg songgericht, maar het overkoepelende thema (films en series die zich in de ruimte afspelen) zorgt voor de perfecte samenhang. En net als je je bedenkt dat je Starchild net een wat mindere broeder vindt, komt die ijzingwekkende solo voorbij. Ja, ik kan hier weinig anders dan de volle mep aan sterren geven.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
4. Ayreon - The Final Experiment
5. Ambeon - Fate of a Dreamer
6. Ayreon - Into The Electric Castle
7. Ayreon - Actual Fantasy

Zoals chansadres al aangeeft was het materiaal van dit album oorspronkelijk bedoeld voor een album met Bruce Dickinson. Omdat een boze Ron Smallwood daar een stokje voor stak ontstond Sar One en werd dit album uiteindelijk ingezongen door Damian Wilson, Floor Jansen, Dan Swano en Russel Allen. Laten we meneer Smallwood hier eeuwig dankbaar voor zijn, wat hoezeer ik Bruce Dickinson waardeer, ik kan me niet voorstellen dat dit materiaal zo krachtig en fenomenaal had kunnen klinken met hem. De vier zangers zijn op dit album allemaal in topvorm.

Net als op Flight Of The Migrator hoor je op dit album vooral de harde kant van Ayreon, alleen heeft Arjen zichzelf op een aantal nummers overtroffen als het gaat om geweldige refreinen, zoals op The Eye Of Ra, Intergalactisch Space Crusaders en Sandrider. Ook qua vette gitaar- en Hammondriffs is dit we het summum in de discografie van Lucassen tot nu toe.

Bij herbeluistering twijfel ik erg hard of ik dit album boven mijn vooraf als favoriet aangewezen ITEC moet plaatsen. Space Metal kent nagenoeg geen zwakke momenten, al vind ik Perfect Survivor in de coupletten iets minder sterk. De diversiteit van ITEC geeft voor mij toch net de doorslag.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Star One - Space Metal
3. Ayreon -The Dream Sequencer
4. Ayreon -Flight Of The Migrator
5. Ayreon - Actual Fantasy
6. Ayreon - The Final Experiment

Star One voelt aan als de beter geslaagde versie van Universal Migrator. Het sci-fi thema is sterker aanwezig, de songs ademen meer door de afwisselende zang van Swano, Allen, Wilson en Jansen en het geheel voelt lekker heavy aan. En het album zit ook nog eens vol oorwurmen die me hebben geïntroduceerd aan onderschatte werken als Outland en Blake's 7. Vooral Intergalactic Space Crusaders (Blake's 7, een hele charmante Britse serie) blijft dagenlang in mijn hoofd zitten nadat ik het album weer geluisterd heb.

Geen perfecte score, daarvoor vind ik Perfect Survivors helaas net te zwak. Hiertegenover staat wel een flink blik van supersongs die horen bij het beste wat Lucassen ooit gemaakt heeft. Blij dat dit ook geen eenmalig project is gebleven, want ook de komende twee albums zijn van hoge klasse!

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Star One - Space Metal
3. Ayreon - The Dream Sequencer
4. Ayreon - The Final Experiment
5. Ayreon - Universal Migrator
6. Ambeon - Fate Of A Dreamer
7. Ayreon - Actual Fantasy