Elf - Trying to Burn the Sun (1975)

Door een vergissing in een muziekblad schijnt het gerucht te zijn gegaan dat Ritchie Blackmore hierop meespeelde. Dat is dus niet waar, maar je hoort hier bijvoorbeeld wel de riff van "Still I'm Sad" in "Black Swampy Water". Nou ja, in "Smoke on the Water" kwam ie ook al ongeveer voor en die was eerder Maar het gitaarwerk heeft sowieso wel veel weg van Blackmore verder. Ook veel verschillende stijlen ondanks de zeer aanwezige piano (of dankzij?); de boogie rock van "Shotgun Boogie" en bijvoorbeeld de doo wop in "When She Smiles". Leuk album met zeer goede zang van Ronnie James Dio.

Net als voorgaande Elf albums geproduceerd door Roger Glover.

Veel lichter dan de bands waarmee Dio bekend zou worden, maar zeker niet minder genietbaar. Over het algemeen is dit wel een album waar ik vrolijk van word, met name door de piano die regelmatig een deuntje meespeelt. Doet me een beetje denken aan een kleine band die op een klein dorpsfestivalletje komt spelen en dat op het einde iedereen dronken op de tafels mee staat te dansen.

3.5

Dit album werd tegelijkertijd opgenomen met het debuut van Rainbow, waarop de gehele line-up van Elf ook is te horen. Door het succes van Rainbow heeft dit album nooit echt een kans gekregen. Er was zelfs sprake van om het niet af te maken/uit te brengen zodat ze zich volledig konden concentreren op Ritchie Blackmore's Rainbow. Vooral Blackmore drong hier op aan, hij was bang dat Trying To Burn The Sun het succes van Rainbow in de weg zou staan. Gelukkig hield Dio zijn poot stijf en kunnen we daardoor toch nog genieten van nummers als Black Swampy Water en Wonderworld.

Elf stierf een stille dood toen Ritchie na de opnames besloot iedereen behalve Dio de laan uit te sturen. Dit moet erg moeilijk voor hem zijn geweest, want Elf waren zijn jeugdvrienden, terwijl Blackmore daarentegen hem wereldroem kon brengen.

Deze kan ik dus ook rustig gaan zien te bemachtigen begrijp ik?

Als Rainbow en Dio je smaken dan zeker achter aan gaan ja. Grootste verschil met Ronnie James Dio's latere werk is de prominentere rol van de piano. Minder hardrock dus, meer boogie. Hou je daar niet zo van dan heb je nog altijd de gouden strot van Dio die alles naar een hoger plan tilt.

Ik ben gek van zowel hardrock ala Rainbow en Dio als boogierock dus dat zit wel goed

Ik vind dit album een stuk minder dan de vorige twee.
Hij haalt wel nog net een voldoende.

Dat heb ik inderdaad meer gehoord.

Heb je 'm inmiddels al beluisterd Vielip? Ben wel benieuwd wat je er van vindt.

Flarden heb ik beluisterd. Verder ben ik nog niet gekomen. Maar eigenlijk te weinig om een oordeel over te geven. Goed dat je het zegt want ik zal 'm dit weekend eens opzetten!

Gewoon goed album. De Elf met de meeste variatie.

Absoluut. En zeker niet minder dan de eerste twee.

Goed.

Trying to Burn the Sun, de tweede van Elf als kwintet. Dus met gitarist Steve Edwards en bassist Craig Cruber. Opnieuw werd de meeste muziek geschreven door toetsenist Mickey Lee Soule, waarbij Ronnie James Dio de teksten leverde. Ik luister hem vanaf deze 2cd, waarvan de liner notes vertellen dat de plaat begin '75 in de Londense Kingsway Recorders van Roger Glover werd opgenomen. Meteen daarna vloog de groep naar München om daar met met Ritchie Blackmore te werken aan diens soloproject. Daarover dadelijk meer.

Op de derde Elf domineert wederom boogierock, zoals in opener Black Swampy Water dat te snel wordt weggedraaid en rockende gospel (!) in het eveneens vlotte en koortjesrijke Prentice Wood. Dio vergelijkt in zijn biografie Rainbow in the Dark het nummer met de muziek van The Allman Brothers. Hierbij ondersteunende zang van een drietal dat ook is te horen op Roger Glovers The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast: Hellen Chappelle, Barry St. John en Liza Strike: de verwevenheid met de producer en diens netwerk is gegroeid.
Voet van het pedaal in semiballade When She Smiles waarin Soule eens niet de akoestische maar de elektrische piano bespeelt. Iets sneller is Good Time Music, dat inderdaad over een sterk feelgoodgevoel beschikt. De muziek lijkt op die van The Faces en ook liefhebbers van de Rolling Stones zullen dit kunnen smaken.

Kant 2 begint met meer uptempo boogierock. In Liberty Road veel piano, al pakt Soule af en toe zijn mellotron erbij. Meer uptempo honkytonk in Shotgun Boogie, gevolgd door het hoogtepunt van de plaat: ieder van de drie albums van Elf kent één nummer waarop men nét wat verder gaat, Dio dwingend om tot de toppen van zijn kunnen te gaan - voor zover hij dat al niet deed. Hier is dat Wonderworld dat diverse delen en tempowisselingen kent, bijgestaan door een orkestrale begeleiding. Het is hier dat het zinnetje "Trying to burn the sun" wordt gezongen.
Met het swingende Streetwalker wordt afgesloten, waarin een heerlijk rockende gitaarsolo van Edwards en een langzaam bluesslot.

Een lekker album, als geheel echter nét wat minder dan de voorganger. Desondanks een 7,5 als schoolcijfer.

In zijn bio vertelt Dio hoe de groep na de Europese tournee met Purple - waarover hij enkele smakelijke details deelt - begin 1975 neerstreek in een appartement in het Londense Fullham, eigendom van het Purplemanagement. Daar werd in een maand de muziek voor deze Elf geschreven. Medio februari begonnen de opnamen in Kingsway, maar omdat deze op zeker moment voor een andere naam is geboekt, wordt verkast naar de AIR-studio van George Martin.
Hij vertelt uitgebreid over zijn kennismaking met Ritchie Blackmore en dat hij met Soule in de weekends met de Purplegitarist jamt in club Winkers Farm. Als de gitarist met Black Sheep of the Family komt aanzetten, een cover van Quatermass, wordt dit als demo opgenomen in Kingsway met toetsenist Matthew Fisher van Procol Harum. Een Amerikaanse tournee van Elf met Deep Purple volgt, waarmee het project alweer snel vergeten lijkt.
Tegen het einde van die maandenlange tour benadert Blackmore Dio, als men enkele dagen in Minneapolis pauzeert. Het blijkt dat Black Sheep is geweigerd door de leden van Purple. Blackmore, ontevreden met de funkrichting die de groep is ingeslagen, overweegt een solosingle. Hij heeft ook iets voor de B-kant, vertrouwt hij Dio toe. Of Elf minus gitarist Steve Edwards hem de avond erop willen vergezellen: Blackmore heeft al een studio geboekt voor opnamen. Het nummer zal bekend worden als Sixteenth Century Greensleeves, te vinden op het album van Elf/Rainbow genaamd Ritchie Blackmore's Rainbow.

Lang verhaal kort: de opnamen voor Trying to Burn the Sun zijn nog maar nauwelijks opgedroogd als Elf, na schrijfsessies van Dio en Blackmore, met Blackmore naar München vertrekt om de eerste Rainbow op te nemen.
Edwards moet de groep verlaten. Hij duikt in 1978 op als sessiemuzikant bij Randy Meisner (ex-Poco en -The Eagles). Volgens Discogs bleef het daarna stil rond hem, al vind ik op Last.fm wél enkele soloalbums. Is dat dezelfde Steve als die van Elf?
Tot teleurstelling van Dio wordt Trying to Burn the Sun in 1975 alleen in de VS uitgebracht, omdat de managers van Purple en Blackmore vrezen dat twee Elfalbums in één jaar verwarring zullen veroorzaken. Pas in 1984 komt via Safari een Europese uitgave.
Faalhaas benoemde hier met bronvermelding de plannen die in 2009 ontstonden voor een reünie van Elf. Dio's overlijden torpedeerde deze. Zie ook Wordpress.

Erratum: na deze Trying werd weliswaar het debuut van Rainbow opgenomen, maar dat ze meteen naar München vertrokken? Klopt niet.

Morgen meer bij de regenboog. Nu eerst slapen en hoera, het regent hier!

Ik had het niet erg gevonden als er nog 1 of 2 van dit soort lekkere rockers op gestaan hadden. De plaat gaat nu heel voortvarend van start, maar de vaart is er vervolgens wel wat uit. Niet dat de kwaliteit van de overige nummers opeens minder is hoor. Maar het was meer uitgebalanceerd geweest als er op kant B nog zo'n lekker energiek nummer als Black Swampy voorbij was gekomen. Ik vind dat echt zo'n geweldig nummer Ik ben dan helemaal in de mood (ja voor wat eigenlijk, geen idee haha maar ik sta "aan" iig ), om er vervolgens achter te komen dat ze mijn verwachtingen toch niet helemaal waar kunnen maken.

Verder mijn complimenten voor de fijne productie van Paice en Glover dacht ik. En die heerlijke strot van Dio natuurlijk, damn wat kon die man zingen. Zelfs een middelmatig nummer weet hij met zijn stem nog magistraal doen klinken.

Drommels, nóg een foutje fixen: ik kocht Elfs 2e en 3e album samen op één cd, niet een dubbel-cd. Vanaf track 10 komt daarop dit album aan bod.