menu

Ritchie Blackmore's Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)

mijn stem
3,74 (183)
183 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Man on the Silver Mountain (4:42)
  2. Self Portrait (3:17)
  3. Black Sheep of the Family (3:22)
  4. Catch the Rainbow (6:39)
  5. Snake Charmer (4:33)
  6. The Temple of the King (4:45)
  7. If You Don't Like Rock 'N' Roll (2:38)
  8. Sixteenth Century Greensleeves (3:31)
  9. Still I'm Sad (3:53)
totale tijdsduur: 37:20
zoeken in:
buizen
Misschien wel leuk om eens te lezen, een aantal feiten en trivia rond het debuutalbum.
Zoals bijv. het opmerkelijke:
"Ritchie Blackmore has subsequently joked that a more accurate titling of the LP would be Ritchie Blackmore and Ronnie James Dio’s Rainbow."

of:
"...in 2010, Ronnie James Dio held firm that Ritchie Blackmore’s Rainbow was his favorite album during his time fronting the group."

gigage, twee dingen:
. dank voor de schitterende minidocu die jij noemde, geweldig om te zien.
. zou jij jouw albumwaardering nog eens in heroverweging willen nemen? Ik geloof mijn ogen niet dat je een 2,5 hebt gegeven voor dit legendarische debuutalbum met sterke songs.

3,0
buizen schreef:
1975.
En dan met zo'n album uitkomen.
Heroverweging en besluit: waardering verhoogd naar 5 sterren.


Er gaat niets boven R I S I N G

avatar van gigage
2,5
Draai voor de grap eens Smoke on the Water en Man on the silver mountain na elkaar (letterlijk, niet in je hoofd) je krijgt dan het gevoel dat het 1 en dezelfde gitaar riff is.

buizen
gigage schreef:
Draai voor de grap eens Smoke on the Water en Man on the silver mountain na elkaar (letterlijk, niet in je hoofd) je krijgt dan het gevoel dat het 1 en dezelfde gitaar riff is.


Het kenmerk van een ijzersterke riff is dat deze zo simpel is dat je je afvraagt waarom het niet veel eerder is bedacht en daarnaast dat de riff slechts uit enkele akkoorden bestaat, heel vaak tenminste. Drie of hooguit vier akkoorden. Vaak dezelfde akkoorden. Er zijn ijzersterke rifs (songs zijn hits geworden) die bestaan uit slechts twee akkoorden.
Jouw genoemde song heb ik zonet achter elkaar gedraaid. En juist daarom verbaas ik me over je 2,5 sterren voor dit prachtalbum (1975).

avatar van Edwynn
Who cares about hitjes anyway? Het kenmerk van een gave riff is dat hij gaaf is. Verder niets.
Man On The Silver Mountain is heel wat meer dan alleen een riff. De sfeer is welhaast magisch bijvoorbeeld. Deze studioversie is wat meer laid back dan veel liveversies en dat heeft ook wel weer iets. Eigenlijk is het hele album vrij ingetogen en daarom anders dan het werk op Rising. Ook het ontbreken van huppelkutnummers als Long Live Rock n Roll ervaar ik als een pre. Mooi album, mooie sfeer. Fuck de riffs.

avatar van gigage
2,5
Waar het me om ging is dat de beste song van het album gebaseerd is op een al eerder gebruikt riffje. Ik vind verder het hele album wat belegen klinken en dat komt vooral door de keyboards en het drumwerk. Dat vond ik al toen ik het album voor het eerst hoorde ergens in de jaren 80 en dat vind ik nu nog steeds. Als je je er niet aan stoort dan kun je het album hoger beoordelen.
De helft staat ook op On Stage (o.a.) en vind ik live veel beter uit de verf komen, dus het ligt niet zozeer aan het songmateriaal.
En het "klap maar mee" nummer If you don't like rock n Roll is in mijn ogen ook een op hol geslagen huppelkutnummer net als inderdaad Long Live Rock n Roll.

avatar van iggy
3,5
gigage schreef:

En het "klap maar mee" nummer If you don't like rock n Roll is in mijn ogen ook een op hol geslagen huppelkutnummer net als inderdaad Long Live Rock n Roll.


Precies. Long Live vind ik nog meevallen ten opzichte van If You Don't Like R&R.

avatar van Edwynn
Ik niet.

avatar van iggy
3,5
Dat dach ik al.

avatar van Faalhaas
5,0
buizen schreef:
Misschien wel leuk om eens te lezen, een aantal feiten en trivia rond het debuutalbum.

Little Wing van Hendrix schijnt dus als inspiratie te hebben gediend voor Catch The Rainbow. Nooit geweten, ik hoor wel een zekere gelijkenis idd.

avatar van Faalhaas
5,0
gigage schreef:
En het "klap maar mee" nummer If you don't like rock n Roll is in mijn ogen ook een op hol geslagen huppelkutnummer net als inderdaad Long Live Rock n Roll.


Is eigenlijk een Elf nummer heb ik wel eens gehoord. Luistert best lekker weg, maar zeker geen hoogtepunt. Komt wellicht door het hoge niveau van de andere nummers en de andere sfeer dat ie minder bevalt.

buizen
Met de wijsheid en kennis van nu is het natuurlijk wel makkelijk om achteromkijkend nummers als If You Don't Like Rock 'n Roll te dishen. Maar men probeerde natuurlijk ook wel eens wat, middenin die periode waar de kenners nu naar terugkijken, 40 jaar later.
Tuurlijk zouden alle songs van Rainbow zoals Stargazer, Kill The King, Catch The Rainbow, Still I'm Sad etc. moeten zijn. Maar dat was nu eenmaal niet zo, men bewandelde ook zijpaden als If You Don't Like Rock 'n Roll.

avatar van spinout
4,0
Het zou een lekker (live) nummer voor Elvis zijn geweest. Na Also Sprach Zarathustra Rock And Roll van Led Zeppelin en dan gelijk If you don't like rock 'n' roll erachteraan. Ach, dromen is zo leuk.

avatar van gigage
2,5
Faalhaas schreef:

Little Wing van Hendrix schijnt dus als inspiratie te hebben gediend voor Catch The Rainbow. Nooit geweten, ik hoor wel een zekere gelijkenis idd.

Al eens bij Deep Purple aangehaald (door een andere user) is catch the rainbow een variant op het instrumentale Burn sessie nummer Deep Purple-'Coronarias Redig'-1974 - YouTube vanaf 0:55 ongeveer

avatar van Faalhaas
5,0
gigage schreef:
(quote)

Al eens bij Deep Purple aangehaald (door een andere user) is catch the rainbow een variant op het instrumentale Burn sessie nummer Deep Purple-'Coronarias Redig'-1974 - YouTube vanaf 0:55 ongeveer


Ja is mij ook bekend, met een beetje fantasie kun je het refrein er zo overheen zingen. Maar het één sluit het ander toch hiet uit?

avatar van gigage
2,5
Nee, das waar. Het couplet lijkt op little wing en het refrein op die purple track te zijn geinspireerd, althans, zo hoor ik het.

avatar van lennert
3,0
Rainbow is absoluut een legendarische band die met een tweetal albums (Rising en Long Live Rock N Roll) een flinke stempel op de ontwikkeling van hardrock en heavy metal heeft gehad. Op het debuut zijn we er echter nog lang niet. In essentie zijn er een een aantal prachtige tracks (vooral Catch The Rainbow, Temple Of The King en Still I'm Sad), maar de uitvoering is dermate mat, dat ik weinig lol uit een studioversie van Man On The Silver Mountain of Sixteenth Century Greensleeves kan halen. Het ligt hem niet aan Ronnie James Dio, die de absolute smaakmaker op iedere track is, en ook niet aan Blackmore's gitaarwerk (al kan het nog allemaal een stuk beter), maar vooral aan het gebrek aan dynamiek in de ritmesectie. De drums en bas kabbelen voort en er zit zo weinig vaart in de songs, dat het vooral soft en oubollig over komt. Deep Purple was toentertijd toch nog een stukje beter wat mij betreft.

avatar van RuudC
3,5
Altijd al een beetje een moeilijk album gevonden. Ik ben dol op Rising en Long Live Rock n Roll, maar het debuut pakte me nooit zo. Dat is ook nu weer het geval, maar waar ik dit album nog wel eens opzet voor The Man on the Silver Mountain, kan ik dat, zo blijkt nu wel, beter doen voor Catch The Rainbow en The Temple of the King. Ook Still i'm Sad valt erg in de smaak. Het zijn de ballads die prachtig zijn. Dio was sowieso een geweldige balladzanger. Het 'hardere' werk mist duidelijk pit en klinkt in sommige gevallen oubollig. If You Don't Like Rock 'N' Roll is zelfs vrij truttig. Ik had hier vier sterren staan, maar ik haal er een halfje van af. Het klinkt vaak wel aardig, maar dit kan zich duidelijk niet meten met Rising.

avatar van Faalhaas
5,0
gigage schreef:
Draai voor de grap eens Smoke on the Water en Man on the silver mountain na elkaar (letterlijk, niet in je hoofd) je krijgt dan het gevoel dat het 1 en dezelfde gitaar riff is.


Ik heb dat gevoel altijd meer gehad bij Burn en Man On The Silver Mountain.

buizen
RuudC schreef:
Altijd al een beetje een moeilijk album gevonden. Ik ben dol op Rising en Long Live Rock n Roll, maar het debuut pakte me nooit zo. Dat is ook nu weer het geval, maar waar ik dit album nog wel eens opzet voor The Man on the Silver Mountain, kan ik dat, zo blijkt nu wel, beter doen voor Catch The Rainbow en The Temple of the King. Ook Still i'm Sad valt erg in de smaak. Het zijn de ballads die prachtig zijn. Dio was sowieso een geweldige balladzanger. Het 'hardere' werk mist duidelijk pit en klinkt in sommige gevallen oubollig. If You Don't Like Rock 'N' Roll is zelfs vrij truttig. Ik had hier vier sterren staan, maar ik haal er een halfje van af. Het klinkt vaak wel aardig, maar dit kan zich duidelijk niet meten met Rising.

Als je nou de plek in de tijd erbij betrekt, 1976, 'metal'genre??, dan adviseer ik je toch die 3,5 fluks weg te halen RuudC. Kan echt niet. Ritchie Blackmore en Ronnie James Dio en Cozy Powell zijn cultfiguren geworden. De songs staan als een huis. Ook productioneel was de scene nog zoekende.
Rainbow (deze Rainbow) is zelfs de allereerste gothicband durf ik te beweren. Thematiek.
Maar ja je moet het zelf weten.

Een verstokte Rainbowfan van het eerste uur.
Jij bent denk ik nog jong.

5 sterren en daarmee basta.

avatar van namsaap
4,0
Faalhaas schreef:
(quote)


Ik heb dat gevoel altijd meer gehad bij Burn en Man On The Silver Mountain.


Blackmore heeft inderdaad veel riffs in deze toonsoort (Gm) geschreven en vanuit dezelfde positie op de gitaarhals. Kill The King schiet me ook zo te binnen. 'Eén en dezelfde riff' vind ik wat ver gaan maar de riffs kennen idd overeenkomsten.

avatar van gigage
2,5
De originele versie van Man on the Silver Mountain , hier op dit album, is best traag. Die link met het snelle Burn had ik niet zo gelegd, ik zal er eens op letten (YT, 0.5 speed, inderdaad). Maar Blackmore "recycled" wel vaker zijn riffs, zijn tijd ver vooruit, laten we maar zeggen
Alle vier prima songs overigens.

avatar van RuudC
3,5
buizen schreef:

Als je nou de plek in de tijd erbij betrekt, 1976, 'metal'genre??, dan adviseer ik je toch die 3,5 fluks weg te halen RuudC. Kan echt niet. Ritchie Blackmore en Ronnie James Dio en Cozy Powell zijn cultfiguren geworden. De songs staan als een huis. Ook productioneel was de scene nog zoekende.
Rainbow (deze Rainbow) is zelfs de allereerste gothicband durf ik te beweren. Thematiek.
Maar ja je moet het zelf weten.

Een verstokte Rainbowfan van het eerste uur.
Jij bent denk ik nog jong.

5 sterren en daarmee basta.


Weet je wat niet kan? Anderen te moeten vertellen wat voor beoordeling ze wel of niet mogen geven. Dat soort bullshit hoef ik echt niet te horen.

avatar van gigage
2,5
Ik denk dat je het met een kwinkslagje mag lezen RuudC. Het is het enthousiasme waar het om draait en niet het vingerwijzen. Ik heb ook nog amper iemand gezien die na zo'n verhaal dan roept: " ja, das waar , ook 5 punten!" haha. Maar goed, zo lees ik het.

buizen
Mijn excuses, RuudC als het 'belerend' of hoe noem je het overkwam. Is meer bedoeld als kwinkslag, zoals gigage al zei. Maar zeker ook kern van waarheid, vind echt dat dit album ondergewaardeerd wordt met 3,5 sterren maar zoals je al zei: men heeft zich niet te bemoeien met andermans smaak en waardering.

avatar van RuudC
3,5
FIjn, dan is dat duidelijk.

avatar van wizard
3,5
Ik spring bij lennert en RuudC op de trein door de discografie van Rainbow.

Mijn eerste Rainbowalbum was Long Live Rock 'n Roll. Welke albums daar op volgden, weet ik niet precies meer. Dit debuutalbum was in ieder geval het vierde of vijfde album van Rainbow dat ik kocht. Volgens mijn luistergegevens draai ik het album niet vaker dan twee keer per jaar. Deze Rainbowmarathon is dus een goede aanleiding om het album nog eens weer op te leggen.

Meer dan een degelijk album wordt dit voor mij nooit, vrees ik. Het helpt ook niet dat ik weet met wat voor albums Dio en Blackmore hierna op de proppen zouden komen. Rising en LLRR overschaduwen dit album totaal.
Zeker, er staan een paar goede nummers op. Man On the Silver Mountain en Catch the Rainbow bijvoorbeeld, hoewel die beide nummers live beter uit de verf komen. Ook nummers als Self Portrait en Temple of the King vind ik de moeite waard. Daarentegen sprankelt de versie van 16th Century Greensleeves hier helemaal niet, in tegenstelling tot de liveuitvoeringen van dat nummer. Ook Still I'm Sad werkt live beter. Op dit album verdrinkt het album in de koebel (of is het een ander stuk slagwerk?). Over If You Don't Like Rock 'N' Roll ga ik het niet te lang hebben. Ben het eens met RuudC: het is een knullig nummer.

Kortom: aardig album. Niet hemelbestormend, maar er staan een paar goede nummers op. De drie en een halve ster blijven staan.

3,5
buizen schreef:
Cozy Powell zijn cultfiguren geworden. De songs staan als een huis. Ook productioneel was de scene nog zoekende.

Dat zijn goede redenen om geen vijf sterren te geven - CP bv. deed nog niet mee op dit album. Zoals ik al eerder schreef, de beste vier liedjes kwamen op het podium (dus met CP) veel en veel beter tot hun recht.
Ook ik ben fan van het eerste uur, vanaf het moment dat ik het tweede album in huis had. En dat was in 1978 of zo.

avatar van The_CrY
5,0
De eerste worp van Ritchie Blackmore's Rainbow was naar mijn idee altijd een van hun sterkere platen, hoewel misschien wat minder toonaangevend in zijn stijl dat de opvolgers. Heerlijke bluesy hard rock met een lekker ontspannen swing erin. Natuurlijk bestaat de gehele band, naast Blackmore, in principe uit de Amerikaanse band Elf, wat verklaart waarom ze zo heerlijk op elkaar ingespeeld lijken. Ronnie James Dio kennen we natuurlijk voornamelijk van zijn metalstem, maar juist deze plaat is zo sterk omdat hij ook die bluesy feel heel goed kan overbrengen. Wat mij betreft een ijzersterk album, als geen meesterwerk, met hoogtepunten als 'Self Portrait' en 'Black Sheep of the Family', om maar even geen klassiekers te noemen.

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
Dat instrumentale Still I'm Sad zit de volle mep in de weg op dit favoriete Rainbow album van mij. Ritchie Blackmore zijn invulling is hier niet zo boeiend om de zang te doen vergeten die er op de ellenlang gerekte liveopnames wel is. Vind dat er verder heel wat te genieten valt en veel van deze nummers bleven gedurende het Dio tijdperk een vaste waarde bij liveoptredens. De geijkte aangevinkte favorieten Man on the Silver Mountain en Sixteenth Century Greensleeves heb ik voor de verandering omgezet in The Temple of the King en Snake Charmer.

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
geplaatst:
Songmatig misschien mijn favoriet; qua geluid vind ik deze elpee te dof door de bas en drum, dan liever dat meer schelle van Rising welke ik net achter de kiezen heb en op plaat prima klinkt. Misschien de CD nog eens proberen en Rising de volle mep geven, teneinde Rainbow bij de tien favoriete artiesten te scharen.

avatar van Germ
4,0
geplaatst:
Heerlijk album, met die typische warme 70s sound.

Hoewel Dio met zijn eigen band en met Sabbath ook nog te gekke dingen heeft gedaan hoor ik 'm zo het liefst. Echt zingend, minder geschreeuw.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:07 uur

geplaatst: vandaag om 16:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.