Status Quo - Live! (1977)

In het vroege voorjaar van 1980 moet ik mijn eerste platenspeler hebben gekocht. Eentje met ingebouwde versterker en standaardgeluidsboxen erbij. Niet zoveel watt dus, desondanks genoeg om mijn ouders regelmatig boos te maken. Na vier albums op cassette te hebben aangeschaft, was daar na drie jaar mijn eerste vinyl. Aangezien drie van die vier bandjes van Status Quo waren, valt te raden welke artiest het zou worden.
Toch kocht ik Live! toevallig: een vriend van mijn broertje had een oudere broer, die er vanaf wilde. Een dubbelaar was namelijk onbetaalbaar, ook al omdat ik met de opbrengsten van mijn krantenwijk een abonnement op stripweekblad Eppo onderhield. Samen met single Mean Girl van enkele jaren eerder, een onverwachte bonus van die oudere broer, verhuisde de toen-al-klassieker naar mijn zolderkamer.

Wát een kans was dit! Heel vaak had ik de afbeelding in advertenties zitten bekijken… Vooral de immer nors kijkende John Coghlan fascineerde mij. Eindelijk zou ik Roll Over Lay Down op “grote” boxen kunnen draaien. Eindelijk had ik de klassieke liedjes in huis, want dat ik in de nazomer van ’77 met Rockin’ All Over The World eigenlijk te laat was ingestapt, was me inmiddels duidelijk.

De trotse introductie vooraf, de stormachtige fangeluiden en de klaphoes in mijn handen zetten de laatste trilhaartjes in mijn oren op de juiste stand. Ik moet mij, zittend op mijn bed, schrap hebben gezet.
Vervolgens gejuich, Coghlan die checkt of zijn drumstel het nog doet, tweemaal een scheurend gitaarakkoord, een koebel en de begroeting van Francis Rossi. Hierop klinken Parfitts slaggitaar, de stampende bassdrum en het juichende, meeklappende publiek; het intro van Junior’s Wailing.
Als bass en drums bijvallen is het definitief feest. Vier kanten lang dendert de trein voort, een aaneenschakeling van Quo in topvorm. De beste Quoplaat die ik kende, met het toen nog officieuze vijfde bandlid, toetsenist Andy Bown, in een uiterst bescheiden rol in de coulissen. De meeste liedjes waren nieuw voor me, ik vond ze allemaal even prachtig. Plus die drumsolo, hoe knap! Al was er na afloop ook een kleine teleurstelling: waarom ontbreekt Down Down? En Roll Over Lay Down bloedt aan het einde een beetje dood, heel anders dan de single die ik van de radio kende.

Ontelbare malen heb ik de plaat gedraaid, afgewisseld met de platen die ik al spoedig uit de fonotheek in het dorp leende. Ik ben nog altijd in het bezit van dit exemplaar, inclusief achter de beschermhoes geklemd een los kaartje van de eerste eigenaar met daarop de tracklist. Hoe bevalt de plaat 44 jaar later?

Tsja, het tienermeisje van toen is nu een dame van middelbare leeftijd. Zo valt op dat wat we toen hele heavy gitaren vonden, naar de huidige normen bijna clean klinkt. De drumsolo is volgens het clichéboekje. Forty-Five Hundred Times duurt wel erg lang, net als Roadhouse Blues. Ik weet nu dat de hit Roll Over… uit ’75 inderdaad een andere versie is. En nog altijd vraag ik me af waarom Down Down ontbreekt.

Maarrrrr… de energie spát er nog altijd vanaf, opgezweept door dat Schotse publiek. Dat de introductie in 2013 en ‘14 is hergebruikt voor de frantic-four-reünie, zegt iets over de vastgelegde magie. De her en der opduikende koebel is charmant en Coghlan is wel degelijk een meer dan competent drummer, die de band herhaaldelijk opzweept tot nog grotere inzet. Bovendien een meester in de rockshuffle.
Dat de gitaren naar de huidige normen vrij bescheiden scheuren, heeft als voordeel dat niet alleen hij, maar ook Alan Lancasters basspel meer ruimte krijgt. Die twee leggen samen een swingende basis, waaroverheen Parfitts hakkende slaggitaar het schip strak op koers houdt. Ook opvallend is dat de band in de langere tracks de ruimte neemt om niet onverdienstelijk te improviseren. Rossi’s gitaarsolo’s passen daarin perfect.
Quo was een geoliede machine, een ‘battering ram’. Had ik indertijd 5 sterren gegeven, nu houd ik het bij vier. Ja, de dame is ouder, maar nog altijd aantrekkelijk.

PS’jes:
- Vergist mijn geheugen zich, of zitten er in de streamingversie kleine knipjes? De solo in Most Of The Time bijvoorbeeld, ontbreken daar deeltjes?
- als engineer staat ene Steve Lillywhite vermeld. Die zou begin jaren ‘80 korte tijd leidend zijn als producer van galmende gitaarwave bij o.a. U2 en Big Country. Dat ik die bij Quo tegenkom...