George Gershwin - Porgy and Bess (1959)

De MuMe-crew heeft van de artiest George Gershwin gemaakt, en dat is natuurlijk ook zo, want hij is de componist natuurlijk (ik had aanvankelijk gekozen voor de arrangeur). Dan toch maar gemeld dat de film waar het hier om gaat nergens meer te zien is vanwege het feit dat de Gershwin dit zelf heeft tegengehouden omwille van de beperkte artiestieke meerwaarde ten opzichte van de eerdere uitvoeringen. Rondom de score zelf zijn er ook nog concessies gedaan; omwille van rechten werden enkele zangers en zangeressen uit de film vervangen. Ik kan het niet beoordelen of dat erg is want ik heb de film nooit gezien.

Neemt allemaal niet weg dat de 'Summertime' van dit album een voortreffelijke uitvoering is van dit aan iedereen bekende nummer.

Ik had vroeger de elpee op een cassettebandje, en nu heb ik de Duitse CBS-CD daarvan (uit 1989) die misschien niet perfect is maar voor mij prima voldoet. Ook ik heb de film nog nooit gezien; op amazon.nl staan wel een paar exemplaren van een DVD, maar als daarbij staat dat het "geen digitale kwaliteit" is zal het wel gaan om een gedigitaliseerde VHS-registratie, dus daar waag ik me niet aan. Ik kan het verhaal dus ook nauwelijks volgen, want zelfs met de wikipedia-samenvatting ernaast gebeurt er qua plot meer dan ik op deze CD terug kan vinden, maar de muziek is sterk genoeg om er ook zónder te weten wat er precies gebeurt van te genieten.
        Met opera-stemmen heb ik normaal flink wat moeite (al dat onnatuurlijke gegalm met stemmen zoals je die buiten het operagebouw nooit hoort), maar bij Porgy and Bess heb ik daar eigenlijk nauwelijks last van, ook omdat het hier niet gaat om overspannen aria's maar om melodieuze en pakkende liedjes die ook decennia later nog hun zeggingskracht hebben behouden. (Inderdaad, hier spreekt de pop- en rock-liefhebber bij wie de klassieke muziek nooit is aangeslagen, een héél enkele uitzondering daargelaten.) Leuk ook dat die nummers jaren later nog opduiken: It ain't necessarily so hoorde ik voor het eerst bij de Moody Blues (Mk. 1), My man's gone now leerde ik kennen via (het andere uiterste) The Las Vegas story van The Gun Club, en van Summertime zijn inmiddels zó veel versies verschenen dat Paul Groenendijk en Jimmy Tigges er in 1994 een heel boek aan konden wijden: Summertime. Moed gevraagd bij de 834ste versie. (Voor mij blijft de rustige versie van Sam Cooke het mooiste.)
        Prachtige muziek, maar ook leuke teksten. Ik ben zelf nog altijd verbaasd over It ain't necessarily so, dat weliswaar gezongen wordt door de infame Sportin' Life zodat de kijker/luisteraar de uitgedragen boodschap niet serieus hoefde te nemen, maar zijn scepticisme c.q. atheïsme wordt toch met wel èrg veel bravoure gepresenteerd. En de aanlokkelijkheid van zijn standpunt krijgt nog een extra dimensie van verleidelijkheid door de hilarische rijmschema's van Ira Gershwin in de tweede en derde regels van elk couplet:

It ain't necessarily so
The things that you're liable
To read in the Bible
It ain't necessarily so

Little David was small but oh my...
He fought big Goliath
Who laid down and dieth
Little David was small but oh my!

Oh Jonah, he lived in a whale
He made his home
In that fish's abdomen (home in/abdomen, mijn persoonlijke favoriet)
Oh Jonah, he lived in a whale

It ain't necessarily so
They tell all the chillun
The Devil's a villain
It ain't necessarily so

I takes the Gospel
Whenever it's pos'ble
But with a grain of salt

Methusaleh lived nine hundred years
But who calls that livin'
When no gal will give in
To no man what is nine hundred years?

Prachtig hoe de broers hier samenwerkten, en het resultaat is nog altijd indrukwekkend, zelfs in deze sterk gecomprimeerde vorm. Sistah!