Mick Ronson - Slaughter on 10th Avenue (1974)

Met onder meer het prachtige, instrumentale, titelnummer. Daarnaast ook een goede cover van Love Me Tender. De rest van het album ken ik overigens niet.

Mick Ronson was de rechterhand van David Bowie in zijn glamperiode. Samen waren ze verantwoordelijk voor klassieke albums als The Man Who Sold The World, Hunky Dory, Ziggy Stardust en Alladin Sane. Ronson speelde leadgitaar, piano, deed backing vocals, arrangeerde de muziek en wat al niet meer.

In 1973 (na de Alladin Sane tour) besloot kameleon Bowie dat het weer eens tijd was voor een verandering en zette Ronson aan de kant. Wel besloot hij Ronson nog een handje te helpen met diens soloplaat. Een plaat die bijna nog meer klinkt als een logisch vervolg op Alladin Sane dan Diamond Dogs... Dat ligt niet alleen aan de stem van Ronson die qua timbre nauwelijks aan die van Bowie valt te onderscheiden. Ook de produktie en de songs zelf zijn erg Bowie achtig. Helemaal niet erg natuurlijk, het is een sound die hij immers samen met Bowie creëerde.

4*

Als gitarist was Mick Ronson (voor mij) een belangrijke factor op diverse albums van David Bowie, en ook vond ik zijn spel bij Mott the Hoople en op diverse albums van Ian Hunter zeer aantrekkelijk, maar op dit solo-album vind ik zijn spel over het algemeen weinig spannend. Bovendien vervelen de liedjes mij tamelijk snel, en vind ik zijn stem weinig boeiend. Dat anderen tot een hoge score komen is iets wat mij verwondert.
Allmusic geeft zelfs 4,5 *. Ter zelfcontrole heb ik daarom het album de afgelopen week opnieuw beluisterd, maar helaas...

Wijlen Mick Ronson was een zeer getalenteerd musicus en arrangeur/ producer. Een aantal jaren sidekick van David Bowie in diens glamjaren en uiteraard van Ian Hunter.
Toch wel benieuwd geraakt naar dit soloalbum van Ronson.
Ik kom eigenlijk tot dezelfde conclussie als heart of soul hier boven mij.
Het is nogal Bowieminded allemaal en geen toeval dat diezelfde Bowie hier aan meewerkt.
Het punt is dat het nergens slecht is, maar ik hoor ook geen songs waarvan ik een wauwgevoel krijg.
Hebben de Bowiealbums met Ronson nu ook nog altijd veel flair en originaliteit, deze is voor mij wat vlakjes en gedateerd.
Ik mis ook een echte toegevoegde waarde.
Nu is het uiteraard zo dat Ronson absoluut een belangrijke schakel was bij Bowie en hij was mede creatief voor de typerende sound.
Hier probeert hij iets te doen wat zijn baas beter kan.
Ik denk ook dat de betreurde gitarist meer een persoon was die aanstuurde, verbeterde en uitstekende bijdragen had. Een teamspeler eigenlijk.
Als soloartiest wellicht niet opvallend genoeg.

Een dappere poging, maar Slaughter on 10th Avenue valt mij ietwat tegen.