Caravan - The Battle of Hastings (1995)

The battle of Hastings indeed – de officiële hoes staat weliswaar vol riddertaferelen naar aanleiding van de beroemde slag in 1066 tussen Normandisch-Franse en Angelsaksische legers, maar de titel van dit album is ook een knipoog naar de inbreng van drie verschillende twintigste-eeuwse Hastingsen, namelijk gitarist-zanger-componist-bandleider Pye, zijn zoon Julian (die het album produceerde) en zijn broer Jimmy (die zoals gewoonlijk weer op diverse nummers evenzovele blaasinstrumenten bespeelt).
        Caravan anno 1995: de artistiek succesvolle maar commercieel vrij magere tijden van In the land of grey and pink en For girls who grow plump in the night lijken bijna net zo lang geleden als de slag rondom Hastings, en inmiddels zijn de trefwoorden pop (het meeslepende It's a sad sad affair, het opzwepende Liar en het vrolijke If it wasn't for your ego), romantisch (Somewhere in your heart, Don't want love), humoristisch (het neuzelende Wendy wants another 6" mole, en moeten we daarbij ook het baslijntje van This time rekenen omdat dat zo doet denken aan Nothing at all van Waterloo Lily?) en folky (het verlangende Travelling ways, mooi gezongen door bassist Jim Leverton) met misschien af en toe nog een zweem van symfonische invloeden (zoals op het stevige outro van het slotnummer).
        Wie gewend is aan de symfonische platen van 1968-1973 zal zich misschien even stevig achter de oren krabben, en dan is het de vraag of deze recentere nummers goed genoeg zijn om die luisteraar van vroeger te overtuigen. En gelukkig (voor wie deze band een warm hart toedraagt) kan ik dat volmondig bevestigen: de melodieën zijn dikwijls ijzersterk, het musiceren is meestal volbloedig en stevig en de arrangementen zijn rijk en veelgelaagd. Naast de gebruikelijke basisbezetting van gitaar, viool, toetsen, bas en zang is er zoals gezegd dus ook weer ruimte voor de toeters van "brother James", en hoewel bij deze band de aandacht meestal uitgaat naar Pye Hastings en het toetsenwerk van de vroegere pianist/organist Dave Sinclair moet de bijdrage van Jimmy Hastings aan het oeuvre van Caravan (al vanaf het debuutalbum!) ook niet onderschat worden, getuige hier bijvoorbeeld eerst de saxsolo op It's not real die rechtstreeks de hemel in gaat en direct daar na de zeer aardse klarinet op Wendy wants another 6" mole – in al die jaren weet Hastings (de broer dus) steeds precies de juiste partijen met het juiste geluid te blazen, aldus een vaak over het hoofd gezien maar toch zeer belangrijk aandeel aan de Caravan-sound leverend.
        Conclusie: een warme, kwalitatief hoogstaande popplaat van een band die hier zijn tweede jeugd lijkt te beleven, en voor zover ik hun werk ken het beste album dat ze sinds For girls hebben afgeleverd. Commercieel succesvol zullen ze wel nooit worden, en de dunne stem van Pye Hastings zal misschien nog steeds veel mensen tegen de borst stuiten, maar ík ben er blij mee.