Status Quo - Aquostic (2014)

De mijne ook. Van puur luistergenot wel te verstaan. 4.5**** voor dit sympathieke Quo album.

Ook hier wordt beweerd dat de liefhebber van de oude Quo hier kritisch over is. Zelf heb ik helemaal niets met het latere werk maar ik moet echt zeggen deze is .

Als ik de laatste zin lees van jouw review Rudi...

Gewaagd en ook leuk, maar dat moet het wat mij betreft bij blijven. Heb helaas niet de cd met de twee bonustracks Mystery song/ Little lady. Vind sommige arrangementen aardig. Ben ook niet negatief over de zangeressen en de accordeonist. Cd verkoopt verrassend goed in diverse landen. Na het filmuitstapje en deze stripped bare is het tijd voor een fenomenaal slotakkoord . Misschien met enkele nummers van de Frantic Four erop.

Ik heb wel sympathie voor het neerzetten van de klassiekers van Quo in een akoestisch zydeco jasje met een toefje strings. Over het geheel pakt het nog eens goed uit ook. Er kinkt speelplezier van af en die 3 accoorden lenen zich prima voor deze wat uitgeklede aanpak. In the end ga ik na een dagje pittig werk met gemak voor de originele versies van de klassiekers als; Down Down, Whatever You Want en What You're Proposing. Maar allerzins aardig.

Uiterst prettige en sympathieke plaat, zeer te genieten!

Van tevoren was ik sceptisch. In de jaren '90 had je de rage van unplugged bij MTV en de Twee Meter Sessies. Daarvan ben ik geen liefhebber, met Rod Stewart & Ronnie Wood en Nirvana als uitzonderingen die me nu te binnen schieten.
Om het promofilmpje bij Aquostic kon ik echter wel lachen. Andy Bown die de toetsen verruilde voor gitaar, gelijk heeft hij, geeft veel meer (be)dekking! Met de titel als inventieve woordspeling. Nieuw is drummer Leon Cave.

Ik kocht de cd voor mijn broer in het buitenland en beluisterde 'm "stiekem" eerst zelf. Nou heb ik wél iets met folk en slim genoeg hebben ze het gat dat de elektrische gitaren achterlieten gevuld met instrumenten uit die wereld. Zo Stripped Bare is het eigenlijk niet. Sterker nog, regelmatig klinkt swingende cajun en zydeco, waardoor ik prettig werd verrast.
De heren hebben met diverse gastmusici de selectie van liedjes uit hun rijke repertoire van oud naar nieuw gezet. Opvallend genoeg zijn het vooral de onbekendere nummers die me bevallen. De deep cuts van hun werk. Dus niet Caroline, Down Down of Whatever You Want en noem de andere boogieklassiekers maar op. Nee, de kleinere liedjes in hun repertoire die opeens anders of zelfs beter bij mij binnenkomen. Dat vooral in het eerste deel van het album.

Hun allereerste hit Pictures of Matchstick Men (1968) blijft heerlijk, fraai verrijkt met strijkers, al had het dameskoortje niet gehoeven; Nanana was indertijd een rariteitje met z'n piano maar past hier wonderwel met gitaren en accordeon; Paper Plane krijgt door de accordeon een nieuwe swing; All the Reasons is mijn grote favoriet, want zóóó mooi gezongen door Parfitt met een toch al mooie melodie, lekkere gitaarloopjes in het refrein en viool vanaf het tweede couplet; bij And It's Better Now met zang van Rossi gebeurt iets soortgelijks; Softer Ride duurt in tegenstelling tot de sterke elektrische editie nog geen drie minuten en krijgt dankzij de akoestische blues met mondharmonica een aangenaam nieuw gezicht; Claudie met zijn sterke melodie, gitaarsolo en strijkarrangement mag er ook zijn.

Gaandeweg verslapt mijn aandacht, al brengen de accordeon (swingende accenten in Down Down) en de mondharmonica (bijvoorbeeld in Rain) iets extra's. Ook aardig is Again and Again dat een shuffle ontving, passend bij de accordeon.
Mijn broer was zeer content met het album: het hielp hem bij de lange autoritten van/naar het werk en hij kon Aquostic thuis opzetten zonder dat vrouwlief en eventueel bezoek verstarden.

Voor de verzamelaars: in Duitsland verscheen exclusief bij Media Markt en Saturn een versie in kartonnen hoes. Hierop bonustracks Little Lady en Mystery Song. Eveneens bij onze oosterburen verscheen een cd-met-vinylsingle-en-hebbedingetjes, met op die single Mystery Song / Little Lady Medley en Claudie (String Mix).