Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)

mijn stem
4,18
1738 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: DGC

  1. About a Girl (3:37)
  2. Come as You Are (4:13)
  3. Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam (4:37)
  4. The Man Who Sold the World (4:20)
  5. Pennyroyal Tea (3:40)
  6. Dumb (2:52)
  7. Polly (3:16)
  8. On a Plain (3:44)
  9. Something in the Way (4:01)
  10. Plateau (3:38)
    met Meat Puppets
  11. Oh, Me (3:26)
    met Meat Puppets
  12. Lake of Fire (2:55)
    met Meat Puppets
  13. All Apologies (4:23)
  14. Where Did You Sleep Last Night? (5:08)
totale tijdsduur: 53:50
362 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:

avatar van west
4,5
0
Ik heb ze eens achter elkaar gedraaid en nu in 2014 vind ik dat er toch nog een net wat betere, intensere Unplugged is, als deze van Nirvana, namelijk deze:
Alice in Chains - MTV Unplugged (1996)

Maar ja, het beste is natuurlijk om ze lekker allebei te draaien.

5,0
0
Legendarisch concert. Na 20 jaar nog steeds even sterk

5,0
0
Geweldige goede cd! En dat een Pearl Jam fan Nirvana niet leuk kan vinden is complete bullshit! Ik ben fan van Pearl Jam, maar vind Nirvana ook geweldig. Komt een beetje zielig over, als je fan bent van een band geen fan mag zijn van een andere band, kom op, het is geen voetbal oid.

avatar van MDRAIJER
5,0
0
De emotie in Where Did You Sleep Last Night, wauw.
Alleen dat nummer brengt voor mij het hele album een half sterretje omhoog.
Prachtig album. Ook Lake Of Fire vind ik zo mooi, The Meatpuppets hebben hier echt mooi werk geleverd (Niet alleen Kurt Cobain).
Veel covers die ik prachtig vind maar ook de Nirvana nummers (Come As You Are & Polly etc.) vind ik prachtig gespeeld en gezongen.

Ik kan hier niet lager dan 4,5* voor geven.
Ook niet hoger to be honest want nummers zoals Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam vind ik wat minder.

4,5*

Mooi cijfer. Ook een mooie plek in mijn top 10.

avatar van Dibbel
 
0
Die heb ik toevallig net ook nog gedraaid.
Kippevel inderdaad bij Where Did You Sleep Last Night.
Maar ook bij The Man Who Sold The World en All Apologies en Pennyroyal Tea.
Lang geleden dat ik dit had opgezet, maar gaat zeker weer een paar keer voorbij komen de komende weken.
Zal hem binnenkort afwaarderen, maar zal zeker niet minder dan 4* worden.

avatar van Shelter
4,5
0
lol ik vind juist pennyroyal tea de minste van het album


avatar van King of Dust
5,0
0


Mooi artikel inderdaad, al zitten er wel wat zondes in (te suggereren dat Johnny Cash Hurt geschreven heeft, is een belediging naar Trent Reznor: het is en blijft een cover). Maar dat is irrelevant. Ik herken mezelf zeker in het stukje over de 'Kurt Cobain-skeptici', die zijn status als legende, meer aan zijn dood dan aan zijn talent toeschrijven. Zelf dacht ik er een aantal jaar geleden ook zo over (en er staat hier ook nog ergens een reactie van mij die niet zo lovend over dit album is). Ik ben echter volledig tot inkeer gekomen Geweldige band die met dit concert al helemaal laat zien hoe goed en artistiek breed ze zijn. Dat Cobain zichzelf af en toe tegen komt qua zangtechniek doet niets af aan de muziek en zijn snerpende zang in de climax van Where Did You Sleep Last Night is briljant. Een stem met lef: precies wat je op dat moment wil horen. Het concert is ook nog eens heel mooi om te bekijken. Ik heb dat gisteren weer eens gedaan en het wordt maar eens tijd dat ik mijn mening bij dit album herzie.

avatar van teus
4,0
1
Op een na mooiste Unplugged die ik ken (Neil Young) deze verveeld ook niet,blijft sterk overeind
Klinkt heel erg puur ,en verre van nagemaakt
Het Bowie nr The Man Who Sold The World klinkt als van hun zelf,hoor deze het liefst
Heerlijk album!

avatar van King of Dust
5,0
0
Een van de beroemdste concerten in de geschiedenis van de rockmuziek. En met recht!
Jaren voordat ik Nirvana echt leerde kennen, zag ik fragmenten van dit optreden al een keer voorbij komen op tv. Mijn vader legde met uit dat de band die ik zag Nirvana was en dat de frontman, Kurt Cobain, jong overleden was. Veel meer wist hij er ook niet van. Ik ben altijd wel gefascineerd geweest door die jong overleden artiesten. Wat maakte dat ze zo jong al het leven lieten, en vooral, wat is er in de muziek van terug te horen?

Verrassend weinig, was mijn bevinding op het eerste gezicht bij Nirvana. Ik was zeker niet meteen gecharmeerd van hun muziek: ik vond het wat diepgang missen. Kurt Cobain leek me eerst ook een vrij simpele figuur, die het jong sterven als artiest toch vooral als iets 'stoers' gezien had. Aan hem toegeschreven citaten waarin hij (als tiener!) zei bij de '27-club' te willen horen en zijn carriere te willen vernietigen voordat hij een nieuwe 'Pete Townshend' werd hielpen er niet bij. Ik had van de hele band geen hoge pet op en begreep niets van de hype die erom heen ontstaan was.

Dat is inmiddels veranderd. In Utero deed het kwartje vallen en ik begon Nirvana en vooral Kurt Cobain in mijn hart te sluiten. Ik verdiepte mij meer in de persoon Cobain en ontdekte dat dat gesimplificeerde beeld wat ik van hem had (hoe kon het ook anders) niet klopte. In andere interviews sprak hij namelijk wel degelijk met een zeker realisme over zijn toekomst. Hij sprak over nieuwe richtingen die hij in kon slaan met zijn muziek en over zijn vaderschap. Vooral dat laatste raakte me, want opeens openbaarde zich daar een man die (hoe kon het ook anders) er altijd voor zijn dochtertje wilde zijn en wel degelijk de bedoeling had om haar te zien opgroeien. Ik begon me te realiseren dat datgene wat Cobain de dood in gedreven had, geen kinderlijk verlangen was geweest om bij de 'stoere' 27-club te behoren, maar iets dat veel serieuzer en pijnlijker was. De muziek was dat inzicht echter al voor geweest. Nog voordat ik door het beluisteren en lezen van interviews tot bovenstaande conclusie kwam, wist ik door de muziek als dat Cobain onmogelijk de simpele geest kon zijn geweest waarvoor ik hem al die jaren had gehouden.

Het is een realisatie die hartverscheurend is, want ik zal nooit meer naar Cobain kunnen kijken als die man die er simpelweg voor had gekozen zijn leven in te ruilen voor de status van een legende. Het is confronterend te beseffen dat Cobain (hoe kan het ook anders) gewoon een mens was die iets van zijn leven wilde maken, maar zichzelf op een gegeven zo kwijt was, dat hij een onherstelbare fout maakte. Maar het is niet anders: Kurt Cobain heeft een snaar bij me geraakt en dat deel van mij is blijvend veranderd.

avatar van King of Dust
5,0
1
Nirvana - MTV Unplugged In New York

Deze plaat heeft, samen met In Utero, die verandering in gang gezet. MTV Unplugged is Nirvana, en daarmee onlosmakelijk verbonden Kurt Cobain, op zijn kwetsbaarst. Desondanks luistert het album lekker weg. MTV Unplugged is een van die albums die je zowat op ieder moment van de dag kan opzetten. Toch heeft het duidelijk ook een zwaardere lading. Dat is op cd al te horen, maar je kunt er de vinger iets beter op leggen als je kennis hebt van de context en daarmee de tv-registratie van het concert bekijkt.

De zwaardere lading van het album ís Kurt Cobain en dat is heel goed te zien op de registratie van dit optreden. Kurt heeft de leiding; de rest van de band volgt hem en ondersteund hem uitstekend, maar zit duidelijk met een andere instelling te spelen. Voor Krist Novoselic en Dave Grohl is MTV Unplugged gewoon een optreden, waarbij het voornaamste verschil met andere optredens toch vooral de unplugged-setting is. Voor Kurt is het allesbehalve 'zomaar een optreden': hij heeft een missie.

MTV Unplugged en In Utero lijken op elkaar in de zin dat het beiden pogingen waren van Kurt om zichzelf en zijn band opnieuw uit te vinden. In Utero moest met het veel rauwere geluid een deel van de gigantische fanbase van Nevermind afschrikken en was bedoeld als een aankondiging van een Nirvana dat muzikaal meer experimentele wegen zou gaan bewandelen. Waar In Utero deze koerswijziging aankondigt via geluid, doet MTV Unplugged dit ook via beeld. En misschien nog wel overtuigender!

Voila, dat is dus de missie: met geluid en beeld een nieuw tijdperk voor Nirvana aankondigen. Kurt nam het zeer serieus. Zo gaf hij goed uitgedachte instructies voor het decor: de setting moest op die van een begrafenis lijken. Maar als MTV Unplugged een begrafenis is, dan is het er een met hoop. Het is de begrafenis van het oude Nirvana, met aan het einde een geboorte van een nieuw Nirvana. Of in ieder geval een nieuwe Kurt Cobain. De set is daarop berekend. Hoewel het werk van Nirvana zeker niet uitsluitend zwaarmoedig is, zijn de uitvoeringen op MTV Unplugged dat wel allemaal. In ieder nummer klinkt wel een bepaalde worsteling door, die je bij de originele nummers ontgaan zou kunnen zijn.

Neem nou de uitvoering van On A Plain. Het origineel op Nevermind is meer opzwepend dan triest, meer spottend dan serieus. Het origineel lijkt de spot te drijven met singer-songwriter clichés. Op MTV Unplugged klinkt het opeens serieus, omdat Kurt serieuzer is geworden. Hij klinkt meer als de singer-songwriter waar hij zich in de vroege dagen tegen af leek te zetten. Nirvana's tijd als rebellerende tiener is afgelopen; er voor in de plaats lijkt een Nirvana te komen dat nog steeds rebelleert, maar op een andere doordachtere manier.

Dat nieuwe Nirvana lijkt er een waar nog niet iedereen in de zaal helemaal vrede mee heeft. Ook de andere bandleden zelf niet. Ja, het concert werd goed ontvangen en natuurlijk hebben Krist en Dave er ook wel een zeker vertrouwen in deze richting gehad, anders was het nooit zo goed geworden, maar er zijn momenten waar zich een duidelijke scheiding aftekent tussen zowel Kurt en publiek, als Kurt en band.

Een van die momenten speelt zich af tussen All Apologies en Where Did You Sleep Last Night? in. Het ingetogen All Apologies is net afgelopen en heeft ruim gebaand voor de intieme climax van de set. Kurt vraagt aan de zaal of er verzoekjes zijn, maar het klinkt weinig overtuigend. In zijn hoofd weet hij al dat het tijd is voor het laatste nummer en hij heeft geen intentie om van zijn route af te wijken. Hij lijkt niet echt geïnteresseerd in wat het publiek wil horen. Verzoekjes zoals Sliver en In Bloom doet hij zelfs een beetje geïrriteerd af. Het publiek vraagt om hits, terwijl Kurt die nou juist vaarwel wil zeggen. Krist en Dave zijn een stuk enthousiaster en doen (aldan serieus of niet) pogingen om wat verzoekjes in te zetten. Hier tekent zich een conflict af tussen Kurt Cobain en zijn band. Kurt doet niet met de rest mee, op een gegeven moment kijkt Krist zelfs een beetje gefrustreerd zijn richting in. Alsof hij niet helemaal begrijpt, waarom Kurt zo afstandelijk naar het publiek en naar hen doet. De camera vangt op dat moment wat Krist niet ziet: Kurts gezichtsuitdrukking. Die is onmiskenbaar somber, maar ook vastberaden. Als op een missie. Met zijn hoofd is Kurt al bij Leadbelly en dat is waar ze naar toe gaan. Kenmerkend is hoe hij deze afsluiter aankondigt:

Fuck you all, this is the last song of the evening!

Where Did You Sleep Last Night? is overweldigend. Een betere afsluiter had er niet kunnen zijn. In de hele Unplugged-set zit een worsteling verscholen, maar de kern klinkt er nog niet zo duidelijk in door. Dan komt All Apologies, een nummer wat eindigt bij de kern. Where Did You Sleep Last Night? is die kern. Dat voelt heel natuurlijk aan, omdat het een stokoud bluesnummer is en dus ten grondslag heeft gelegen aan de moderne muziek. Nirvana pakt dat gevoel hier op briljante wijze beet. Vlak voor het eind van het nummer valt alles terug op de persoon waar dit optreden toch wel om draait: Kurt Cobain. De hard-zacht techniek waarmee hij beroemd is geworden geeft hij hier een andere lading die veel pijnlijker is. Het krijsen na het zachte zingen, is niet langer meer een uiting van agressie. Want hoewel er wel agressie in zit, krijgt de pijn in zijn stem de overhand. De pijn die, ik kom toch weer terug bij hetzelfde woord, misschien wel de kern was van veel van zijn eerdere werk.

Het is een zangprestatie die je met je gevoel moet luisteren en niet met je verstand. Mijn verstand zegt hier dat deze man zijn stem aan het verkloten is en dat is natuurlijk ook waar. Voor mijn gevoel kan het echter niet beter. Kurt Cobain benut zijn stem hier tot het uiterste om te doen wat je als zanger moet doen: je gevoel uiten. Die uiting is hier onthutsend. Kurt gooit er alles uit; alles moet open en bloot, voor de ogen van het publiek. Die korte blik die hij de zaal inwerpt voor hij zijn laatste woorden zingt, bevat misschien wel wat opluchting en voldoening. De bron van zijn worstelingen is op tafel gegooid en daarmee kan een periode worden afgesloten en kan er ruimte komen voor een nieuw Nirvana of een compleet nieuwe artistieke richting.

Die hoopvolle conclusie wordt natuurlijk in zekere zin te niet gedaan door wat er nauwelijks een half jaar later volgde. Tragischer kan het niet. Zo'n mooie belofte werd hier met dit optreden gedaan, maar onze daardoor gecreëerde verlangens werden onbevredigd achter gelaten. De druk van het sterrendom, een hardnekkige drugsverslaving, schuldgevoelens en onzekerheden.... zo perfect als de omstandigheden samenkwamen in 1991, toen Nirvana's Nevermind een hit werd, zo tragisch vielen ze samen in 1994, toen Kurt geen andere uitweg meer zag dan het beëindigen van zijn leven. Maar dat neemt niet weg dát het een samenloop van omstandigheden betreft en dat wordt vaak vergeten.

Wat ik jammer vind bij veel besprekingen van dit album is dat het direct gelinkt wordt aan Kurt dood, een half jaar later. ''Je ziet het al aankomen: die trieste blik die hij heeft, het deprimerende karakter van de liedjes, die laatste blik de zaal in bij het laatste nummer. Hij staat hier echt al met een been in de dood''. Daarmee wordt naar mijn idee verloochend wat dit album daadwerkelijk is. Want zoals ik al zei: het is een begrafenis waar een nieuw begin op moest volgen. Kurt Cobain toont hier een nieuwe muzikale richting die hem interesseert. De Meat Puppets worden uitgenodigd om wat van hun nummers mee te spelen, wat er op duidt dat Kurt geïnteresseerd was in andere muzikale projecten dan alleen Nirvana. Oud wordt met nieuw verenigd, om aan te duiden dat het verleden niet vergeten zal worden, maar dat er dingen moeten veranderen. Ja, Kurt lijkt wat triestig, maar hij lijkt ook vastbesloten. De drang om te vernieuwen en de drang om muziek te maken is hier nog in alle oprechtheid aanwezig en daarmee ook zijn levenslust.

Maar MTV Unplugged vond plaats te midden van Nirvana's In Utero tour. Het is schrijnend om te zien hoe Kurt na dit grootse en intieme concert, terug moest keren naar de overvolle stadia, waar hij een routine klusje op moest voeren. Want dat is wat ik zie als ik beelden van die latere concerten bekijk: een man die iets staat te doen wat hij helemaal niet meer wil. Krist, Dave, Pat Smear... allen hebben ze het nog naar hun zin. Maar Kurt is er voort klaar mee en heeft er geen plezier meer in. En misschien ging hij wel denken dat dat voor zijn hele leven zou gelden.

Ik kan niet in Kurts hoofd kijken; ook al had ik hem gekend. Al wat ik weet, is dat ik zou willen dat die vervloekte brief die hij op 5 april 1994 schreef inderdaad alleen maar een vaarwel was aan de muziekindustrie, zoals veel complotdenkers beweren. En dat hij na het schrijven van die brief, Nirvana vaarwel had gezegd en in andere samenwerkingsverbanden nog veel meer van dit soort prachtige muziek had gemaakt. In plaats daarvan schreef hij een afscheidsbrief aan het leven en is hij inmiddels al weer 21 jaar weg; al langer dan ik besta.

Dat is de harde waarheid en daar zullen we het mee moeten doen, net zoals we het met het handjevol albums dat Kurt heeft uitgebracht zullen moeten doen. Daarom is het zo belangrijk dat we dit album luisteren voor wat het is: de documentatie van een artiest en mens die hoopvol een nieuwe weg in wil slaan. Het is zo zonde om dit album te zien als het werk van een depressieve artiest die zijn dagen al af zit te tellen. Dat heb ik lang gedaan en ik begin me nu pas te realiseren hoe kortzichtig ik daarmee ben geweest.

avatar van kobe bryant fan
4,5
0
Wederom een prachtig stuk!

avatar van MDRAIJER
5,0
0
MDRAIJER schreef:

4,5*

Mooi cijfer. Ook een mooie plek in mijn top 10.


Omdat ik de laatste tijd Plateau en Oh Me zo geweldig prachtig vind, en Jesus Don't Want Me niet meer een verkeerd nummer vind, heb ik hem toch verhoogd naar 5*. Nog steeds in m'n top 10, maar nu een stuk hoger, #3 of #4.

avatar van MDRAIJER
5,0
0
King of Dust schreef:
Die korte blik die hij de zaal inwerpt voor hij zijn laatste woorden zingt,


Dit vond ik nou zo mooi aan dit hele concert.

Ik heb ook de hele video opname gekeken, plus de tussenstukjes die er uit zijn gehaald voor het album, dus ook die stukjes hoe hij tegen het publiek en de rest van de band praat en dat maakt het juist zo legendarisch.

Dit flinke stuk tekst wat je hebt geschreven heb ik helemaal gelezen en door jou denk ik nu anders over dit concert, niet slechter, nee, juist veel en veel beter. Ik had hem al op 5 sterren staan maar na wat jij nu hebt verteld wil ik hem op 6 sterren zetten.

Jouw recensie is, eerlijk waar, de beste en mooiste die ik ooit heb gelezen op MuMe, toch weer bijna tranen in m'n ogen op het einde. Alsof ik een hele documentaire heb gezien over Kurt. Prachtig.

Jij zou voor de Telegraaf moeten werken.

avatar van MDRAIJER
5,0
0
teus schreef:
Op een na mooiste Unplugged die ik ken (Neil Young) deze verveeld ook niet,blijft sterk overeind
Klinkt heel erg puur ,en verre van nagemaakt
Het Bowie nr The Man Who Sold The World klinkt als van hun zelf,hoor deze het liefst
Heerlijk album!

Het mooie is nog dat wanneer (in mijn vriendengroep dan) iemand het David Bowie nummer aanzet, er veel mensen zijn die zeggen "Wow, heeft Bowie dit nummer gecovered van Nirvana?".

avatar van lennon
4,5
0
Destijds met de release werkte ik in een cd winkel. Toen dit album helemaal stuk gedraaid. Maar leverde niet aan in kwaliteit, en ging zeker niet vervelen.

Nu, ruim 20 jaar later heb ik de vinyl versie gekocht, en geniet er nog net zoveel van.

De Bowie cover is magistraal en vele malen beter dan het origineel. Da's knap.

De laatste uithaal in Where did you sleep gaat door merg en been..

Kurt zit soms tegen het randje aan qua stem, maar dat maakt t ook zo mooi en breekbaar! Wat een knappe performance. En als je dan weet dat t al niet meer zo lekker zat in dat koppie... dan heeft ie wel alles gegeven hier. Gelukkig is het mooi vastgelegd voor het nageslacht.

4,5
0
In tegenstelling tot velen vond ik de Unplugged- versies een verademing... zowel bij Rod Stewart als Nirvana vindt je beleving en pracht nummers die niet alleen ontroeren.. in heerlijke mate... maar ook de artiest in al zijn 'kaalheid'zien schitteren... is niet iedereen.. corrigeer heel weinige gegeven

 
0
Edwynn
geplaatst:
Het was een behoorlijke hype.

Maar wel een mooie hype.

Hart, ziel, alles. Van Duran Duran tot Kiss en Vixen. Sommigen torenden overal bovenuit. Bij die groep hoort deze van Nirvana toch zeker bij.

avatar van MDRAIJER
5,0
0
Ik blijft het nog steeds zo mooi vinden hoe de passie voor muziek en de emotie hier in dit album samen komen.

3,0
0
Aardige CD. Had liever meer nummer van Nevermind gehoord!

avatar van lennon
4,5
0
shrink1972 schreef:
Aardige CD. Had liever meer nummer van Nevermind gehoord!


Dan zet je die toch op? Charmante van dit album zijn juist die fantastische covers.

avatar van Rogyros
4,0
0
Dat zou idd kunnen. Maar op het album Nevermind hoor je geen akoestische bewerkingen natuurlijk...

avatar van Brutus
3,5
0
Dit is zeker een goed unplugged album. Ik vind alleen Kiss unplugged de beste.

avatar van henk01
 
0
Mooiste unplugged album is natuurlijk van Neil, dat staat buiten kijf ��
Maar deze mag er ook wezen.

avatar van IMPULS
3,5
0
Tijdlang niet willen kopen/luisteren. De ruige, electrische Nirvana wilde ik tot maatstaf houden.
Enfin, nu ik deze dan heb....Blijft wennen. Vaker luisteren, koptelefoontje op, dieper op de avond.

avatar van JVT
4,0
0
west schreef:
Ik heb ze eens achter elkaar gedraaid en nu in 2014 vind ik dat er toch nog een net wat betere, intensere Unplugged is, als deze van Nirvana, namelijk deze:
Alice in Chains - MTV Unplugged (1996)

Maar ja, het beste is natuurlijk om ze lekker allebei te draaien.


Goede tip West, die van Alice In Chains is idd nog beter. Echt geweldig!

avatar van west
4,5
0

avatar van Funky Bookie
5,0
1
Ik ben sowieso fan van de Unplugged serie, vooral bij rockbands.
Met het ingetogen geluid dat de heren hier presenteren, klinken de nummers intenser dan de oorspronkelijke uitvoeringen. De covers zijn erg leuk en ik vind het eigenlijk schitterend dat Smell Like Teen Spirit gewoon niet gespeeld wordt, alhoewel de poppy opbouw van dat nummer wel zeer geschikt zou zijn.

avatar van Johnny Marr
5,0
0
Blijft gewoon met gemak het allerbeste wat deze band ooit heeft uitgebracht...

avatar van MDRAIJER
5,0
0
King of Dust schreef:
Nirvana - MTV Unplugged In New York


Nogmaals complimenten voor dit stuk.

avatar van SirPsychoSexy
4,0
1
Funky Bookie schreef:
De covers zijn erg leuk en ik vind het eigenlijk schitterend dat Smell Like Teen Spirit gewoon niet gespeeld wordt, alhoewel de poppy opbouw van dat nummer wel zeer geschikt zou zijn.
Ik denk dat dat vooral ligt aan de afkeer die Kurt kreeg voor het feit dat zoveel mensen Nirvana enkel kenden (kennen) omwille van dat ene nummer. Live zou hij ook bewust fouten maken en vals zingen wanneer ze het voor de zoveelste obligate keer moesten spelen.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.