Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)

Nogmaals complimenten voor dit stuk.

Ik denk dat dat vooral ligt aan de afkeer die Kurt kreeg voor het feit dat zoveel mensen Nirvana enkel kenden (kennen) omwille van dat ene nummer. Live zou hij ook bewust fouten maken en vals zingen wanneer ze het voor de zoveelste obligate keer moesten spelen.

Na al het gitaargeweld van de 80s (Sonic Youth, Pixies, Big Black, Dinosaur jr., Swans etc) kwam Nirvana, ondanks al m’n interesse voor “US guitar”, voor mij uit de lucht vallen. Zo onverwacht dat ik “de eerste act” op Pukkelpop 91 maar links lieten liggen. Gelukkig (achteraf gezien) nog tijdig een kaartje bemachtigd voor Paradiso bij de plaatselijke VVV. Nirvana live was een revelatie. Een stel “jonge honden” die er zin in hadden. Het geluid was echter maar zozo, veel gepiep er gekraak. Des te meer viel mij op dat de band op dit Unplugged album in korte tijd zo’n enorme progessie had gemaakt. Lang was ik Nirvana echt beu (Nevermind compleet grijsgedraaid), maar anno 2018 kan ik er voorzichtig weer naar luisteren.

Eigenlijk geen flauw idee waarom ik dit album origineel maar 4.5 sterren had gegeven en niet meteen de volle 5. Niks op aan te merken, dit is een meesterwerk. Zo puur als dit krijgen we niet meer.

Onder druk van m'n dochter vandaag pas aan m'n collectie toegevoegd.
Uiteraard de vinyl versie.

Wat een ongelooflijke misser dat ik deze NU pas heb

Dit is zo'n plaat die je keer op keer kan draaien. Authentiek, puur, eerlijk.............

Eens ook opgehoogd naar de max. Ik denk best vaak aan dit album met een kriebel. Dat zegt genoeg.

Vandaag op repeat

Mooi Unplugged album waaruit bleek dat de nummers van Corbain ook in een kale versie overeind bleven en soms zelfs beter waren.

Wel heb ik Corbain altijd als een van de meest overschatte artiesten ooit gezien. Tuurlijk, het is triest dat hij een geweer, vandaar precies 25 jaar geleden, in zijn mond stak, wat hem wel weer onsterfelijk heeft gemaakt.
Maar wel geteld zijn alleen Nevermind en Unpugged echt goed en was de sound na de geproduceerde jaren 80 lekker vuig, maar verder? Ik zal het eigenlijk niet weten.

Corbain ken ik niet.

In Utero vind ik trouwens ook een erg goed album.

Persoonlijk vind ik In Utero eigenlijk de beste Nirvana-plaat. Jammer dat we nooit hebben geweten hoe het verder zou gaan. Maar ja, it's better to burn out than to fade away...

Deze Unplugged sessie blijft ook erg mooi met de ene cover nog mooier dan de andere. Bij dit album moet ik altijd denken aan de skivakantie met 5vwo. Op de terugweg in de bus draaide dit album en iedereen was moe en stil en aan het luisteren. Bij mij kwam de muziek toen erg binnen.

Ik heb hem nu maar weer eens opgezet voor old times sake. Blijft erg, erg mooi.

Deze week, 25 jaar geleden ging ik afzwaaien uit militaire dienst. Amper een weekend thuis wist ik dat ik deze week nooit zou vergeten. Einde van een tijdperk.

Dit album ontbreekt in de lijst van 1994. Nog niemand opgevallen?

Live albums worden daar volgens mij niet in meegenomen

Dat is correct, maar deze staat er vervolgens wel in: Woodstock: 25th Anniversary (1994). Wellicht omdat dat een live-compilatie is met diverse artiesten? Wel een beetje vreemd dat dat onderscheid gemaakt wordt overigens, maar dit is niet de plek om daar een discussie over te voeren.

Inderdaad, heb zelf ook even onderzoek gedaan. Live albums dingen niet mee in de jaarlijsten. ?

Net als In Utero ook gekocht bij de release.Zit in hetzelfde stoffige opslagsysteem als dat album. Jammer van het geld.

In dit geval jammer voor je oren, want dit is gewoon een heel mooie plaat.

Meer dan fijne unplugged live-plaat van Nirvana, al is het vooral Cobain zijn ster die hier fel glinstert. Het blijft van een eeuwige tristesse dat hij zo snel het tijdelijke voor het eeuwige inwisselde.

Het merendeel van de gebrachte songs komen uit de koker van Cobain en co. zelf, met als hoogtepunten de eerste twee songs, Polly en Something in the Way. Er worden echter ook enkele fraaie covers gebracht. Vooral de afsluiter, een Amerikaanse traditional (samengesteld uit enkele andere traditionals, naar verluidt) die ook ooit door Lead Belly werd opgenomen (we spreken dan over de jaren '40 van vorige eeuw), maakt enorm veel indruk.

Ongeveer een halfjaar na deze opnames maakte Cobain een eind aan zijn leven. Dit album was het eerste postuum uitgebrachte album van Nirvana, en werd ontzettend goed ontvangen (ook hier op MuMe is het populair, en volgens mij het enige live-album dat - ruimschoots! - de kaap van de 1000 stemmen heeft gerond).

4 sterren

Wat een heerlijke plaat is dit. Ik ben niet heel erg bekend met Nirvana (of Cobain), maar dit wel een hele fijne kennismaking. 4*

1. About a Girl (3:37) 4,0
2. Come as You Are (4:13) 4,0
3. Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam (4:37) 3,5
4. The Man Who Sold the World (4:20) 5,0
5. Pennyroyal Tea (3:40) 3,5
6. Dumb (2:52) 3,0
7. Polly (3:16) 4,0
8. On a Plain (3:44) 4,0
9. Something in the Way (4:01) 4,0
10. Plateau (3:38) 3,0
11. Oh, Me (3:26) 3,5
12. Lake of Fire (2:55) 3,5
13. All Apologies (4:23) 4,0
14. Where Did You Sleep Last Night? (5:08) 4,5

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ja, dit album ken ik wel. Maar wel lang geleden belusiterd.
Nirvana zonder die zo aanwezige gitaren, dat maakt Nirvana mij meteen al wat prettiger om naar te luisteren. Wat me dan nog steeds wat minder aan staat is de zangwijze van Kurt Cobain. Zo geknepen en geforceerd (alsof hij de noten er echt met moeite uit kan drukken). De versie van Come As You Are zoals die op deze plaat staat heb ik altijd wel kunnen waarderen. Heel uplifting is het allemaal nog steeds niet.

Liefhebbers van dit album zouden vandaag eens kunnen afstemmen op Studio Brussel, waar men Cobain herdenkt > Studio Brussel bouwt iconische decor MTV Unplugged na tot in de kleinste details

30 jaar alweer, heeft heel wat indruk gemaakt op mijn puberziel toentertijd. 1 van die 'ik-weet--nog-precies-waar-ik-was' momenten.

Ook weer een plaat die jaren in de kast staat en een die ik nooit meeneem om eens iets over te schrijven. En das zonde , want dit is een prima Umplugged sessie. De hele grunge mania heb ik een beetje in een waas beleefd. Was eigenlijk destijds bezig met wat verruiming op gebied muziek en grunge kwam daar tussendoor wat bij. Mondjesmaat weliswaar. In de loop der jaren wel wat collecties compleet gemaakt en ook op waarde weten te schatten. Nevermind was als album nooit het hoogtepunt wat velen erin hoorden in mijn beleving. Kalere uitvoeringen zoals op deze Unplugged doen het beter bij mij. Ook raak gekozen covers en de luchtigheid waarmee dit gebracht werd geven de plaat meerwaarde voor mij. 4 en halve ster.

Nevermind heb ik tijdens mijn puberjaren grijs gedraaid. De 'hit' bleek ook aan mij goed besteed, hoewel Come as You Are mij nog beter aansprak.
Na verloop van tijd ebde mijn aandacht weg voor de band, In Utero bleek zijn momenten te hebben maar bleek niet de gedroomde opvolger voor mij.
Nirvana heeft de tand des tijds niet bij mij overleefd. Dit plaatje biedt echter wel een charmant overzicht en zonder de grootse decibellen werpt deze aanpak zijn vruchten af.
Toegegeven; Cobain is geen wereldzanger en de muziek steekt alles behalve inventief in elkaar, de sympathieke voordracht en afwijkende songkeuze werken daarentegen weer in het voordeel van de schijf.