Crash Test Dummies - God Shuffled His Feet (1993)

Mmm mmmm mmmm mmmm vond ik altijd een mooi nummer, mat dank aan het warme stem geluid van de zanger. De rest van deze cd was zeker niet slecht, maar stijgt niet boven de flauwe middenmoot uit, mooie warme stem of niet............

Ben ik niet helemaal met je eens. Ik vind de liedjes prachtige kleine reflecties op het leven. Soms welgemeend, soms met een licht scheutje humor, maar altijd wel poetisch.
God shuffled his feet vind ik eigenlijk kleinkunst. Als zelfs God het niet (meer)weet en verlegen om zich heen kijkt, draalt eigenlijk, omdat de antwoorden ook hem ontglipt zijn dan heb je de basis voor een bijzonder origineel liedje lijkt me. De liedjes over de liefde zijn eenvoudig, maar er gaat wel een oprechtheid vanuit. De boezem van de vrouw als altaar is hier op een rustige en, vind ik dan, intelligente manier gebruikt.
Prima cd en weer eens wat anders. Juist het latere werk is niet bijzonder meer. Deze cd nog wel.

Je brengt het overtuigend
Toch maar weer eens goed luisteren dan. Of ik van mening verander valt te bezien, maar je laat me in elk geval even twijfelen.

Eerste cd vond ik goed. Die heb ik zelfs nog ontdenkt tijdens en vakantie in Canada. Ik heb toen ook een concert bijgewoond. Deze heeft twee mooie nummers (Mmmmm en God Shuffled), maar de rest vond ik niet best.

Gisteren na lange tijd weer eens beluisterd. Brad Roberts' stem is op zichzelf geweldig en na een nummer of drie had ik de indruk een verloren parel ontdekt te hebben. Helaas maakte de rest van de cd ook weer duidelijk waarom ik hem *na lange tijd* weer beluisterde: na een nummer of vier heb je het wel gehoord. Bij Here I stand before me krijg ik de indruk naar een gerecyclede versie van Afternoons & coffeespoons te luisteren en de gehele tweede helft maakt het niet heel veel beter.

De eerste vier nummers zijn evenwel genoeg voor 3*. Opvolger A worm's life is inderdaad minder...

Vorig jaar gekocht voor 1 EUR. Wou het liedje mmm mmm mmm mmm hebben.

Het is meer dan zijn geld waard. Ik vind de meeste nummers goed en het bovengenoemde liedje prachtig.

3*

Leuk om een keer te luisteren; gaat erg snel vervelen. 2*

mmm mmm mmm mmm mmm..... een zeer goed nummer!!

Gratis af te halen. Grootste miskoop uit mijn CD collectie.

mmm,mmmm,mmm,,m,mmm enz.. was redelijk in orde, verveelde toch nogal snel, daarna nooit meer wat noemenswaardig gehoord van deze AOR-band, gelukkig maar zou ik zo zeggen...

Jammer Tuurke. Smaken verschillen. Maar voor een naamgenoot (sort of) is dit dit wel een grote denouncement.

De stem is net Nick Cave, maar dan een die wel kan zingen - niet mekkeren Cave-fans, Saint Nick is mij ook zeer dierbaar - de arrangementen zijn superieur aan 95 % van het overige dagelijkse aanbod en de teksten zijn ijzersterk.
Een beetje gedistantieerd seksueel, bij tijd en wijle, maar wie klaagt daarover...

Swimming in your Ocean, bijvoorbeeld, dat al begint met
"When I'm sampling from your bossom" , vervolgt met
"When I kneel before your bounty" , en eindigt met
"When you let me taste your fingers"

dan komt het geheel ondanks -of misschien wel dankzij- de gladde productie over als een superieur product tegenover een boel contemporaine sex and death bandjes die een slaatje proberen te slaan uit infantiel en Kafka-esk onderbroek gestaar en meer van dat soort nonsens.
Ik vind dit goed verteerbaar. 4*

Dit album kocht ik eveneens vanwege "Mmm, Mmm, Mmm, Mmm" dat ik één van de beste popsongs van 1994 vind, ook al vanwege de grappige tekst. Brad Roberts heeft in ieder geval een aparte basstem.
De rest haalt niet het peil van deze klassieker, al vind ik o.a. de eerste twee nummers en "In the Days of the Caveman" ook sterk.
Opvolger "A Worm's Life" flopte vanwege slechte kritieken en nadien heb ik niets meer van Crash Test Dummies gehoord.

ja, ik viel ook voor dat gekke liedje mmmmm, mmmmm, mmmmm de rest was volkomen shit

AOR-band

Niet dat het nou een wereldplaat is, maar met AOR heeft het erg weinig te maken.

Toen ik de eerste keer de clip van Mmm, Mmm, Mmm, Mmm op televisie zag, was ik toch behoorlijk overdonderd. Ik vond het een geweldig nummer. Het stomme was alleen dat het ook weer heel snel gaat vervelen. Soms heb je dat.

Guttoguttogut. Hier word ik niet vrolijk van en zo te zien ben ik niet de enige. Deze CD is uitsluitend geschikt voor Amerikaanse summer camps georganiseerd door ultra christelijke kerken .
Exclusief het nummer mmmmmmmmmmmm mmmmmmmmmmmmmmmmm mmmmmmmmmmmmmmmmmm mmmmmmmmmmmmmm uiteraard! 1,0*

Ben het met Fish eens. Ik kocht deze CD in 1994 en ik vind hem nog steeds erg goed. Zo'n nummertje als "When I Go Out With Artists", waar hij zich afvraagt: "I don't know which should be my favorite paintings". Leuke humor

Destijds dit album helemaal grijs gedraaid.. tot ie ging vervelen.

Nu komt ie af en toe nog eens voorbij, en het blijft een alleraardigst plaatje.. maar met deze cd heb ik het ook wel gehoord wat deze band betreft... Nodigt niet uit niet naar meer...

Mmm, Mmm, Mmm, Mmm vind ik een behoorlijk mooi nummer en ik kan mij herinneren dat ik God Shuffled His Feet ook wel aardig vond. Die warme stem is ook aangenaam om naar te luisteren. Ik wil dit album best eens proberen, maar hij komt niet erg hoog op mijn prioriteiten lijstje.

Blijkbaar toch wat onenigheid. Dit is zonder twijfel het beste album van de Crash test dummies.
Mmmm is natuurlijk het hoogtepunt maar nummers als swimming in your ocean, god shuffled his feet en Afternoons... komen toch op een gedeelde 3de plaats.

Het album kent in het midden inderdaad een kleine terugval.

Maar ...

De tekst en melodie van 'The Psychic' (de gedeelde 2de plaats) en het heerlijke pianodeuntje 'Untitled' maken dit album, voor mij, toch iets meer dan de doorsnee...

Het was 1 van de beste nummers uit 1993, het dromerige Mmmm, Mmmm, Mmmm,Mmmm.
Ik was ook al snel benieuwd naar het album.
Het is een album die lekker wegluistert. De titeltrack is prima, de zang van Brad Roberts is volslagen uniek, maar toch blijf je met een wat leeg gevoel zitten na het album een paar draaibeurten gegeven te hebben.
Het blijt wat vlakjes, weinig echte afwisseling en op het moment dat je hoopt op iets wat de plaat omhoog moet gaan trekken, gebeurt het niet, en da's jammer.
Het is een soort melodieuze pop die nogmaals helemaal niet verkeerd is, maar uiteindelijk zelden of nooit meer in de cd-speler te vinden is bij mij.
Ik geloof dat het na twee albums ook klaar was met The Dummies.

Ook ik heb in 1993 deze CD gekocht naar aanleiding van het mooie Mmmm enz.
Dat blijft ook nu nog een goede song en durf ik zelfs een popklassieker te noemen.

De CD is voor de rest ook gevuld met tamelijk rustige donkerbruine softrock, steeds gedragen door de koffiebruine bariton van Brad Roberts. Een unieke stem inderdaad.
Wat nu zo jammer is, is dat na de eerste 4 nummers de rest eigenlijk niet meer blijft hangen, wellicht met uitzondering van How Does A Duck Know en Two Knights And Maidens.
Het kabbelt maar een beetje voort dus.
Toch blijft het aangenaam om naar te luisteren en bv. een boek bij te lezen.
Maar, zoals gezegd, de eerste 4 nummers zijn het beste.

Mooi en bescheiden geproduceerd ook door ex-Talking Head Jerry Harrison en een prachtige hoes en fotoos van de bandleden.
Waarvoor een halfje erbij en dus 3,5.

Heb de single Mmm Mmm Mmm eens een keer op een één of andere vlooienmarkt opgeduikeld.

Mmm Mmm Mmm vind ik namelijk een steengoed nummer. Er staat nog Daar een nummer op en wel Here I stand before me. Daar werd ik al minder vrolijk van dus naar het hele album had ik geen interesse. Blijkbaar terecht als ik dit zo lees

Als je hem voor een Euro of zo ziet liggen (kan makkelijk tegenwoordig, CD's zijn het nieuwe afval) bij kringloopwinkel of rommelmarkt, zou ik hem zeker meenemen. Een buil val je je er niet aan.
Overigens heb ik zo'n beetje hetzelfde bij de groep Bruce Hornsby & The Range. Paar prachtige nummers gemaakt, maar een hele CD beklijft niet.

Ooit op cd gehad, veel gedraaid, en toen weer weg gedaan omdat het me ging vervelen.

Nu weer terug in huize Lennon, want in de kringloop tegenkomen houdt in dat het niet kan blijven liggen. Het is immers toch een erg leuk album

Het interessante van deze band is de stem van de zanger, maar ook meteen de valkuil, want dat wordt soms wat teveel van het goede.

Maar na jaren niet luisteren kan ik nog steeds concluderen dat het een zeer aardig album is, want leuk is om af en toe nog eens te horen. Ik verhoog wel naar 3,5

Ooit gekocht puur op basis van het nummer Mmmm Mmmm Mmmm.
Aardig album maar weinig echt verheffend en het nodigde mij toen niet uit om mij verder in de band te verdiepen.
Ooit een hilarische recensie gelezen over de plaat waarbij de stem van de zanger vergeleken werd met het mekkeren van een geit
Ik kan er niets aan doen maar als ik Brad Roberts dan weer hoor moet ik daar altijd automatisch aan terugdenken.

Best negatieve reacties op dit album. En dat terwijl het een steengoede cd is. Natuurlijk is Mmmm Mmmm Mmmm de bekendste hit. Maar de melodieën en samenzang met Ellen Reid is prachtig en typisch Dummies.

Inderdaad jammer van de matige waardering van dit album. Heb hem op dit moment in de speler en vind het nog steeds een goed album. Heb ze destijds live zien spelen in Muziekcentrum Vredenburg, begin 1994. Bij de introductie van Mm Mm Mm Mm, vertelde Brad Roberts, dat de oorspronkelijke tekst " Fuckin' Shitty" was, maar dat de platenmaatschappij het niet erg op prijs kon stellen. Dat werd dus Mm Mm Mm Mm! Zulke dingen vergeet je dan ook nooit meer!

Een alleraardigst album te noemen.
Gemiddelde zeker wat aan de lage kant.

De Crash Test Dummies zijn destijds geheel aan mij voorbij gegaan, dus ook God shuffled his feet, maar nogmaals, ten onrechte.
Je verwacht er een album vol herrie van (ik weet niet waar ik dat op baseerde, waarschijnlijk op het jaar van verschijnen) maar feitelijk is het behoorlijk akoestisch, zelfs met enige folk-invloeden aan toe.

En dan kennen de nummers vanaf het eerste tot het laatste nummer een nogal eenduidige mate van kwaliteit, zonder uitschieters omlaag of omhoog. Je wint bij mij altijd het pleit, als je een nummer begint en eindigt met nachtgeluiden en krekels, zoals dat dan is terug te vinden op In the days of the caveman. Here I stand before me is dan nog de minst aantrekkelijke song.

De zanger Brad Roberts kan ik nog net lijden maar het album had niet veel langer moeten duren. Zo'n kenmerkende, eigenlijk niet aantrekkelijke donkere stem hoeft van mij niet, afwisseling is er ook al niet. Gelukkig vergoeden de composities en de uitvoeringen veel.

Hele aparte muziek op een goede manier.
Zijn stem.lijkt zo erg op scott stapp van creed zeg, niet normaal.
Met eigenzinnigheid win je het sws bij mij en als er nog leuke songs bij zitten helemaal!

Na-aper.

In the days of the caveman is echt n toppertje