Iceage - Plowing Into the Field of Love (2014)

Oke ik ben om, wat een geweldig album is dit eigenlijk. Ik heb even moeten wennen aan de transformatie van de band waardoor de ietwat zeurende manier van zingen meer op is gaan vallen maar ik ik ben er van gaan houden. Het maakt dit album echt bijzonder en geeft het wat extra's. Goed dat ik dit album meer kansen heb gegeven. Een van mijn favorieten voor het album van het jaar voor mij.

Review #8:

Deze plaat twee jaar geleden een aantal keer beluisterd nadat ik hem een aantal keer was tegengekomen op de zogenoemde 'album of the year' lijstjes. Een combinatie van meerdere mensen die dit een van de beste albums van 2014 noemden en de genre tag 'post-punk' zorgde voor redelijk hoge verwachtingen. Twee jaar geleden waren deze verwachtingen al te hoog. Het was ondanks een aantal leuke buildups een plaat die snel in de vergetelheid raakte, en doordat ik het toendertijd al niet al te hoog waardeerde (6/10), bleef ik het een goede twee jaar negeren als ik het toevallig tegen kwam in mijn muziekbibliotheek.

Toen ik een maand geleden met een vriend een listen-along chart deed en dit album toevallig op het lijstje stond, besloot ik toch nog een keer het album een kans te geven en niet direct een zesje in te vullen. Zelfs met niet al te hoge verwachtingen was dit album een nog grotere tegenvaller dan twee jaar geleden.

Ik beperk me tot twee nummers op dit album omdat deze een goed beeld geven wat je kan verwachten van de rest (en toevallig zien de MuMe gebruikers deze nummers als de beste op het album). On My Fingers is een duister door blues geïnspireerd punknummer dat nog lichtelijk meeslepend is door de gepassioneerde vocals. Voor een goede twee minuten is het een prima nummer, maar daarna is het enorm zoekende naar een uitbraak die er maar niet wil komen. De laatste 3 minuten klinken als een lange opbouw, maar waar de beloning ontbreekt. De vocals die in het begin van het nummer niet verkeerd zijn, zijn in het slot enorm irritant. Beide keren dat ik het album beluisterde de afgelopen maand kreeg ik na nog geen vier minuten de neiging door te spoelen.

Deze toon is typerend voor een hoop andere nummers op het album, tot het ietwat rustigere Forever. Meerdere malen in het nummer zorgen de drums voor een prima opbouw (1:40), maar wederom ontbreekt een definitieve uitbraak van het nummer. Daarentegen keert het nummer terug bij het begin en herhaalt dit trucje nog een keer (3:15). Wederom een opbouw dat tot niets leidt.

Note: ik heb er geen probleem mee als een nummer in het geheel een rustiger tempo behoudt en nooit echt tot een uitbraak kom. Waar ik wel een probleem mee heb is als een nummer mij als het ware lokt om vervolgens een punt te bereiken wat ook bereikt had kunnen worden zonder luidruchtige drums en schreeuwende vocals.

De andere nummers zijn grotendeels vergelijkbaar. Kortom: het album voelt aan als een grote tease. Af en toe leuke instrumentals die onnodig luidruchtig zijn en een zanger waar ik na tien minuten ook wel klaar mee was.

4,0 / 10

Beste nummers: Plowing Into the Field of Love en The Lord's Favorite