menu

John Coltrane - Olé Coltrane (1961)

mijn stem
4,09 (129)
129 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic

  1. Olé (18:05)
  2. Dahomey Dance (10:48)
  3. Aisha (7:32)
  4. To Her Ladyship * (8:54)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 36:25 (45:19)
zoeken in:
avatar van unaej
3,5
Wat een dijk van een titelnummer, toch... Waar Miles Davis, als we de grootheden even aan wat wikken en wegen onderhevig maken, met 'Sketches of Spain' bleef steken bij voorzichtig geflirt met exotische roots, zit Coltrane er recht op. In een niet te stuiten spiraal komen de briljante solo's op ons af, maar - hoe kan het ook anders - de sax voert ten allen tijdje het hoogste woord!

Jammer is dat de plaat daarna geen evenwaardige nummers meer kan serveren: na het heftige 'Olé' zakt het langzaam maar zeker in elkaar, met 'To Her Ladyship' als zacht toetje. Slecht klinkt het niet, maar het is bijlange niet meer zo "revolutionair" eenmaal je het organische titelnummer achter de kiezen hebt.

Maar wat valt er te klagen: Coltrane heeft later toch nog meer dan genoeg grenzen verlegd?

avatar van kaztor
4,0
Na 'm vanmiddag uit Fame te hebben meegenomen was dit vanmiddag de perfecte soundtrack voor achterom zitten met een koude bier in een tropische hitte zonder zon. Tijdens de zachte tonen van #4 begon het gerommel in de lucht.

avatar van frankmulder
4,0
Mooie plaat; was een goeie tip van voltazy. Vooral die fluit vind ik een mooie toevoeging in het eerste en het laatste nummer. Ben nu ook wel benieuwd naar het latere werk van Coltrane... 4*

Heemskerktollie
Latere werk van Coltrane? FREE-JAZZ ALERT!!!!

avatar van heinonlein
5,0
hèhè, inderdaad, het wordt hoe langer hoe ontoegankelijker...

dit is echt m'n lievelings-jazzplaat. nou ja, m'n lievelingsplaat misschien wel!

tip: begin bij het tweede nummer en bewaar ole voor 't laatst, dahomey dance en aisha zijn ook meesterlijk maar vallen anders misschien in de schaduw van het mees-ter-lij-ke titelnummer...

avatar van josbosvos
4,0
Ik ben vooral gecharmeerd van het titelnummer, de rest doet mij niet zoveel. Beetje lastig om nu al een stem uit te brengen, aangezien ik 'm nog maar 3x heb beluisterd. Dus eerst nog maar wat vaker in zijn volledigheid beluisteren en wie weet kan de rest mij dan ook wat meer boeien. Olé is in ieder geval een geweldige eerste helft van de plaat, hopelijk gaat de tweede helft nog groeien .

avatar van Arrie
Ik vind het titelnummer er ook ver bovenuit steken inderdaad. Een van de allerbeste jazz-nummers die ik ken. De rest vind ik niet meer dan wel aardig.

avatar van Oldfart
Bij jazz is het vaak de wisselwerking tussen de musici die het spannend maakt , en zeker bij "Olé" vind ik de bijdragen van de anderen minstens zo invloedrijk als die van Coltrane.
En dan vooral het baswerk van Art Davis, die vooral in het tweede deel het "spaanse" thema prachtig met de strijkstok 'bewerkt'.

Daarom hier even de bezetting:

John Coltrane: sopraan sax op "Olé" tenor sax op "Dahomey Dance" en "Aisha"
Eric Dolphy: dwarsfluit op "Olé" en "To Her Ladyship", alt sax op "Dahomey Dance" en "Aisha"
Freddie Hubbard: trompet
McCoy Tyner: piano
Art Davis: bass op "Olé" en "Dahomey Dance"
Elvin Jones: drums
Reggie Workman: bass

Ik zou dit bijna een soort psychedelische jazz willen noemen; heerlijk hoe de muziek je 'meeneemt'.
Wat anderen in vorige posts wat vlak noemden, vind ik juist plezierig; nergens vertoren de soli de flow van het stuk.

Met zo'n opener kan de rest natuurlijk alleen maar tegen vallen... en dat doet het ook, maar dat is niet zo heel erg, want de rest is meer dan behoorlijk. Vooral afsluiter Aisha is erg fijn in het overbrengen van dat regenachtige stadse gevoel - een scherp contrast met de voorgaande, vrolijkere en 'zonnigere' nummers -, al zijn de solo's af en toe iets te druk om dat gevoel helemaal te behouden. Verder is dit een heel degelijke Coltrane, waarin de grootmeester zelf (samen met de twee bassisten) vooral in het eerste nummer laat zien wat 'ie in huis heeft, zonder overigens zijn toegankelijkheid te verliezen. Een prima album, niet alleen voor jazzliefhebbers maar ook voor beginners - zoals wel bleek uit het feit dat al mijn dronken (en jazzhatende) vrienden op nieuwjaarsavond dit prima konden waarderen. Goed werk, meneer Coltrane!

3,5*

Misterfool
Het titelnummer steekt weliswaar boven de rest uit, maar de overige twee nummers staan zeker hun mannetje. De samenwerking tussen Tyner en coltrane in het titelnummer is werkelijk geweldig. Samen met Giant steps mijn favoriete Coltraneplaat tot nu toe.

thedude1975
Aisha is heerlijk zo voor het slapen gaan. Het titelnummer is weliswaar de grote favoriet van dit album en is ook niet mis. Het is echter Aisha dat in mijn hoofd blijft hangen. Zoals Karl hierboven al zegt, 'het regenachtige stadsgevoel' komt in me op bij het luisteren van dat nummer. Laat ik nu in een stad wonen en het momenteel regenachtig zijn

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Anderen zeiden het al: 'Olé' steekt boven de rest uit. Het titelnummer gaat eigenlijk verder waar Africa/Brass ophield, al heeft Coltrane de atlas deze keer tevens opengeslagen bij Spanje. 'Olé' heeft ook diezelfde dreigende klank. De rest is bovengemiddeld goed, maar valt toch een beetje tegen vergeleken met andere albums van Coltrane. Als Coltranefan raak je nu eenmaal een beetje verwend.

avatar van Soledad
5,0
Ik blijf Aisha ook ontzettend mooi vinden.

4,5
Dat titelnummer...man man man

Misterfool
Veel mooier wordt muziek inderdaad niet

Gast
geplaatst: vandaag om 17:24 uur

geplaatst: vandaag om 17:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.