John Coltrane - Olé Coltrane (1961)

Bijzonder fijn jazzalbum wederom van John Coltrane. Het is inderdaad wat toegankelijker, dus des te meer wat voor mij

4 sterren.

Wat een dijk van een titelnummer, toch... Waar Miles Davis, als we de grootheden even aan wat wikken en wegen onderhevig maken, met 'Sketches of Spain' bleef steken bij voorzichtig geflirt met exotische roots, zit Coltrane er recht op. In een niet te stuiten spiraal komen de briljante solo's op ons af, maar - hoe kan het ook anders - de sax voert ten allen tijdje het hoogste woord!

Jammer is dat de plaat daarna geen evenwaardige nummers meer kan serveren: na het heftige 'Olé' zakt het langzaam maar zeker in elkaar, met 'To Her Ladyship' als zacht toetje. Slecht klinkt het niet, maar het is bijlange niet meer zo "revolutionair" eenmaal je het organische titelnummer achter de kiezen hebt.

Maar wat valt er te klagen: Coltrane heeft later toch nog meer dan genoeg grenzen verlegd?

Met zo'n opener kan de rest natuurlijk alleen maar tegen vallen... en dat doet het ook, maar dat is niet zo heel erg, want de rest is meer dan behoorlijk. Vooral afsluiter Aisha is erg fijn in het overbrengen van dat regenachtige stadse gevoel - een scherp contrast met de voorgaande, vrolijkere en 'zonnigere' nummers -, al zijn de solo's af en toe iets te druk om dat gevoel helemaal te behouden. Verder is dit een heel degelijke Coltrane, waarin de grootmeester zelf (samen met de twee bassisten) vooral in het eerste nummer laat zien wat 'ie in huis heeft, zonder overigens zijn toegankelijkheid te verliezen. Een prima album, niet alleen voor jazzliefhebbers maar ook voor beginners - zoals wel bleek uit het feit dat al mijn dronken (en jazzhatende) vrienden op nieuwjaarsavond dit prima konden waarderen. Goed werk, meneer Coltrane!

3,5*