John Coltrane - Olé Coltrane (1961)

Wat me in eerste instantie opvalt: deze Coltrane klinkt relatief getemperd

Geen geluidserupties, de klankkleur blijft constant ... Misschien kun je stellen dat dit getuigt van een zeker gehalte van tamheid (blabla? ) ... maar voor mij voldoet het vooralsnog uitstekend

Zie mijn stem

De Coltrane explosie kwam een paar platen later.

Dat hij explosief uit de hoek kan komen, weet ik

Zeven jaar terug luisterde ik naar Ascension ... da's toch die plaat die in één jamsessie tot stand kwam? Maar dat Ascension ... sja, dat was toch té voor mijn oren destijds

Daarom ben ik pas vorig jaar begonnen met bewust te luisteren naar Blue Train ... en héél langzaam zoek ik mijn weg door het Coltrane-oeuvre, ... dus ik vermoed dat Ascension binnenkort op de weg te vinden zal zijn

Maar dit Olé Coltrane vind ik sterk, héél sterk Dat behoedzaam swingende piano- en drumwerk op Olé, ik krijg er maar géén genoeg van

Dat verbaast mij niets, is een van de zwaardere Trane albums, vond ik ook niet zonder slag of stoot goed, moet je echt naar toe groeien.
Maar, als het eenmaal lekker aanvoelt is er geen weg terug meer en is een hoop andere muziek niet zo leuk meer als daarvoor.

Ik geloof dat dat fenomeen zich reeds schuchter aan mij heeft geopenbaard

Wat raar dat ik hier nog niet op heb gestemd, dit was mijn eerste jazzplaat, gekregen van mijn vader (die nog met Coltrane op de foto staat!). Ik vind het een sublieme plaat, de zuigende werking van drums en piano in het Oosterse motief van Olé, en dan die hypnotiserende saxofoon erover. Wat had ik deze man graag eens live aan het werk gezien.

Zeker een erg mooi album van Coltrane. Ik zou haast willen zeggen zacht, warm en daardoor zelfs best toegankelijk.
De instrumenten gaan hier harmonieus samen, waardoor er een warm klanktapijt ontstaat.

Ik heb een 1e (franse) persing van Olé voor 1 euro gekocht in de
kringloop winkel.

Helaas verkeerd mijn exemplaar in niet zo'n beste staat,maar toch leuk.

Olé is mijn favoriete Coltrane plaat.

Ik heb nog een versie zonder To Her Ladyship. Mis ik nu een zeer goed nummer?

Samen met 'Aisha' vind ik 'To Her Ladyship' de 2 beste nummers van het album. In Olé en Dahomey Dance durft Coltrane al eens 'overdrijven', wat ik veel minder kan appereciëren...
Het nummer moet dus duidelijk niet onderdoen voor de rest van het album.

Ik hoop dat ik je kon helpen aERoIC...

Mijn gevoelens inzake dit album zijn nogal dubbelzinnig. De eerste 2 nummers vind ik de minste, zeker 'Dahomey Dance' klinkt me soms als geschreeuw in de oren. 'Aisha' door McCoy Tyner vind ik dan weer geniaal, ook 'Untitled Ballad, to Her Ladyship' is waarlijk prachtig (zo luidde de originele titel, toch?) Het contrabas-deel in Olé weet ik niet zo te apprecieren, Coltrane's saxofoonspel is degelijk, de fluit mag er zeker zijn...
4* (3,5*, 2,5*, 4,75*, 4,75*)

Ik heb het Coltrane virus te pakken geloof ik. Draai al dagen lang heel erg veel Coltrane. Zo ook deze plaat en ik vind m weer erg goed. Ga zo Interstellar Space maar eens opzetten, even kijken of ik daar nu wél iets mee kan .

Ha, jij ook al met Interstellar Space?
Kon er jaren geleden ook echt niets mee. Net als Bitches Brew van Davis haakte ik halverwege de tracks al af.

Gaat nu al een stuk beter.

Niets, maar dan ook niets, kan Dolphy's fluit op 'To Her Ladyship' verslaan. Een prachtalbum.

Ik had deze gekocht vanwege reputatie/prijs verhouding. Ondanks de toch wat tegenvallende ervaring met ´My Favourite Things´ kocht ik deze vanwege de prijs € 5,- (de Bijenkorf ruimt op!). Is een goede koop gebleken. Vandaag lekker geluisterd, en tegelijkertijd het boekje gelezen. Ben je meteen weer wat meer op de hoogte. Je weet t ook niet zonder boekje: Eric Dolphy deed op oorspronkelijk album (en dus niet alleen op de bonustrack!) onder pseudoniem mee vanwege contractuele verplichtingen. Vooralsnog vind ik het titelnummer het mooist, maar misschien verandert dat nog.

Olé is mijn tweede Coltrane album (na My Favourite Things)en ook deze bevalt me prima.
Titelnummer is fantastisch. Ik wordt zo geïnspireerd door deze muziek. Ik draai het als ik moet werken (ik werk vaak thuis) en kom helemaal in een super geconcentreerde productieve modus....
Ideaal voor als ik even vastzit.

De overige nummers zijn wat mij betreft nog niet op dát verpletterende niveau. Waarschijnlijk iets meer naar luisteren. Maar daar zit volgens mij ook de nodige schoonheid in als ik er meer voor open ga staan. Ik heb nog wel even.....

Vooralsnog is Coltrane dé ontdekking van dit jaar voor mij. Ongelooflijk dat er dit soort muziek bestaat. Ongelooflijk dat ik daar nu pas kennis mee maak. En ik ga verder, want er komt uitdagend werk van Coltrane op mijn pad......

Ik kijk nu echter anders naar heel wat cd's die ik in de afgelopen jaren heb gekocht. Een groot aantal lijkt zo futiel in mijn ogen. Nietszeggende rotzooi eigenlijk.... Waar was ik mee bezig???!!!

Over twee á drie weken mag ik van mezelf weer ééntje aanschaffen. Op mijn verlanglijst staat i.i.g. Live at the Village Vanguard.
(Werd me als tip gegeven hier op MuMe.)
Wat een mooie trip ben ik aan het maken, de zon schijnt, mijn hart schreeuwt "Olé" en mijn focus is scherp. Alsof ik er een extra zintuig bij heb gekregen, dat zich net aan het ontwikkelen is. En er is blijkbaar nog zoveel meer! Jippie!

Draai dit album nu voor de 2e keer en Olé draait, maar wat een verslavende jazz is dit! Ik kan het nummer maar niet afzetten en blijf er met ontzettend geboeide oren naar luisteren.

Ken in dit genre alleen Charles Mingus en een klein beetje Miles Davis, maar (misschien heel erg dit ik dit zeg, show some mercy voor deze jazz-leek please ) dit vind ik dus echt veel mooier en vooral spannender klinken. Hier smijt ik gelijk maar even een 4,5* tegenaan.

Jazzliefhebbers, wat is de volgende stap?

Wellicht wat meer werk van Coltrane, A love supreme bijvoorbeeld, of anders:
Ornette Coleman - A Shape of Jazz to Come of
Eric Dolphy - Out to Lunch of
John Coltrane - Live at the Village vanguard (samen met Eric Dolphy)

Ja, doei

Van Ole direct naar de freejazz van Ornette Coleman....??

Ik zou bijvoorbeeld eens wat fijne souljazz van Horace Silver (Song for my Father) of Lee Morgan's Sidewinder proberen Beiden hebben dezelfde drive en in het geval van Horace Silver, zuidamerikaanse thema als het nr. Ole.

Eric Dolphy zou ik evenals de andere Coltrane's in dit rijtje niet als instappers willen zien.

Ik meen me te herinneren dat het bij mij wel met dergelijk grote stappen is gegaan. Maar ik moet je gelijk geven, het zijn wellicht niet de volgende stappen maar meer dingen waar je later in zou kunnen duiken.

Van Coltrane zou ik Giant steps, My favorite things en inderdaad Live at the Village Vanguard eens opzoeken, friek. Voor toegankelijk jazz van andere artiesten (Horace Silver hoort hier ook bij):

50s:
Sonny Rollins - Saxophone colossus
Modern jazz quartet - Fontessa
Herbie Hancock - Empyrean isles
Charles Earland - Black talk

wat minder toegankelijk:

Wayne Shorter - Speak no evil
Bobby Hutcherson - Dialogue
Eric Dolphy - Out to lunch (moet kunnen, fredpit)
Pharoah Sanders - Karma
Keith Jarrett - Köln concert

Overigens: Wat ken je van Mingus en Davis? Dat zijn namelijk samen met Coltrane de ideale artiesten om eerst een beetje uit te pluizen alvorens aan de andere te beginnen.

Kind of Blue en Mingus Ah Um ken ik alleen. Eerste lukt me niet echt om het te waarderen (waarschijnlijk nog te vroeg). Keith Jarrett ken ik wel, die is inderdaad erg goed.

Bedankt allemaal voor de tips Heb nu genoeg keuze om uit te kiezen.

Grote grutten, wat is Olé toch een fantastisch nummer!

Is dit Coltrane zn meest toegankelijke? Ben nog maar een jazznoob, maar ben niet zo free-jazz-minded, dus denk ik niet dat zn 'meesterwerken' (A Love Supreme etc) mij zullen liggen.

Erg toegankelijk inderdaad, en erg gewaardeerd door het pop-/rockpubliek.

Bijzonder fijn jazzalbum wederom van John Coltrane. Het is inderdaad wat toegankelijker, dus des te meer wat voor mij

4 sterren.

Heerlijke album!!! Prachtige titelnr vooral. Ik betrap me erop dat ik, net als bij My Favourite Things, erg veel zin krijg in dat nummer. Erg swingend en algemeen een erg hoog niveau. Erg mooi gewoon....

4,5*

Een van de beste Coltrane albums die ik tot nu toe heb gehoord. Vooral het titelnummer heeft een enorme drive en swingt de pan uit. Ik mis track 4, heb de LP versie op CD. Mag de pret niet drukken.
Zojuist opgewaardeerd naar *****.

Wat een dijk van een titelnummer, toch... Waar Miles Davis, als we de grootheden even aan wat wikken en wegen onderhevig maken, met 'Sketches of Spain' bleef steken bij voorzichtig geflirt met exotische roots, zit Coltrane er recht op. In een niet te stuiten spiraal komen de briljante solo's op ons af, maar - hoe kan het ook anders - de sax voert ten allen tijdje het hoogste woord!

Jammer is dat de plaat daarna geen evenwaardige nummers meer kan serveren: na het heftige 'Olé' zakt het langzaam maar zeker in elkaar, met 'To Her Ladyship' als zacht toetje. Slecht klinkt het niet, maar het is bijlange niet meer zo "revolutionair" eenmaal je het organische titelnummer achter de kiezen hebt.

Maar wat valt er te klagen: Coltrane heeft later toch nog meer dan genoeg grenzen verlegd?

Na 'm vanmiddag uit Fame te hebben meegenomen was dit vanmiddag de perfecte soundtrack voor achterom zitten met een koude bier in een tropische hitte zonder zon. Tijdens de zachte tonen van #4 begon het gerommel in de lucht.