Tim Hardin - Tim Hardin 3 (1968)

Om eerlijk te zijn, voordat ik de berichten bij dit album had gelezen was het me nog niet opgevallen dat Hardin er hier af en toe een rommeltje van maakt of niet tekstvast is (Richie Unterberger van AllMusic vindt zelfs dat "in places the tempo comes close to breaking down"). Vermoedelijk heb ik dat niet opgepikt omdat ik hem van zijn studioplaten niet heb leren kennen als iemand die alles keurig in of "op" de maat zingt, maar ook los daarvan zorgt hij er op dit album bijna elke keer dat hij achter de maat aan loopt toch ook wel weer voor dat hij op het einde van de regel weer bij de les is. En bovendien is hij goed bij stem, afgezien dan van het feit dat ik bij zo ongeveer elke regel verwacht dat zijn stem plotseling knakt en hij opeens geen woord meer kan uitbrengen, business as usual dus want een essentieel onderdeel van zijn übermelancholische stem.
        Iets anders dat hier wordt vermeld was mij al wèl opgevallen, namelijk de superbe geluidskwaliteit, "bijna alsof je zelf in een koffiehuis zit te luisteren, wat knap is aangezien het daar helemaal niet in is opgenomen" zoals Stijn hierboven zegt. (De opnamelokatie volgens wikipedia: The Town Hall in NYC.) Inderdaad één van de beste en helderste live-registraties die ik ken, met een keurige balans tussen de verschillende instrumenten van de uitstekende begeleidingsband. Dank daarvoor aan "engineer" Brooks Arthur, die ik zelf leerde kennen als producer van een paar platen van Janis Ian in de jaren 70, maar die naast deze plaat in ditzelfde jaar 1968 nog opnametechnicus was bij een ander popalbum met jazzmuzikanten, het ook niet onaardige Astral weeks.
        Kortom, niets op aan te merken, eigenlijk bijna té goed en té mooi, als zoiets zou kunnen. Ik had zelf in ieder geval ook wel wat Hardin-solo (dus zonder begeleidingsband) willen horen, maar een kniesoor etc. Is er trouwens nog iemand anders die bij in First love song aan House of the rising sun moet denken?

Pfoeh, dit is prachtig zeg. Nu vind ik zijn twee eerste studio-platen (ik laat de oudere demo's met veelal covers even buiten beschouwing) al erg fraai en valt Hardin daar reeds op als begiftigd singer-songwriter, maar deze live-registratie komt nog wat intenser en intiemer over, moet ik zeggen.

Hardin klinkt afwisselend fragiel, onzeker en weg van de wereld, grotendeels gelinkt aan zijn (wat introverte) persoonlijkheid, plankenkoorts en heroïneverslaving. Het maakt ook dat zijn live-performances erg wisselvallig waren, en hoewel dat geen impact heeft op de kwaliteit van deze plaat (vind ik dan), maakte het hem wel erg onberekenbaar voor zijn begeleidende band, die voor dit concert gelukkig bestond uit enkele geroutineerde jazzmuzikanten. Voor hen was het continu schipperen en inspelen op de grillen van Hardin.

Qua stem is Hardin hier wel fantastisch in vorm, en de geluidskwaliteit is ook een plus. Hardin toont zich polyvalent, en wisselt met klasse en gemak af tussen folk, blues en jazz. Lenny's Tune wordt hier prachtig en kwetsbaar gebracht; ik denk dat Nico het nummer eerder opnam voor haar album Chelsea Girl, maar dan onder de noemer Eulogy to Lenny Bruce. Tribute to Hank Williams blijft een prachtig eerbetoon aan de grote countryzanger, songs als Misty Roses en If I Knew zijn tranentrekkend mooi. Hardin bezat de gave om met zijn stem een soort overrompelende melancholie op te roepen, die de luisteraar verweesd en muisstil achterlaat.

Tim Hardin 3 is een prachtig, uniek document dat een ontzettend getalenteerde kunstenaar in de verf zet, maar anderzijds ook een inkijkje gunt in een getroebleerde ziel. Het levert een heerlijk bad vol aandoenlijke melancholie op, maar stemt ook tot nadenken. Eentje om te koesteren.

4,5 sterren