The Art of McCartney (2014)

Een aantal samples zijn te beluisteren en ze klinken best goed

The Cure - Hello Goodbye - YouTube

Bob Dylan - Things We Said ...
Geweldig !

Erg leuk album. Moeilijk terug te vinden omdat hij niet onder Paul McCartney staat. Bijzonder leuk initiatief met een absolute wereld-cast. Hoe krijgen ze het bij elkaar !

En dan dit:
Alice Cooper- Eleanor Rigby

Hier kijk ik wel naar uit. Ik las dat de band van McCartney alle artiesten heeft begeleid. Dat is natuurlijk prima. Zij beheersen het materiaal als de beste, maar het is ook wel een beetje een gemiste kans. Klinkt dan niet alles hetzelfde? Dit schrijf ik overigens zonder iets gehoord te hebben. Ben zeker erg benieuwd.

Leuke setlist, wel heel erg hoog goud van oud gehalte. De jongste zanger die er op te vinden is, is Robert Smith (55). Wat eigentijdser hier en daar was leuker geweest. Het maakt het erg belegen.

Oud hoor, maar Corinne Bailey Rae is nog een jonge blom van 35.

Leuke dame trouwens:
Corinne Bailey Rae - corinnebaileyrae.com

De zanger van Owl City is 28 en de zanger van The Airborne Toxic Event zal ook wel zoiets zijn.

Of een handjevol artiesten na had het album ook in 1980 uitgebracht kunnen zijn. Dan hadden ze Peter, Bjorn & John kunnen vervangen voor Peter, Paul and Mary.

Was ook leuk geweest, Von Helsing. Maar in 1980 hadden John, Paul, George en Ringo het album zelf nog wel kunnen opnemen.
Bij de indrukwekkende lijst artiesten mis ik er ook wel een paar die eerder zeer verdienstelijk Beatles-repertoire coverden. Ik denk dan vooral aan Joe Cocker en Elton John. Niet uitgenodigd voor dit feestje of wilden ze niet?
Ik heb trouwens de luxe versie besteld met voor een paar eurootjes meer de DVD erbij en de bonustracks. Nog maar drie weekjes wachten ...

Ik vind het album sowieso al leuk, al was het alleen al vanwege "nieuw" materiaal van Steve Miller en Roger Daltrey.
En dan nog een paar.

Het idee is niet nieuw maar de opzet wil nog wel eens wat interessante muziek opleveren. Zo ben ik nog steeds weg van Bryan Ferry's versie van She's leaving home, toen op een Beatles cover album (All this and World War II).

Precies, Bryan Ferry, die zocht ik nog. Had er ook op kunnen staan.

O.a.Corrine B en Jamie C zijn ook een jaar of 20 jonger dan die zanger van The Cure.

The World's Greatest Artists ? Sorry hoor maar mijn maag keert zich om als ik die pretensjeuze sub-titel van dit projekt zie ..........

Ach maak je niet druk. Wat moeten ze er dan opzetten, slechte versies van prutsers? als je bij tribute albums namen tegen komt zoals Billy joel, Bob Dylan, Kiss, Alice Cooper, Celine Dion, Brian Wilson, Jeff Lynn, The Cure, de zanger van The Who, BB King, enz, enz dan mag je toch wel spreken van grote namen lijkt me.

Staat deze al op Spotyfy ?

Volgens youtube wordt drive my car gezongen door Dion, en (gelukkig) niet door Celine Dion.

Een 'tribute' aan het werk van Sir Paul McCartney is geen overdreven eerbetoon aan een man die min of meer toevallig ooit deel uit maakte van The Beatles. McCartney heeft als geen ander een generatie beïnvloed met zijn songs. Een uitstekend liedjessmid, met groot gevoel voor een goede melodie. Niet buitensporig dus hem hier nu in het zonnetje te zetten. Maar het gaat niet alleen om hem. Het gaat vooral om de artiesten zelf die aan dit project meedoen. Zij hebben allemaal, op hun eigen manier, iets met McCartney meegemaakt. En zonder die ontmoeting waren ze misschien niet zo ver gekomen als waar ze zich nu bevinden.

Producer Ralph Sall is de grote man achter dit alles. Hij had de visie, de durf en de contacten om dit project te doen slagen. Zijn verdienste op dit dubbelalbum is vooral dat hij de artiesten zichzelf liet zijn in de songs van McCartney. Hij dwong ze niet in een richting, maar liet ruimte voor de artiesten om het beste in zichzelf naar boven te halen. En daarmee komen we bij de vraag: Wat is een goede cover?
Je kunt het natuurlijk zo stellen: de originele nummers van The Beatles en McCartney en Wings zijn de beste. Ga je dat naspelen of zingen, dan kan het resultaat alleen maar slechter zijn. In dat geval was je beter af geweest met een verzamelaar waar al deze nummers op staan. McCarkive of zoiets.
Maar dat is niet wat hier gebeurt. De meeste artiesten doen het hier zeker niet beter dan het origineel. Alice Cooper bijvoorbeeld erkent dat ook en is hier heel bescheiden over. Maar ze voegen wel iets toe: zichzelf. En dan ontstaat er toch heel vaak iets verrassends. En dat is een goede cover. De artiest voegt er iets aan toe. Niet beter, maar vanuit een ander perspectief. Gerijpt door levenservaring.

Veel artiesten in de lijst zijn Amerikanen die de sixties en seventies hebben doorleefd, overleefd zelfs.
Niet alle Amerikaanse artiesten van die generatie zijn dol op die 'British Invasion'. Ze hadden het zwaar in de concurrentie, werden niet zelden van de kaart gespeeld door McCartney en zijn maten. Misschien kun je sommige deelnemers aan dit project ook wel zien als verlate fans. Ik denk nu even aan Brian Wilson bijvoorbeeld. Een toegestoken hand en correctie op het verleden. Het kan nu nog!

En daarmee kom ik op het volstrekt unieke van dit album. Over tien, twintig jaar zullen veel van deze vertolkers er niet meer zijn. Zo simpel is het. Het kan nu nog. Nog eenmaal samen dit icoon beleven. Een monument plaatsen. Het doet me wel wat. B.B. King, Allen Toussaint, dr. John, Willie Nelson, Bob Dylan om er een paar te noemen.

Is het goed gedaan? In de meeste gevallen: Ja. met hart en ziel en met zoveel barsten in de oude stemmen als je je maar kunt voorstellen. De wat jongere deelnemers hebben meer ingezet op interpretatie. Nergens wordt even gemakkelijk een covertje gedaan. Nee, het komt uit de tenen.

Mijn hoogtepunten op dit album zijn: Maybe I'm Amazed door Billy Joel, die prachtig ruw uit de hoek komt, The Long And Winding Road, heel breekbaar vertolkt door Yusuf (Cat Stevens), Wanderlust met Brian Wilson: ijzersterk! Bluebird door Corinne Bailey Rae, Hello Goodbye door The Cure, het indrukwekkende Junk door Jeff Lynne, Let It Be met het kenmerkende gebarsten stemgeluid van Chrissie Hynde, Let 'em In met dr John, de fraaie soulbalad So Bad door Smokey Robinson, Hey Jude door Steve Miller, Eleanor Rigby in de geconcentreerde versie van Alice Cooper en de verrassende keuze van Bob Dylan voor Things We Said Today.

Wat is dít allemaal leuk om te horen. Een feestje voor het oor. Met gemak de beste release van 2014. Ik kan hier kinderlijk van genieten. En daar laat ik het dan maar bij.

En..het is recht uit je hart geschreven, en daar gaat het met muziek toch om, het gevoel, alle intellectuele analyses die wel eens op MuMe worden losgelaten ten spijt.

Ik heb het album al drie dagen in huis!

De versie van Let it be door Chrissie Hynde is hilarisch slecht trouwens. Hele rare manier van zingen.

Da's natuurlijk nooit anders geweest. De zang van Chrissie Hynde is uniek, dat lijkt nergens op ........

Ik mis Bowie toch ook wel een beetje, maar over het algemeen klinkt het heel goed vooral The Cure bevalt me heel goed. Even afluisteren en dan kan ik het beoordelen maar het is een mooie verzameling artiesten.

Prima album. Heerlijk spettert Roger Daltrey ouwerwets...

Hier word ik absoluut niet vrolijk van

Nee, inderdaad ik ook niet. Heb deze vandaag tijdens het thuiswerken beluisterd, maar de kwaliteit is wel heel erg wisselend en hangt met name onder een voldoende.

Ik moet erg lachen om al de azijn die gestort wordt in de reviews die ik lees over dit album op o.a. Amazon.com.
lees ik hier.
Het lijkt er te veel op, het lijkt er te weinig op, de meeste artiesten zijn te oud, er komt geen eind aan de klachten. Niks van aantrekken, zou ik zeggen. Het is gewoon een hartstikke leuk album. Klein puntje van kritiek heb ik ook wel, en dat is de mastering van de CD's. Bij opener Maybe I’m Amazed wordt het meteen al pijnlijk duidelijk dat de limiter hier hard aan het werk is. Beetje plat en schreeuwerig geluid, wat gruizig ook, maar in de auto klinkt dat bij mij juist erg lekker. Verwacht niet teveel diepgang, maar zeg nou zelf, dat heeft McCartney toch ook niet in huis. Het amusementsgehalte ligt hoog. Moeilijke muziek zoek je liever ergens anders.

Als we moeilijk willen doen luisteren we wel naar William Basinski, maar om tijdloze popmuziek te horen waar je blij van wordt is McCartney een heel goed troostend medicijn in deze donkere dagen voor de kerst. Hoewel ik liever McCartney zelf hoor dan al deze covers. Maar de lieverds hebben hun best gedaan om Sir Paul te behagen, en dat is best goed gelukt, met hier en daar een uitzondering nagelaten.

Volkomen overbodig album met over het algemeen inferieure covers van McCartney-songs. Meer kan ik er niet van maken.

Bij mij gaat het vooral om HOE de artiesten het brengen en hoeft het niet te lijken op het origineel (dat sowieso niet gaat lukken). En dan is het simpelweg dramatisch welke kwaliteit er op deze twee schijfjes zijn gezet. De zang op vele nummers is erg onder de maat en ook de begeleiding is soms erg overdone. Alsof iedereen zo ontzettend geforceerd zijn ding staat te doen.
Dat is jammer want als elke zanger(es) of groep die op dit album staan dicht bij zichzelf waren gebleven, had het veel beter uit de verf gekomen. Ik ga danook mee met mijn voorganger: compleet overbodig.