Seven Impale - City of the Sun (2014)

De zang draait deze gave jazzrockprog vakkundig de nek om. Verder erg gaaf, als het instrumentaal was geweest.

Nou, zo negatief als mijn helaas hier niet meer actieve voorganger zou ik het niet willen formuleren, want hoewel ik wel even moest wennen aan de stem van zanger Stian Økland doet hij het toch niet echt slecht, af en toe een beetje à la een lager zingende Jeff Buckley met soms het timbre van een vroeg Yes-koortje, en dat past wel bij zijn teksten vol vragen over de plaats van de mens in deze kosmos (als ik de thematiek van dit album zo een beetje adekwaat samenvat). Qua stijl zou je deze muziek inderdaad jazzrockprog kunnen noemen, een beetje in de trant van de vroege King Crimson, en dit album is vooral geschikt voor wie houdt van de mix van metalgitaar en sax, hetgeen niet per se een favoriet geluidsbeeld van mij maar dat hier wel een intrigerend geluidsbeeld inclusief een zwaar doorbrommende bas oplevert. De zangmelodieën zijn helaas niet altijd even duidelijk of memorabel, hoewel dat bij het sterke slotnummer gelukkig wèl het geval is. Misschien niet een plaat voor elke dag of elk tijdstip, maar dat voorbehoud mag ook nooit een diskwalificatie zijn.