Television Personalities - ...And Don't the Kids Just Love It (1981)

Zeer Brits gezongen minimalistische pop met op het eerste gehoor een rommelige productie maar erg mooie melodietjes. Zeer catchy, het klinkt soms een beetje sixties richting The Kinks of The Creation maar op hetzelfde moment doet het me ook aan Buzzcocks denken.
Erg apart maar voor de liefhebber zeer de moeite waard. Eens beginnen met 4*....

Wat me echt grijpt, is het simpele akkoorden gerag (als ik het een naam moet geven) zoals je bijv. hoort in -Look back in Anger- of -Silly Girl-.
Ik vind deze band behoorlijk kick-ass. Echt vet.

Leuk inderdaad. Ik heb een zwak voor dit soort bands. Fascinerende bagger.

Lekkere revival van de 60's-mod/psychedelica. Simpele, maar authentieke en mooie muziek.

I Know Where Syd Barrett Lives

1 van de wave-punk-bandjes waar ik nog eens iets goeds van in huis moest halen.
Vrij duidelijk in het spoor van The Buzzcocks, The Outsiders en The Jam, maar dan met zo'n typisch jaren tachtig lo-fi-wave-sound.
Timbuk 3, They Might Be Giants, Ween, Guided By Voices en alles van het K-label zijn de navolgers.

Uit 1980 en altijd nogal cult gebleven.
Klinkt weliswaar iets meer als single-compilatie dan als een hecht album.
Niet alle nummers even sterk, wel voldoende klassiekertjes.
o.a culthitje I Know Where Syd Barrett Lives.

Toptracks: Jackanory Stories, A Picture Of Dorian Gray, Look Back In Anger.

Alles rammelt, geen noot is zuiver maar toch is dit is toch wel een erg leuk album.

Television Personalities are quite possibly the finest cult band in the UK. Since forming in 1977, they have released 10 studio albums involving numerous changes in personnel centred around the constant figure of songwriter Dan Treacy.

http://www.televisionpersonalities.co.uk/

wat is La Grande Illusion toch een topnummer

Vandaag komen de eerste albums opnieuw uit via Fire Records. Voor mij een kennismaking met een aardig bandje. Typisch Brits ook. Dit blijkt vooral uit de humor in de teksten en het observerende karakter op grote en kleine zaken in het leven, dat sinds Ray Davies van The Kinks een duidelijke stem heeft in Britse popmuziek. Dan Treacy heeft dat vermogen ook en brengt een aantal aardige onderwerpen naar voren op dit album.

Television Personalities is het predicaat cultband nooit ontgroeid. Het zou in Nederland een zekere naam hebben opgebouwd begin jaren 80, maar als dat al zo is, aan mij is het volledig voorbij gegaan. Anno 2017 kan ik zeker stellen dat TP een mooie voetnoot in de postpunk en new wave is, maar ook niet meer dan dat. Een aantal nummers zijn zeker aardig, een paar zelfs goed, maar echt bijzonder wil het nergens worden. Voor liefhebbers van het genre is dit album uitchecken aan te raden mocht je het nog niet kennen. Er valt een hoop te genieten.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Hierboven las ik heldere verhalen over dit album. Ik kende naam noch album, totdat maatje Edo mij tipte. Op de hoes zien we twee acteurs uit tv-serie De Wrekers (The Avengers), die in de jaren '60 zoveel furore maakte dat twee actrices het tot een James Bondfilm schopten en volgden in de volgende decennia herhalingen op tv én nieuwe series met deels andere casts. Ik herinner me dat ik een keer bij de buren was en dat zij dat keken - mijn ouders hielden niet van dit soort spionageseries en bovendien moest ik meestal al op bed liggen, maar het zag er aantrekkelijk uit... Nog altijd eigenlijk.

Enfin, de muziek! Lo-fi gitaarliedjes met de wortels in de jaren '60 beat. Vaak halen ze niet eens de drie minuten, waardoor er zeven liedjes op iedere kant passen, met mijn volgende favorieten op kant 1: het ingetogen gezongen World of Pauline Lewis, het verwijtende Silly Girl en het very English gezongen Geoffrey Ingram.
Op kant 2 mede dankzij vogels én gescheld het charmant-akoestische I Know Where Syd Barrett Lives, de uitnodiging voor Parties in Chelsea met kopstem in het refrein, de stevige weemoed van Le Grande Illusion waar slechts het refrein Franstalig is, plus A Picture of Dorian Gray, uiteraard verwijzend naar de roman van Oscar Wilde.
En was Look Back in Anger de inspiratiebron voor het bijna gelijknamige liedje van Oasis? Dit is indie toen we die term nog niet gebruikten. Zijn tijd vooruit en tijdloos tegelijk.

Op reis door de new wave bevind ik me in februari 1981 en muzikaal gaat het weer "alle" kanten op. Mijn vorige album was de derde van punkgezelschap U.K. Subs, de volgende is het debuut van new romanticgroep Classix Nouveaux.