Classix Nouveaux - Night People (1981)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Liberty
-
Foreward (3:22)
-
Guilty (4:39)
-
Run Away (2:39)
-
No Sympathy, No Violins (4:04)
-
Inside Outside (4:18)
-
623 (2:27)
-
Every Home Should Have One (3:54)
-
Tokyo (2:38)
-
Or a Movie (4:28)
-
Soldier (3:43)
-
The Protector of Night (5:20)
-
The Robot's Dance * (3:53)
-
Nasty Little Green Men * (3:13)
-
Test Tube Babies * (2:44)
-
Night People * (3:51)
-
Old World for Sale * (2:34)
-
627 * (2:28)
-
We Don't Bite * (3:23)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
41:32
(1:03:38)
0
geplaatst: 9 november 2025, 18:17 uur
...And Don't the Kids Just Love It heet mijn vorige halte in de reis door new wave, waarbij ik me in februari 1980 bevind. Wel, dat album van Television Personalities is een fijn plaatje maar bleef jaren in de obscuriteit. De kids hadden destijds kennelijk ietsjes meer met het debuut van Classix Nouveaux, genaamd Night People.
De groep kwam voort uit de ter ziele gegane punkgroep X-Ray Spex, die enige ophef veroorzaakte dankzij zangeres Polly Styrene. Gitarist Jak Airport en drummer B.P. Hurding vinden zanger Sal Salo en bassist Mik Sweeney, maar Airport kiest al spoedig voor een maatschappelijke carrière en wordt vervangen door Gary Steadman.
Ze laten punk achter zich en kleden zich sjieker, om te worden ingedeeld bij de new romantics, zoals Spandau Ballet, Ultravox en Visage. Er zijn muzikale overeenkomsten én verschillen met die namen.
Guilty (vanaf februari '80 in de Britse hitlijst, in maart piekend op #43) volgt op het debuut na het instrumentale Foreward, dat aan Ultravox doet denken. De eerste hit doet iets soortgelijks, waarbij Sal Solo een krachtige stem etaleert. In Run Away gooit hij er zijn kopstem in, in No Sympathy, No Violins blijkt hij ook een rauw randje te hebben en bovendien zet hij soms een diepe bariton in. Zoals in het stampende Inside Outside, dat in augustus als derde single van dit album verscheen en tot #45 kwam.
Met het semi-instrumentale 623 opent kant 2; er klinkt een stevige synthesizer, die wordt gecombineerd met een fretless bas á la Japan, plús een funkgitaar. Opnieuw klinkt een mix van synths en melodieuze pop, waarbij Solo's expressiviteit opvalt. Op deze helft staat ook Tokyo, als tweede single bescheiden #67 in mei.
Het zijn de albumtracks die avontuurlijker zijn, zoals Everyone Should Have One dat wegheeft van Ultravox, of Or a Movie met zijn invloeden van Brian Eno en David Bowie. In slotlied The Protector of Night klinkt gothic zoals ik die later bij The Sisters of Mercy zou horen.
Een vocaal talent dus, die met zijn opvallende kale hoofd en zwarte kleding een blikvanger was tussen zijn kleurig geklede en gekapte groepsgenoten, zoals in de clip van Guilty valt te zien. Album Night People haalde in mei #66, grotere successen volgden.
Die kom ik later tegen. Volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave is een hit van The Human League, die gelijktijdig met Classix Nouveaux de hitlijst betrad. Ik keer kort terug naar Travelogue.
De groep kwam voort uit de ter ziele gegane punkgroep X-Ray Spex, die enige ophef veroorzaakte dankzij zangeres Polly Styrene. Gitarist Jak Airport en drummer B.P. Hurding vinden zanger Sal Salo en bassist Mik Sweeney, maar Airport kiest al spoedig voor een maatschappelijke carrière en wordt vervangen door Gary Steadman.
Ze laten punk achter zich en kleden zich sjieker, om te worden ingedeeld bij de new romantics, zoals Spandau Ballet, Ultravox en Visage. Er zijn muzikale overeenkomsten én verschillen met die namen.
Guilty (vanaf februari '80 in de Britse hitlijst, in maart piekend op #43) volgt op het debuut na het instrumentale Foreward, dat aan Ultravox doet denken. De eerste hit doet iets soortgelijks, waarbij Sal Solo een krachtige stem etaleert. In Run Away gooit hij er zijn kopstem in, in No Sympathy, No Violins blijkt hij ook een rauw randje te hebben en bovendien zet hij soms een diepe bariton in. Zoals in het stampende Inside Outside, dat in augustus als derde single van dit album verscheen en tot #45 kwam.
Met het semi-instrumentale 623 opent kant 2; er klinkt een stevige synthesizer, die wordt gecombineerd met een fretless bas á la Japan, plús een funkgitaar. Opnieuw klinkt een mix van synths en melodieuze pop, waarbij Solo's expressiviteit opvalt. Op deze helft staat ook Tokyo, als tweede single bescheiden #67 in mei.
Het zijn de albumtracks die avontuurlijker zijn, zoals Everyone Should Have One dat wegheeft van Ultravox, of Or a Movie met zijn invloeden van Brian Eno en David Bowie. In slotlied The Protector of Night klinkt gothic zoals ik die later bij The Sisters of Mercy zou horen.
Een vocaal talent dus, die met zijn opvallende kale hoofd en zwarte kleding een blikvanger was tussen zijn kleurig geklede en gekapte groepsgenoten, zoals in de clip van Guilty valt te zien. Album Night People haalde in mei #66, grotere successen volgden.
Die kom ik later tegen. Volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave is een hit van The Human League, die gelijktijdig met Classix Nouveaux de hitlijst betrad. Ik keer kort terug naar Travelogue.
* denotes required fields.
* denotes required fields.