Sam Gopal - Escalator (1969)

Bij het beluisteren hiervan krijg ik altijd een warme gloed vanbinnen, prachtige bass van Lemmy(van Motörhead en daarvoor Hawkwind), ook al is het allemaal wat down, de tonen zijn toch al zeker niet vrolijk te noemen, hetzelfde voor de teksten. Er zijn geen echte uitschieters op dit album maar het wordt ook op geen enkel moment oninteressant. t klinkt zeer bluesy eigenlijk. Van mij krijgt het een 4.

Correctie, Lemmy speelt hier geen basgitaar maar gitaar en zijn naam is hier nog niet Lemmy maar Ian Willis.

Hoewel Sam Gopal een groep was, die zich onderscheidde, doordat ze in plaats van een drummer een tabla speler hadden, is dit toch hoofdzakelijk Lemmy's werk. Hij schreef, op 2 covers na, alle nummers, en dat in één nacht! Hij schreef wel sommige nummers aan de groep toe, om die ook wat te laten verdienen aan royalties. En hij zingt ook alle nummers, waarbij opvalt dat zijn stem nog lang niet zo ruig klinkt als later bij Motörhead.
Door Lemmy's latere status is de originele LP zeer kostbaar geworden (indertijd verkocht hij nauwelijks) en diverse malen gebootlegged op LP en CD (een versie bevat nieuwe tabla overdubs door Sam Gopal zelf (!) en een ander bevat ook de zéér zeldzame single 'Horse/Back Door Man').
Een prachtig album vind ik dit, met vooral veel melancholieke nummers.

In de documentaire van Lemmy geen melding over deze groep en dat is jammer gezien het feit dat dit een zeer aparte plaat is geworden
Mijn exemplaar bevat de overdubs van het tabla trommeltje (waar ik normaal gesproken het apelazerus van krijg) ,toegevoegd in 1988 maar het is nog zeker meer dan goed (geen bootleg)
Als je deze CD nu koopt krijg je de nummers Horse/Backdoor man dr bij ,maar of het met overdubs is weet ik niet (ben wel benieuwd naar het orgineel)

De 1988 versie is inderdaad geen bootleg, zoals ik altijd gedacht heb. Alleen deze versie heeft overdubs.
De single Horse/Backdoor Man op latere CD uitgaven is een acetate. Als ik het mij goed herinner is de single nooit uitgebracht, ook al beweert o.a. Wikipedia van wel.

Vanwege de percussie en de frontman meer een curiosum dan echt goed. Vervang die tabla door een drumkit en je hebt een aantal stevige hardrocknummers (zoals te horen op dat éne nummer waarop dat ook echt is gebeurd, Midsummer night's dream met z'n You really got me-rip-off-riff, maar vooral op het razende titelnummer waar die drums node worden gemist), maar wat ik nu hoor is een psychedelische plaat met blues- en folk-aanzetten die in deze arrangementen nergens echt vleugels krijgen. Met Lemmy's composities, zang en gitaarwerk is verder niets mis, die passen best goed bij het (aparte) idioom (en verrassend genoeg dus ook bij de wat dromerigere folkliedjes zoals Grass en Yesterlove), maar ik kan er niet echt warm voor lopen, daarvoor klinkt het allemaal te middelmatig en te goedkoop – zónder Lemmy's bijdrage (dus wanneer dit album niet de naam van een toekomstig ikoon op de hoes had gehad) zou deze plaat vermoedelijk in (nog) veel kleiner kring dan nu al het geval is bekendheid genieten.