The Church - Further / Deeper (2014)

Op Soundcloud is alvast een nummer van de nieuwe CD te beluisteren:

Pride before a fall

Klinkt goed, heel goed zelfs!

Ben hier zeer nieuwsgierig naar. Heb alles van ze en die band kan ik goed pruimen
Dit nummer klinkt meesterlijk!!

Ik ben vol schieuwnierigheid

Het hele album is te streamen via Rolling Stone Australia:

The Church - Further Deeper

Klinkt veelbelovend, vind hun laatste twee albums nogal wisselvallig, maar deze klinkt over de hele breedte fris en geïnspireerd. Misschien dat nieuwe gitarist Ian Haug hierop van invloed is. De relatie tussen Kilbey en Wilsson-Piper was al jaren niet optimaal en dat laat natuurlijk z'n sporen na.

Ik wist niet eens dat deze gasten nog actief waren...

Hier kunnen we kort over zijn een prachtplaat van The Church dat nauwelijks zwakke plekken kent

De laatste 15 jaar leunde de muziek van The Church sterk op atmosfeer en minder op (sterke) composities. Dat leverde soms geweldige songs op, maar helaas ook veel niet afgemaakte ideeën /pogingen daartoe en dat luisterde een heel album lang nogal ongemakkelijk.
Dit album combineert beide aspecten weer en is imo het beste album sinds Hologram of Baäl.

Een nieuw Church album. Vooraf omgeven door vraagtekens vanwege het vertrek van gitarist Marty Willson-Piper.

Het album opent meesterlijk met het wat sinistere Vanishing Man, een song die makkelijk het niveau haalt van magistrale openers als Aura en Pharaoh. Ook het stuwende Delirious weet te boeien.
Het derde nummer, Pride Before the Fall, is eigenlijk een van de minder verrassende songs: hier is sprake van typische Church dreampop. Bekend dus, maar het is wel prachtig uitgevoerd.
Toy Head opent tamelijk prozaisch, maar groeit na herbeluistering, met name door het aparte gitaarwerk en de outro.
Hierna volgt de ene na de andere prachtsong: het vrij akoestische Laurel Canyon staat bol van de referenties naar de vroege Church. Met songs als Love Philtre, Globe Spinning, Lightning White en Let Us Go worden daarentegen nieuwe wegen gezocht en gevonden. De experimenteerdrift is een van de sterke punten van dit album.
Old Coast Road is dan weer meer de traditionele Church sound, maar het is ook een prachtig nummer.
Volkano en Miami kunnen me tot nu toe het minst bekoren: de laatste is zeker niet slecht maar wat aan de lange kant (wat ook niet meehelpt is dat je hem bij de Rolling Stone-stream twee keer achter elkaar hoort). Volkano start goed maar zakt wat in. Dit nummer had zo op de tweede helft van Uninvited kunnen staan.

Met een beetje betere editing van dit (lange) album, had het album nog beter kunnen zijn (de extra nummers ken ik nog niet trouwens), maar waar gehakt wordt vallen spaanders. En bovenal: De band heeft het aangedurfd om te experimenteren en het resultaat is dan ook een avontuurlijk album. En dat is meer dan ik gehoopt had.

De laatste jaren was het geluid van The Church vooral te typeren als sfeervol en psychedelisch. Deze kant van de band, met lekkere lome nummers die zo goed passen bij de stem van Steve Kilbey, bevalt me wel maar ik kan me voorstellen dat andere fans van The Church wel een beetje de vlottere kant misten. Die worden nu echter op hun wenken bedient, want het geluid op Further/Deeper is fris en sprankelend.

Ik was een beetje bang dat het vertrek van Marty Willson-Piper een forse aderlating zou zijn, maar Ian Haug is een puike vervanger die meteen al zijn stempel weet te drukken. Vooral de eerste helft is het genieten op dit album, met hints naar ouder werk zonder dat sprake is van een gemakzuchtige herhalingsoefening. Naar het eind toe raakt de rek er een beetje uit (de laatste 4 nummers bekoren mij het minst), maar dan heeft de band allang zijn bestaansrecht weer bewezen.

2 juni staan ze in Paradiso. Mijn kaartjes zijn alvast binnen! Wordt de eerste keer dat ik ze live ga zien (de laatste keer dat ze hier waren was ik 13 en kende ik ze nog niet of amper) dus ik ben erg benieuwd! Helaas zonder MWP natuurlijk, maar ik ben al lang blij dat ze nog steeds muziek maken.

Dit album is ook weer erg goed. Wat ik met name zo bijzonder vind aan deze band is dat ze altijd weer goede albums weten te maken, zonder daarbij in herhaling te vallen. En dat terwijl ze zo veel hebben gemaakt. Ondanks dat ik het meeste van ze op zijn minst wel een paar keer heb beluisterd, blijf ik nog steeds nummers en albums van ze 'ontdekken' die me dan bij de eerste luisterbeurt(en) niet meteen waren opgevallen. Kortom, het wordt nooit saai.

Vooral nummers als Love Philtre (!!) en Vanishing Man, maar ook Laurel Canyon en Lightning White vind ik erg mooi. Met name de eerst genoemde is erg vernieuwend. Vanishing Man doet me wat denken aan Steve's solowerk op Narcosis. Delirious, en Volcano in mindere mate, zijn dan weer de enige nummers die me niet zo weten te boeien. Ze komen me op de een of andere manier wat 'zeurderig' over. Verder alsnog weer een erg mooi album, en bewonderenswaardig voor een band die al zo lang mee gaat!

Ben er ook op 2 juni! 2007 waren ze de laatste keer in Paradiso en ik mocht daar ook bij zijn. Hoop dat het geluid op 2 juni wat beter is dan in 2007, maar de band en met name Kilbey had er toen wel zin in. Na afloop nog een biertje met de drummer gedronken, aardige vent.
Dit album wordt hier in huize Premo nog regelmatig afgespeeld, één van de betere albums van de band van de afgelopen 20 jaar.

Ook ik ben 2 juni van de partij. Ik hoop dat het album live beter te pruimen is dan de CD want die valt me eerlijk gezegd vies tegen. Hoger als 2,5 ster ga ik niet komen. Ik verbaas me dan ook over opmerkingen als een van de betere albums van de band van de afgelopen 20 jaar. Voor mij is dit tot nu toe het slechtste album wat de band heeft gemaakt in hun hele carriere. Het neuzelt maar eindeloos door en op een gegeven moment heb ik ook geen idee meer naar welk nummer ik zit te luisteren. Het klinkt allemaal wat bloedeloos en als teveel van hetzelfde. Misschien mis ik MWP, geen idee, maar ik vond de laatste 2 Kilbey solo platen ook meer als prima en daar speelt MWP ook niet op mee. Dat kan het dus niet zijn.

Live in Amsterdam

The Church - Delirious @ Paradiso

Bij de eerste tonen van Vanishing Man valt mij op dat er duidelijke invloeden van de samenwerking van Steve Kilbey & Martin Kennedy in de sound verwerkt zitten.
Dromeriger, en wat meer experimenteler vanwege de elektronica.
De samenzang van het koortje doet mij ook aan U2 denken.
Trouwens, het alles ademt wel het U2 sfeertje.
Delerious heeft dat ook wel.
Bij de rest van het albumhoor je het wel minder terug.
Regelmatig moet ik ook wel denken aan het geluid van The Boxer Rebellion.
Vanwege het vertrek van gitarist Marty Willson-Piper heb je ook niet echt een andere keuze.
Ik mis hem echter wel, ondanks dat Further / Deeper zeker geen verkeerd album is.
Het magische zat hem wel in de combi Kilbey en Wilson-Piper.
Maar als de samenwerking op een bepaald moment verziekt is, dan moet je keuzes maken.
Of stoppen, of een gewijzigde koers varen.
De titel Further / Deeper geeft dat gevoel wel weer.
Al met al zitten er toch wel genoeg kenmerkende elementen van The Church in het geheel verworven, maar dat er een verandering heeft plaatsgevonden is zeker merkbaar.
Hoogtepunt is voor mij het geweldige lange outro van Toy Head.

Na El Momento Seguiente ( 2007 ) was ik The Church wat uit het oog verloren.
Mede dankzij Spotify en de overwegend postitieve berichten op deze site vandaag in huis gehaald.
Ben benieuwd.

Het album begint langzaam maar zeker onder de huid te kruipen, maar vind het ( nog ) geen gedenkwaardig album.
De stem van Kilbey is nog steeds een van de sterke punten van deze band maar er is geen nummer wat er voor mij nou direct bovenuit springt.
Verwacht wel dat deze plaat een groeier zal blijken te zijn en mij na meer luisterbeurten nog wat beter gaat bevallen.
Tot nu 3.5

Ik heb ze al járen niet meer gevolgd, echter dat geldt wel voor meerdere bands uit de jaren '70-'80 en onder het motto: "beter te laat dan nooit meer" kom ik wederom bij The Church terecht. Ik heb meestal dan wel de neiging om uit nieuwsgierigheid het laatste album te pakken onder het volgende motto: "even kijken hoe ze nu klinken"!

Ik ben erg benieuwd wat ik allemaal nog zal tegenkomen. Dit verrassend goede album is gelukkig voor mij al een heel mooi en vooral zweverig begin van een nieuwe trip!

Aan de slag dan maar weer... Alicia!

Phoe..weer een hele fraaie van The Church zeg.
Wat weten deze onderhand veteranen, weer een geweldige sfeer neer te zetten.
De stijl is niet veel veranderd, maar telkens weten ze weer verrassende en passende sounds in te passen.
Zweverig, duister en atmosferisch, maar doordat de gang er aardig in blijft, is het ook niet te zwaar op de hand.
Een ijzersterke 1e helft overigens en alleen naar het einde toe, lijkt het ietsjes in te zakken. Maar met de voltreffer en afsluiter Miami ( hoor ik wat Bowie in) is mijn oordeel toch 4,5.
The Church blijkt nog altijd geinspireerd en dat is goed om te vernemen.

Tijdje geleden besteld en vandaag maar eens opgehaald bij mijn platenzaak in het Zaanse.
Wat een luxe dat je nog lekker kunt snuffelen in de cd/ platen bakken en over muziek kunt beppen met de eigenaar. Het is bijna uniek geworden, daar er veel zaakjes zoals deze, haar deuren genoodzaakt hebben moeten sluiten.

Afijn, heel blij met dit voortreffelijke Churchalbum.
Klinkt mooi en diep door de speakers en wat is dit een fraai atmosferisch geheel.
De vrij lange speelduur is geen enkel bezwaar in deze setting en er zijn nog drie bonustracks bijgevoegd, die naadloos passen.
Marine Drive, The Girl Is Buoyant en het werkelijk sublieme Xmas.
Songs die ook met gemak regulier op Futher/ Deeper hadden kunnen staan.
Genieten, echt weer een higlight in het oevre van The Church. Voorbeeldige discografie.

Een top album, in de lijn van: Priest= Aura, Gold Afternoon Fix en Starfish.