The Church - Further / Deeper (2014)

Een nieuw Church album. Vooraf omgeven door vraagtekens vanwege het vertrek van gitarist Marty Willson-Piper.

Het album opent meesterlijk met het wat sinistere Vanishing Man, een song die makkelijk het niveau haalt van magistrale openers als Aura en Pharaoh. Ook het stuwende Delirious weet te boeien.
Het derde nummer, Pride Before the Fall, is eigenlijk een van de minder verrassende songs: hier is sprake van typische Church dreampop. Bekend dus, maar het is wel prachtig uitgevoerd.
Toy Head opent tamelijk prozaisch, maar groeit na herbeluistering, met name door het aparte gitaarwerk en de outro.
Hierna volgt de ene na de andere prachtsong: het vrij akoestische Laurel Canyon staat bol van de referenties naar de vroege Church. Met songs als Love Philtre, Globe Spinning, Lightning White en Let Us Go worden daarentegen nieuwe wegen gezocht en gevonden. De experimenteerdrift is een van de sterke punten van dit album.
Old Coast Road is dan weer meer de traditionele Church sound, maar het is ook een prachtig nummer.
Volkano en Miami kunnen me tot nu toe het minst bekoren: de laatste is zeker niet slecht maar wat aan de lange kant (wat ook niet meehelpt is dat je hem bij de Rolling Stone-stream twee keer achter elkaar hoort). Volkano start goed maar zakt wat in. Dit nummer had zo op de tweede helft van Uninvited kunnen staan.

Met een beetje betere editing van dit (lange) album, had het album nog beter kunnen zijn (de extra nummers ken ik nog niet trouwens), maar waar gehakt wordt vallen spaanders. En bovenal: De band heeft het aangedurfd om te experimenteren en het resultaat is dan ook een avontuurlijk album. En dat is meer dan ik gehoopt had.

Bij de eerste tonen van Vanishing Man valt mij op dat er duidelijke invloeden van de samenwerking van Steve Kilbey & Martin Kennedy in de sound verwerkt zitten.
Dromeriger, en wat meer experimenteler vanwege de elektronica.
De samenzang van het koortje doet mij ook aan U2 denken.
Trouwens, het alles ademt wel het U2 sfeertje.
Delerious heeft dat ook wel.
Bij de rest van het albumhoor je het wel minder terug.
Regelmatig moet ik ook wel denken aan het geluid van The Boxer Rebellion.
Vanwege het vertrek van gitarist Marty Willson-Piper heb je ook niet echt een andere keuze.
Ik mis hem echter wel, ondanks dat Further / Deeper zeker geen verkeerd album is.
Het magische zat hem wel in de combi Kilbey en Wilson-Piper.
Maar als de samenwerking op een bepaald moment verziekt is, dan moet je keuzes maken.
Of stoppen, of een gewijzigde koers varen.
De titel Further / Deeper geeft dat gevoel wel weer.
Al met al zitten er toch wel genoeg kenmerkende elementen van The Church in het geheel verworven, maar dat er een verandering heeft plaatsgevonden is zeker merkbaar.
Hoogtepunt is voor mij het geweldige lange outro van Toy Head.

Tijdje geleden besteld en vandaag maar eens opgehaald bij mijn platenzaak in het Zaanse.
Wat een luxe dat je nog lekker kunt snuffelen in de cd/ platen bakken en over muziek kunt beppen met de eigenaar. Het is bijna uniek geworden, daar er veel zaakjes zoals deze, haar deuren genoodzaakt hebben moeten sluiten.

Afijn, heel blij met dit voortreffelijke Churchalbum.
Klinkt mooi en diep door de speakers en wat is dit een fraai atmosferisch geheel.
De vrij lange speelduur is geen enkel bezwaar in deze setting en er zijn nog drie bonustracks bijgevoegd, die naadloos passen.
Marine Drive, The Girl Is Buoyant en het werkelijk sublieme Xmas.
Songs die ook met gemak regulier op Futher/ Deeper hadden kunnen staan.
Genieten, echt weer een higlight in het oevre van The Church. Voorbeeldige discografie.