Joe Walsh - There Goes the Neighborhood (1981)

Bah !
Ben een groot fan van Joe Walsh maar dit is echt helemaal niks .
0,5*

Bij deze plaat ging het mis; bekend met Barnstorm?

Deze LP was mijn eerste kennismaking met JOE WALSH asl solo artiest. Sinds THERE GOES THE NEIGHBORHOOD hoort hij bij mijn all time favourits. Als je de vette knipoog, het niet serieus van JOE WALSH niet snapt, welja, dan gaat deze plaat aan je voorbij en dat zou jammer zijn. THING en MADE YOUR MIND UP zijn voor mijn wereldnummers.

.....nou met mijn oren is niets mis, deze plaat is in vergelijk met eerder solo en Barnstorm werk behoorlijk bagger, daar valt weinig aan te snappen. Is gewoon een feit ( i.m.o. dan)

Bagger is een groot woord. Walsh ging zichzelf een beetje herhalen. Maar ik zou deze plaat willen bestempelen als zijn laatste redelijk goede plaat.

Hier staan nummers op die ontbreken op But Seriously..
Deze heeft wat meer gitaar en funk. Vooral vanaf track 4 word de plaat beter en beter.
Natuurlijk zijn So What en Barnstorm beter.

Je kunt je wel eens afvragen, of de motivatie na een erkend meesterwerk en een commercieel megasucces (Walsh met Hotel California als lid van de Eagles) nog wel aanwezig is.

Gebrek aan motivatie, gemakzucht (alles wat je uitbrengt wordt toch wel automatisch verkocht, het zijn de jaren '70 en '80), gebrek aan concurrentie, verslavingsproblemen. Het zijn allemaal geen zaken die er toe leiden dat een artiest tot het uiterste gaat om artistieke hoogstandjes af te leveren.

Walsh solo is geen uitzondering. De kritiek op het The Long Run album van The Eagles (1979) wordt niet (bewust) ter harte genomen.

De band zou uit elkaar vallen en 28 jaar niet met nieuw werk komen (werd 2007). In de periode 1981-1992 leverde Walsh een zestal albums af, die alle niet hebben geleid tot prestigieuze muzikale onderscheidingen. Daarna werd het stil, tot hij met zijn haren weer bij de Eagles werd gesleept, een jaar of 15 later.
Met een jarenlange alcoholverslaving uit de goot gehaald, zou Don Henley later erkennen.

De tijd is voor Joe Walsh wel eens anders geweest, namelijk ten tijde van de James Gang en zijn eerste solojaren.
Maar hier in 1981 ontbeert het aan branie, werklust en creatief vermogen, het is onder de maat.

Hij is er later overigens allemaal weer bovenop gekomen en heeft, naast acceptabel Eagle-werk in 2007, in 2012 weer een goed solo-album afgeleverd. Maar dat maakt There goes the Neighbourhood er niet beter op.

Ik heb deze ooit eens gehoord.
Ik meen dat ik 'm leende uit de bieb, maar vond het weinig verheffend.
Lang geleden, dus ik ga er op mijn bevinding van toen geen cijfer aan hangen.
Maar ik vertrouw hier wel de oordelen.

Walsh is m.i vooral een hele goede gitarist en peformer.
Eentje die een paar classic songs op zijn naam heeft staan, maar solo nadien niet zo heel veel memorabel werk heeft gemaakt.
In de Eagles is hij echter wel belangrijk geweest.
Met hem er bij krijgt het sowieso meer rock en kan het zelfs nog wel gezellig worden.
Als muzikant en persoonlijkheid heb ik 'm absoluut hoog zitten.