Bob Dylan - The Real... (2012)

Woensdagochtend en ik wil hier verder met het derde plaatje van de set; de jaren '80. Geen glorieuze periode over het geheel genomen, maar tegelijk een paar positieve uitschieters die je deden beseffen: hij is er nog en hij kan het nog.
De minst gelukte albums in volgorde van rampzaligheid uit die periode zijn:
Down In The Groove (1988), Knocked Out Loaded (1986) en Empire Burlesque (1985). Toch staan er van deze drie albums nummers op deze verzamelaar waarbij je niet direct wilt doorskippen.
Tsja, en dan was er nog het beschamende optreden van Dylan op Live Aid in de zomer van '85. Duidelijk teveel gedronken tijdens het wachten, bloednerveus en voor het oog van tientallen miljoenen TV-kijkers werd het dan ook een dramatische afgang.

Silvio: Klinkt best wel gezellig, menig artiest zou er trots op kunnen zijn, maar dit is toch echt onder de maat voor Dylan. Inhoudelijk en muzikaal. En dan te bedenken dat dit het beste was wat Down In The Groove ons te bieden had. Snel verder.

Echt een advies aan de trouwe kijkers op deze albumpagina, blijf kijken, er komen nog enkele hele mooie voorbij.

Ik blijf aandachtig kijken!

Ah Fedde jij hebt hier niet zo veel users die posten, maar waarschijnlijk wel een paar honderd lezers maar die zie jij niet

Straks verder, beste kijkers.

Foot of Pride werd opgenomen voor Infidels, maar kwam niet op het album terecht. Duidelijk aanwezig in het nummer is de ritmesectie van Robbie Shakespeare en Sly Dunbar. Een strak bluesrocknummer, met een dwingend monotoon ritme, maar met interessante zijsprongen. Dylan bijt hier weer eens flink van zich af. Een nummer opnieuw vol Bijbelse verwijzingen en oordeel. Zoals in dit vers:
"They got mystery written all over their forehead
They kill babies in the crib and say only the good die young
They don’t believe in mercy
Judgement on them is something that you’ll never see
They can exalt you up or bring you down main route
Turn you into anything that they want you to be."

Het nummer verscheen officieel voor het eerst in 1991 op The Bootleg Series Volume 1-3.

Op dit album komen we ook Blind Willie McTell voor het eerst tegen. Het nummer bezingt de bluespionier en gitarist Blind Willie McTell (1898-1959) en handelt over de geschiedenis van de slavernij in Amerika maar heeft een toespitsing naar het einde der tijden. Ik vind het een onvoorstelbaar mooi nummer. Heel sober uitgevoerd met Mark Knopfler op de 12-snarige gitaar en Dylan op piano. Het lied begint heel rustig en timide maar loopt naar het einde op in emotie. Volgens velen één van de beste en meest aangrijpende songs die Dylan ooit opnam. En dat nog wel in 1983!

Een nummer dat Infidels zeker wel haalde is Jokerman. Interessant is hier het gitaarwerk van Knopfler, zeker in de solo aan het eind. Een fel protestlied tegen het type mens dat op macht belust de hele wereld naar zijn hand zet. Wie had Dylan hier op het oog? Een politicus? Dat laat hij in het midden. Wellicht een mythische figuur. Noem het de antichrist, of:
"Manipulator of crowds, you're a dream twister
You're going to Sodom and Gomorrah
But what do you care? ain't nobody there would want to marry your sister."

Pressing On komt van het album Saved uit 1980. Een bevlogen album, vol opzwepende black-gospelkoortjes. Dit nummer begint ingetogen en loopt op in intensiteit. Dylan komt hier heel oprecht over. Hij zingt over zijn problemen als bekeerde. Hij probeert uit te leggen waarom hij niet anders kan:
"Many try to stop me, shake me up in my mind; Say, “Prove to me that He is Lord, show me a sign”
What kind of sign they need when it all come from within; When what’s lost has been found, what’s to come has already been?"
Om dan zijn strijd om het vol te houden weer te geven met de woorden:
"Well I’m pressing on; To the higher calling of my Lord."

Heel lang hield hij het niet vol dit te zingen. In 1980 verdween het nummer alweer uit zijn live-repertoire. Hij zou het nooit meer spelen.

Zoals hier boven gezegd, even blijven kijken, Blind Willie McTell is niet alleen een van Dylan's allermooiste, nee het is zo wie zo een van de mooiste liedjes ooit.
Wie dacht dat Dylan niet kan zingen, weet het hierna ook wel.
Overigens, met gemak ook Knopflers mooiste prestatie ooit.

Everything Is Broken is een single van het album Oh Mercy uit 1989. Met de drie voorgaande albums had Dylan een zwaar beroep gedaan op het uithoudingsvermogen van zijn fans. Kon het nog weer goed komen? Intussen was er wel wat gebeurd. Niet alleen had Bono hem in contact gebracht met Daniel Lanois om een nieuw album te produceren, ook had Dylan een uitnodiging aangenomen van Jeff Lynne broertje te worden in The Traveling Wilburys, samen met oude vriend George Harrison, Tom Petty en legende Roy Orbison. Het plezier en het zelfvertrouwen spatte eraf bij dit vijftal. En Lucky Wilbury (Dylan) bleek weer in staat heerlijke droog humoristische songs te schrijven. Hij was er weer! Er stroomde creativiteit door de aderen. Met deze nieuwe energie zocht hij Lanois op in zijn studio in New Orleans en bleek een twaalftal opvallend goede songs neer te kunnen zetten. De samenwerking met Lanois verliep niet zo soepel als met Lynne. De inzichten over klank, tempo, instrumentgebruik liepen vaak uiteen maar het eindresultaat was verrassend te noemen. Tien songs die perfect bij elkaar bleken te passen. Met Oh Mercy leken de moeizame voorgaande jaren voorbij.

Ik denk het ook wel. Nooit meer een lied gehoord met zoveel respect en overgave in tekst en uitvoering. Ik zit hier echt op het puntje van mijn stoel. Wie kan me een lied noemen dat meer indruk maakt?

Prijsvraag?

De vraag was puur retorisch bedoeld. Antwoord kan alleen maar zijn: dat is er niet!
Maar eh, had je een prijs in gedachten?

Series of Dreams is een outtake (lelijk woord) van Oh Mercy en kwam niet op het album terecht. Het is zeker geen slecht nummer maar naar mijn idee wordt Dylan hier gemangeld door de productie. Het moet hier volgens Lanois klinken als U2 met een zwaar aangezette dreunende ritmesectie. Dylan kon hierdoor met zijn frasering geen kant meer op en zingt zijn regeltjes ingeperst in het dwingende ritme. Je hoort af en toe dat Dylan het er moeilijk mee heeft. Jammer.

Dat die bemoeienis van Lanois Dylan soms teveel werd blijkt ook uit de volgende outtake. Het is een akoestische (ongelanoiseerde) versie van Most Of The Time. We vinden deze versie op Volume 8 van The Bootleg Series. Het tempo ligt hier verrassend hoger maar de soberheid van de uitvoering maakt de tekst nog indringender. Ik heb even getwijfeld, maar ik ben er uit: Deze versie is de mooiste!

The Groom's Still Waiting at the Altar
" West of the Jordan, east of the Rock of Gibraltar,
I see the burning of the stage,
Curtain risin' on a new age,
See the groom still waitin' at the altar."

Met deze regels bevinden we ons weer in de roerige gospeljaren van Dylan. Zoals bekend hing Dylan in die tijd de verwachting aan van een spoedige omwenteling in de geschiedenis. Dat geloofde hij al langer (The Times They Are A-Changing) , maar nu vooral door de tweede komst van de Heer. Het moest allemaal gaan plaatsvinden in het gebied rond de Middellandse Zee. Een hersteld Romeins Rijk, dan de antichrist en tenslotte de komst van de Heer. In de Bijbel wordt dat wel uitgebeeld als een huwelijk tussen de gemeente van gelovigen (de bruid) en de Heer (de bruidegom). Die bruidegom wacht op zijn bruid voor het grote feest. Maar van feest is nog geen sprake, want het één grote puinhoop op aarde en de bruid raakt de weg kwijt. Daar doorheen loopt het verhaal over een zekere Claudette. De verteller heeft een relatie met haar, maar raakt haar kwijt in de gebeurtenissen die volgen. Drama en apocalyptiek. Het nummer werd opgenomen voor Shot Of Love, maar kwam daar bij de elpee-uitgave niet op terecht. Dat gebeurde pas voor het eerst bij de CD-release in 1985.

Zo onstuimig als het voorgaande nummer, zo rustig en meditatief is Every Grain of Sand. Het heeft de vorm van een eenvoudig gebed om rust. Even geen demonen of valse profeten die hier bestreden moeten worden, maar hier gaat het puur om persoonlijke devotie. We horen hier een Dylan die blij verwonderd is en dankbaar voor het leven dat hij ontvangt. En dat is wel eens verkwikkend. Dit nummer stond al op de eerste editie van Shot Of Love.

Every grain of sand is ook een juweeltje

Sweetheart Like You Het tweede nummer van Infidels dat we in deze lijst tegenkomen. En terecht! Naar mijn mening het beste nummer van de plaat. Ik houd het gewoon maar eens op een lied over een geliefde. Het kan weleens teveel worden om altijd maar in diepere lagen te moeten spitten. Sommigen zeggen: het gaat over de kerk. Maar daar gaan we weer ... harde bewijzen krijgen we nooit boven water bij Dylan. Ik laat het maar zo. Gewoon een goed nummer en Mark Knopfler speelt hier de sterren van de hemel (of zal ik nu zeggen: de lucht) . Pijnpuntje is er wel voor de feministes onder ons. (lezen jullie dit ook mee, dames?) want in zijn onschuld zingt Dylan hier:
"You know, a woman like you should be at home
That’s where you belong".
Achter het aanrecht, Bob? Van mij mag het. Als ze maar lekker kookt.

Nee, het valt moeilijk vol te houden. De 'sweetheart' hoort niet thuis in de omgeving waar ze nu is.
"There’s only one step down from here, baby
It’s called the land of permanent bliss
What’s a sweetheart like you doin’ in a dump like this?"

Waar ligt dat land dan wel, Bob? Is dat toch niet .... de hemel?

Brownsville Girl is een verdere uitwerking van het nummer New Danville Girl, een outtake van Empire Burlesque en we komen het nu tegen op Knocked Out Loaded (1986). Het is meer een vertelling dan een song. Dylan hanteert hier zijn beroemde talking-song-style. De achtergrondzangeressen zingen hier echt. En niet zo'n beetje ook! Het is een verhaal over een meisje, uit Brownsville kennelijk, lang geleden. Dylan blikt terug op de geschiedenis en verwerkt beelden van films met Gregory Peck in zijn verhaal. Het valt me zwaar dit 11 minuten lang te beluisteren, dat moet ik eerlijk toegeven. Nu ben ik 'ns een keer niet echt enthousiast. Het is allemaal net teveel, vooral ook de brallerige jaren '80-productie. Het galmt te veel! Ik hoor het liever wat meer ingetogen. Niet erg allemaal. Ik heb Knocked Out Loaded niet in huis en ga dat album ook niet meer aanschaffen.

Tijd voor een waardiger nummer.

Hoewel ik al veel van Bob Dylan op vinyl en CD heb, kon ik deze vandaag bij Blokker voor € 6,99 niet laten liggen. Ik weet niet of ze er nog meer in hun magazijn hebben staan, maar er stond er dus maar eentje tussen netjes, nog in het gesealde plastic.
Volgens mij zag ik 'm laatst in hun folder staan of hij stond op hun site. Meestal kom ik in deze winkel als ik andere huishoudelijke dingen nodig heb.
Het is een prachtig overzicht: 60s, 70s 80s!!! Ik ga deze dus de komende dagen van begin tot eind beluisteren.
Ook leuk om die reguliere albums er meteen er weer eens bij te nemen. Mijn favorieten liggen vooral in de jaren 60 t/m midden jaren 70.

Eigenlijk ongeloofelijk, amper 7 euro voor 3,5 uur top Dylan.

Dignity bezorgt me de nodige hoofdbrekens. Prachtig nummer, rake, snedige tekst en oorspronkelijk bedoeld voor Oh Mercy. Tijdens de opnames konden Dylan en Lanois het niet eens worden over de uitvoering, Dylan was niet tevreden met alternatieve versies en er werd besloten het nummer niet op het album te zetten.

Een geremixte versie verscheen in 1994 op Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3. Nog eens twee versies vinden we op Tell Tale Signs - The Bootleg Series Volume 8. Maar geen van die drie versies treffen we hier aan! Wat dan wel? Ik hoor een uitstekende opnamekwaliteit, een iets hogere toonzetting, maar een fractie lager tempo dan de Dignity met band op Tell Tale Signs en duidelijk is de hand van Lanois te horen in de productie. Speelduur van de track is 5:36. Dit is overduidelijk de beste uitvoering van het nummer: losjes swingend, Dylan uitstekend bij stem en prachtig opgenomen.

Wie kan mij helpen ??

even een stalink doen Dignity (Bob Dylan song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ja, ook al op gekeken, maar daar kom ik niet verder mee. Want ik heb al die versies teruggeluisterd, maar ze zijn het niet. Is dit een mystery-track?

alldylan

Dat vimeo-filmpje duurt 5.38. Zou hem wel eens kunnen zijn...

We zijn eruit! Het is de 'Touched By An Angel version', ook hier als beste genoemd. Trouwens op het hoesje van mijn verzamelaar staat 1998 als jaar vermeld. Klopt ook niet natuurlijk.

Als we toch Stalin niet hadden ....

Kijk, zó bijzonder is dit goedkope verzamelaartje dus!

In 1985 nam Dylan Empire Burlesque op. Een modieuze jaren '80 plaat met medewerking van o.a Sly & Robbie, leden van Tom Petty & The Heartbreakers, Ron Wood, Mick Taylor en producer Arthur Baker, bekend van grote acts als New Order. Dylan produceerde de plaat voor een groot deel zelf maar liet de mix over aan Baker en de technici in de studio. Dat had hij beter niet kunnen doen. Het werd helemaal een plaat in de stijl van 1985. En dat klinkt nu meer achterhaald dan al zijn andere platen.

Na de opnamesessies vond Baker dat er nog wel plaats was voor een akoestisch nummer als afsluiter van het album. Dylan had niets liggen en schreef daarom een lied op zijn hotelkamer en nam dat in één take, zonder overdubs, op met alleen gitaar en mondharmonica: Dark Eyes.

Dylan had namelijk bij de lift van het hotel een meisje, een callgirl ontmoet en omschrijft haar als volgt:
"She had blue circles around her eyes, black eyeliner, dark eyes. She looked like she'd been beaten up and was afraid that she'd get beat up again. In her hand, crimson purple wine in a glass. 'I'm just dying for a drink,' she said as she passed me in the hall. She had a beautifulness, but not for this kind of world".

De melodie is kinderlijk eenvoudig, de uitvoering net zo puur als simpel, maar wat een indruk maakt dit lied op me. Ik kan het niet laten het laatste vers hier te citeren:

"Oh, the French girl, she’s in paradise and a drunken man is at the wheel
Hunger pays a heavy price to the falling gods of speed and steel
Oh, time is short and the days are sweet and passion rules the arrow that flies
A million faces at my feet but all I see are dark eyes."

Waardige afsluiter van dit mooie boxje.

Fedde! heel erg bedankt voor deze geweldige recensie. Ik ga het boxje nu zeker aanschaffen, ondanks dat ik veel al heb. Hele leuke interessante info en gevoel/mening die je er bij geeft.

Eervolle vermelding ook voor aangever Rudi S en researcher Stalin

Alle kijkers en meedenkers: bedankt!

Wat heb je nog meer nodig naast dit boxje om Dylan een beetje te leren kennen?
Dat is natuurlijk heel persoonlijk, maar laat ik nog een paar albums noemen:
Highway 61 Revisited (1965)
Blonde on Blonde (1966)
Blood on the Tracks (1975)
Love and Theft (2001)
Modern Times (2006)
Daar kom je dan al een heel eind mee.

Leuker nog zijn deze delen in de Bootleg-reeks:
The Bootleg Series, Vols. 1-3 (Rare & Unreleased) (1991)
The Bootleg Series Vol. 5: Live 1975 (2002)
The Bootleg Series Vol. 8: Tell Tale Signs (2008)

En deze, met The Band mag je ook niet missen:
Bob Dylan & The Band - Before the Flood (1974)
Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes (1975)

Maar dan heb je alleen 'het beste' van Dylan. Verrassend zijn vaak de albums die wat in de schaduw bleven. Zoals deze:
New Morning (1970)
Planet Waves (1974)
Shot of Love (1981)
Good as I Been to You (1992)

Maar, zoals gezegd, dat is puur persoonlijk en hangt natuurlijk ook af van je budget. Maar er is altijd nog iets moois te ontdekken!

http://www.play.com/Music/CD/4-/36220159/The-Real-/Product.html?searchstring=Bob+Dylan+-+The+Real+Bob+Dylan&searchsource=0&searchtype=allproducts&urlrefer=search

Voor 7 euro heb je hem niet!

M'n stofzuigerzakken waren op en hem toch voor 6,99 meegenomen bij de door Fedde genoemde winkelketen Ga hem beluisteren aan de hand van Fedde's recencies. Leuk en lezenswaardig! Hartstikke bedankt!

Yep, ook bij mijn lokale stofzuigerzakkendealer net voor 6.99 meegenomen.

Wat is dit nu? Voor slechts 2 cent meer hoef je de deur niet uit.