Kayak - Cleopatra - The Crown of Isis (2014)

Ik ben niet echt in de bui om nu een lange recensie te schrijven, hoewel dit album het zeker waard is. Ik vind dit simpelweg het beste Kayak-album sinds Merlin 2003. Ongelooflijk hoe elke muzikant toch zijn eigen stempel heeft gedrukt op het Kayakgeluid. Edward Reekers en Cindy Oudshoorn overstijgen zichzelf met krachtige vocale prestaties; Scherpenzeel verbaast ons weer door wederom verfrissend uit de hoek te komen in composities en flitsend qua solo's; Hans Eijkenaar is toch een geweldige drummer die wat extra's toevoegd; Jan van Olffen is niet meer weg te denken met dat fretless bass geluid; en natuurlijk is het gitaartandem Vunderink/Vergoossen een absolute meerwaarde. Vooral Vergoossen (je herkent hem uit duizenden) weet me in te pakken met zijn vele solo's en krijgt zelfs een shredmomentje op het einde van 'Queen of Kings'.

Het enige wat me een beetje tegenstaat is de productie, die gewoon wat dof is qua bastonen. Dat was helaas ook al zo bij Anywhere But Here, dus het zullen gewoon de productie van Hans Eijkenaar zijn die niet zo aan mijn smaak voldoet. En Rob Vunderink valt nu toch echt door de mand als zanger. De nummers waar hij op zingt, namelijk 'Setting Things Straight' en 'Matters of the Heart', klinken al wat misplaatst qua stijl, maar zijn stem is zo verouderd en zwak geworden vergeleken met 'Branded' uit Merlin 2003. Jammer. Als achtergrondzanger is hij overigens nog steeds van grote waarde. De gastbijdrage van Martin van der Starre is wel zeer te waarderen overigens.

Om het kort te houden is dit een heel uitgebouwd concept met kleurvolle thema's waar Kayak soms zelfs weer teruggrijpt op de prog van weleer zoals op 'Tarsus' of 'Actium'. Ik denk dat iedereen die Kayak een warm hart toedraagt dit gewoon moet proberen. Heb gehoord dat de eerste oplage al uitverkocht is, dus dat zegt wat.

De aankondiging dat Kayak weer met een concept album zou komen, verdeeld over 2 schijfjes, maakte mij niet enthousiast. De ervaring met "NOSTRADAMUS - THE FATE OF MAN" zorgde daarvoor. Dat album is na 12 jaar nog steeds niet ingedaald. De eerste proeve van bekwaamheid was een single van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en daar werd ik erg blij van. En dat is ook gebleven toen het album in mijn cd-speler lag. Minder songs en veel meer een geheel dan "NOSTRADAMUS", veel avontuurlijker en symfonischer. Geweldige songs die goed worden gespeeld en waar ruimte is voor een gitaar of keyboard solo. De zangpartijen worden weer door verschillende vocalisten gedaan, maar nu vind ik ze een prettige afwisseling. Ik ben fan van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en vind het een geweldig album. Ton Scherpenzeel heeft zich wat mij betreft overtroffen...maar muziek is nu eenmaal persoonlijk, dit pakt mij wel!