Songs: Ohia - Ghost Tropic (2000)

mijn stem
4,18
157 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Secretly Canadian

  1. Lightning Risked It All (5:39)
  2. The Body Burned Away (5:35)
  3. No Limits on the Words (5:21)
  4. Ghost Tropic (2:36)
  5. The Ocean's Nerves (5:03)
  6. Not Just a Ghost's Heart (12:02)
  7. Ghost Tropic (3:09)
  8. Incantation (11:53)
totale tijdsduur: 51:18
32 BERICHTEN 4 MENINGEN
zoeken in:
avatar van IMPULS
5,0
0
Wat nou ???!!! ! Zo'n prachtige CD onbesproken laten ? Kan niet mensen !
Ik open: de hoes belooft al wat je krijgt: donkere, breekbare, soms zelfs deprimerende muziek. Ongeschikt als achtergrond, uitsluitend luisteren in diepe avond/nacht, gedempt licht, nobody around, koptelefoon..
Alle superlatieven voor Molina cs. En je kunt er niet op dansen...
Vogels, mellotron, gitaar, ahhh.

 
0
Ruby1966
geplaatst:
IMPULS schreef:
uitsluitend luisteren in diepe avond/nacht, gedempt licht, nobody around, koptelefoon..


precies wat ik nu al meer dan een week 's avonds doe....

avatar van IMPULS
5,0
0
Blij dat ook Ruby de schoonheid van deze CD kan waarderen. Ben ik niet als enige in deze wereld...
Er moeten toch nog anderen zijn ???

 
0
Omayyad
geplaatst:
Ik zit momenteel nog vol in de verkenningsfase... Mijn stem is derhalve nog onder voorbehoud.

avatar van vanson
5,0
0
Omayyad schreef:
Ik zit momenteel nog vol in de verkenningsfase... Mijn stem is derhalve nog onder voorbehoud.


ik zit al 6 jaar in de verkenningsfase.

ik dacht altijd dat 'Impala' mijn Songs:Ohia-meesterwerk zou blijven, of anders misschien 'The Lioness' als een hele goede tweede, maar de laatste jaren kan ik niet om deze plaat heen, ik blijf hem draaien, op de meest onmogelijke momenten, meest mogelijke plaatsen, en ja, een meesterwerk.

avatar van Paalhaas
4,5
0
Echt een sterke plaat, dit. Waar ik altijd dacht dat Didn't it rain mijn favoriet zou blijven, heeft deze inmiddels stiekem dat plekje ingenomen. Het geluid hier is wat duisterder dan we gewend zijn van dhr. Molina, en wat minder melancholisch. Let vooral op de 2 prachtige lange tracks! 4/5

avatar van Paap_Floyd
4,5
0
Denk je alles van Dhr. Molina gehoord te hebben, kom je toevallig nog een album tegen op een ooit door iemand gebrande mp3-dvd tegen waarvan je dacht dat je hem had beluisterd maar dat niet zo bleek te zijn...

Wel, het overkwam mij dus. Dit Ghost Tropic wil ik na luisterbeurt 1 al haast tot mijn favorieten gaan rekenen. Hij grijpt me nog niet zoals The Lioness dat doet, maar desondanks is dit een heel erg mooie plaat. Helaas haal ik met mijn 4/5 het gemiddelde omlaag.

avatar van Nakur
4,5
0
Foei!

Ik heb 'm op 4m5* sterren staan. Heftige, intense cd

avatar van Paap_Floyd
4,5
0
Nakur schreef:
Foei!

Ik heb 'm op 4m5* sterren staan. Heftige, intense cd
Ja, hier moet hij nog groeien hè, gok ik Komt vast wel goed.

5,0
0
helemaal met IMPULS eens, een parel van een cd die je moet luisteren met koptelefoon op. Toen ik heb wilde luisteren in de cd winkel verbood de man dat ............... Je moest de cd in zijn geheel luisteren en niet een stukje en dan skippen naar de volgende dat was totale afbreuk aan de cd. Blind heb ik de cd gekocht en hij behoort tot mijn parels in de collectie. Deze cd was mijn kennismaking met Molina en de andere cd kunnen mijn niet zo raken als deze.

avatar van Rarara
4,0
0
the body burned away ... super intense nummer. prachtig!


avatar van Montorsi
4,0
0
Veel meer dan bijvoorbeeld The Lioness en Magnolia Electric Co een album waarbij absolute stilte geboden is. Kan nog niet echt zeggen dat ik hem ook minder vind, al komt dat in het cijfer wel naar voren. Ghost Tropic vind ik wel een 'apart geval' om het zo maar te zeggen. Wel weer erg goed hoor, maar wel meer ingetogen en nog een stuk donkerder dan mijn favorieten The Lioness en Didn't it Rain. Met name The Ocean's Nerves vind ik fenomenaal.

4*, en ik zeg het nog maar eens: wereldartiest

 
0
thedude1975
geplaatst:
Erg mooie plaat! Wel een stuk claustrofobischer dan andere Songs: Ohia platen en Molina's solo werk.

Hij pakt me ook niet meteen, zoals een Didn't It Rain of The Magnolia Electric Co. dat deden. Nu is dat geen probleem, want veel van mijn favorieten hadden meerdere luisterbeurten nodig voordat het 'kwartje' viel.

Deze gaat dus ook gewoon in de herhaling. Voorlopig 4*

Not Just a Ghost's Heart is wel heel erg mooi trouwens:)

 
0
sxesven
geplaatst:
Heb onlangs deze ten faveure van Didn't It Rain naar 5* geschoven (en voorgenoemde naar 4,5*). Ik vind het erg lastig om Molina's beste werk aan te wijzen, maar voor mij is sowieso de periode 2000-2002 de beste; Magnolia Electric Co. (het album) vond ik nog fantastisch, maar Magnolia Electric Co. (de band) vind ik, hoewel genietbaar, zeker niet meer zo opzienbarend. Juist de inventievere Molina bekoort mij. Waarom dan uiteindelijk Ghost Tropic? Een gevoel, ongetwijfeld. Mooi vind ik het inventieve van deze plaat w.b. instrumentatie; zoals die opener bijvoorbeeld in elkaar gezet is, alsof elke droge snaar, elk twijgje in Molina's keukenla ingezet is. Mooi is dat. Het hele album ademt op een verschrikkelijk incoherent coherente manier die sfeer. Ik vind Ghost Tropic stijlgewijs soms aardig heterogeen, maar de sound zelf is wel erg consistent. Die kracht, om zo een diverse plaat zo een cohesie te geven, vind ik bewonderenswaardig.

Daarbij staan op Ghost Tropic mijn twee favoriete Molinanummers (na Farewell Transmission), te weten The Body Burned Away en het mijns inziens nogal onderschatte (want weinig genoemde) The Ocean's Nerves. Zelden zulke prachtig desolate songs gehoord. De percussie in Body is puur meesterlijk; in Ocean vind ik het ongehoord trage, voortslepende karakter zo prachtig, met wederom fenomenale percussie en een geniale opbouw richting dat zo prachtig droge loopje over de gitaar. Veel mooier wordt het voor mij niet. De 5* lijken mij dus op z'n plek.

 
0
Lukk0
geplaatst:
En toch, hoewel ik niet dacht dat het mogelijk was, heb ik Jason Molina onderschat. Ik had al twee van zijn albums op vijf sterren staan, te weten Didn't It Rain en The Lioness, waarvan de tweede zelfs de eerste positie van mijn favoriete tien bezet. En toch heb ik hem onderschat. Naast deze twee geweldige albums blijkt Jason Molina nog een derde groot meesterwerk afgeleverd te hebben, dat ik op een magere vierenhalve ster had staan. Laat ik daar nu eens verandering in gebracht hebben.

Het album is een kleine stijlbreuk ten opzichte van The Lioness, die in hetzelfde jaar uitgebracht werd. The Lioness is nog vrij rijk qua instrumentatie, maar deze is een stuk kaler en, tja, misschien iets killer. Een beetje richting het minimale geluid van Didn't It Rain, hoewel ik die nog veel leger vind klinken. Ook is er net iets meer ruimte voor percussie, waarbij vooral de opener uitblinkt met een erg originele begeleiding alsof men alle beschikbare potentiële instrumenten ter hande genomen heeft.

Wat blijft, uiteraard, is de breekbare stem van Jason Molina. Het klinkt af en toe alsof hij de woorden eruit moet wurgen, alsof hij het eigenlijk niet aandurft om ze hardop uit te spreken. Onbegrijpelijk, want tekstueel is hij bijna ongeëvenaard. Ik kan weinig artiesten noemen waarbij ik zo intensief naar de teksten luister, die me met hun teksten zo weten te grijpen.

Zoals ik dus al zei, het derde album van deze man (met band) dat bij mij de maximale score weet te bereiken. Daarmee staat hij boven alles dat ik verder aan muziek ken en rest mij eigenlijk niets dan een diepe, diepe buiging voor Jason Molina.

avatar van deefbdx
4,0
1
'Toen ik heb wilde luisteren in de cd winkel verbood de man dat ............... Je moest de cd in zijn geheel luisteren en niet een stukje en dan skippen naar de volgende dat was totale afbreuk aan de cd. '

Dat is nog eens juist advies geweest van die man. Wow.

avatar van Klumpie
5,0
0
hmmm moet hier toch maar eens een review plaatsen, voor iemand die tegenwoordig kippen en geiten voert.

avatar van chevy93
4,0
0
Misschien een rare vraag, maar ik ben te benieuwd om hem niet te stellen: Kippen en geiten?

avatar van Ataloona
4,5
0
Kijk anders even op de artiestenpagina van Jason Molina, hij schijnt helemaal aan de grond te zitten en hij moet nu op een boerderij werken om zijn ziektekosten te betalen, of zoiets dergelijks.

avatar van Klumpie
5,0
0
Het lijkt mij overigens een bijzonder inspirerende periode voor de muziek voor Molina, zo op een boerderij. Dat had ie bij deze plaat niet nodig, want tussen het touren door schreef die nog 2 albums dat jaar.

Het sterke aan dit album is de donkere sfeer waarin de percussie langzaam het ritme verhoogt en je daarna bij je keel blijft grijpen. Het album blijft tot de laatste noot boeien, en dat is best knap aangezien de laatste 2 nummer boven de 10 minuten klokken. Die donkere sfeer is zo goed dat je er eigenlijk blij van wordt, een soort van blijde droefenis. Voor de rest is er natuurlijk niet veel over te schrijven, je moet deze plaat gewoon in z'n geheel horen!

avatar van Co Jackso
4,0
0
Wederom een bijzonder intens album. Ik werd weggeblazen door Lioness terwijl Axxess & Ace wat tegenviel, maar gelukkig is dit album weer zeer goed. Jason Molina houdt je de gehele tijdsduur in een soort houdsgreep. Toch moet ik toegeven dat Molina soms wel heel veel van luisteraar verwacht. Hoewel het album mij de gehele tijdsduur kan boeien, kan ik mij goed voorstellen dat dit niet voor iedereen geldt. Maar wat mij betreft een schitterend album van een zeer opmerkelijke artiest die ik hopelijk ooit een keer live mag aanschouwen.

avatar van deric raven
 
0
Dit album klinkt alsof het qua percussie met keukengereedschap is opgenomen.
Eenvoudig en sober met de middelen die op dat moment ter beschikking waren.

avatar van Yann Samsa
5,0
0
Veruit één van de beste Molina platen, een ook één van de meest sobere. No Limits on the Words en The Ocean's Nerve zijn zo prachtig dat het belachelijk wordt.

avatar van cornucopia
4,5
0
Heb ik nog nooit gezegd wat ik van deze plaat vind? Oké, hierbij: BRILJANT! Ultieme zwartheid (is dat een woord?) icm de minimalistische sound. Supervet! Top 10-materiaal!

avatar van IMPULS
5,0
0
Pfff...7 jaar later nog maar eens een keer hier letters aan wijden..Ter nagedachtnis aan Jason Molina...
Nog steeds, nog steeds een donkere plaat, wurmt zich in de krochten van de zielepijn. En met het verscheiden van Molina nog iets ondraaglijker.
En dáárom van nog meer gelaagde schoonheid.
Onvergetelijk.

avatar van Zoute Popcorn
4,0
0
Wederom een prachtig album. Een stuk donkerder dan The Lioness. Met als uitschieters de 2 langste nummers. Kan me nét iets minder bekoren dan zijn vorige. Maar alsnog een dikke 4*.

avatar van Leeds
5,0
0
Dat Molina in staat was 2 fantastische platen uit te brengen in eenzelfde jaar is toch bewonderenswaardig. Deze plaat is inderdaad nog een stuk donker dan The Lioness en instrumentaal zelfs nog een stuk simplistischer ook. Neemt niet weg dat alles weer fantastisch in elkaar zit.

avatar van oceanvolta
4,5
0
Ik begin voorzichtig met een 4,5.
Wat een plaat! De twee lange nummers zijn geweldig!!

avatar van Holden
5,0
0
Er zijn weinig platen waar ik me helemaal in kan verliezen. 'Dark Side of the Moon' is zo'n plaat. Dit is er ook een. Vijf sterren

avatar van hailtotherainbow
5,0
0
Ghost Tropic: of de plaat waar stilte een instrument wordt. Molina mediteert en slaat de snaren enkel nog aan uit pure noodzaak op dit album, hij is spaarzaam met elke noot en de nummers vallen net niet uit elkaar. Het zorgt voor een fascinerende luisterervaring. Ik vraag mij telkens af waarnaar ik nog aan het luisteren ben, ik kan niet benoemen wat Ghost Tropic zo uniek maakt, Ghost Tropic is niet de eerste plaat waar de meditatieve ervaring de individuele nummers haast overstijgt. Het is een ongrijpbare plaat, elk nummer verschijnt uit het ijle en keert ernaar terug. Ghost Tropic perfectioneert soberheid en elk nummer nestelt zich in weerbarstige sloomheid. Laat vooral de plaat voor zichzelf spreken, of zwijgen

avatar van Hoedijk
5,0
0
2000, het jaar waar Jason Molina z'n creatieve hoogtepunt bereikte met The Lioness EN dit prachtige album.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.