Anouk - Paradise and Back Again (2014)

Er zijn weinig albums van Anouk die ik van begin tot einde prachtig vind, meestal zijn het maar een paar nummers. Eigenlijk alleen het vorige album album dat ik zeer waardeer en daarom hopend op een waardige opvolger en de single "Places To Go" koesterde die hoop. Maar de andere singles kunnen me minder boeien dus een vraagteken wat het wordt. Vandaag de verlossing.

Nu dat ik meer dan de helft heb gehoord valt het me iets tegen. Het is soulful en er zijn Jazz invloeden en zelfs honky-tonky country invloeden ("Wigger") maar echt sterk / overtuigend klinkt het niet. Anouk lijkt me zoekende naar een nieuwe muzikale weg maar echt experimenteel wordt het nergens. Hier en daar wordt er wat geroken van een stijl maar met zo'n stem als die van haar lijkt me na (Pop)/Rock eerder een toekomst in de Blues of Gospel ("Smile & Shine" / "Breathe" ?). Dat gemompel aan het begin van "Smile & Shine" kan veel beter, klinkt te plichtmatig.

De status van de laatste 3 nummers als bonustracks is me ook een beetje vreemd. Het naar TOTO's "Afrika" / "Rosana" ruikende "Places To Go" is wat mij betreft nog steeds het beste op dit album. Dat "Wish He Could See It All" een waardig einde van een album kan vormen is terecht maar zonder die bonustracks is het album te rustig maar ook ééntje die voortkabbelt zonder echt (mij) te emotioneren. Alhoewel, kan je dat wel van Anouk zeggen? Meestal vind ik het of het ene of het andere, goed of slecht. Maar dit kan de eerste keer zijn om dit te zeggen; middelmatig.