Belle and Sebastian - Girls in Peacetime Want to Dance (2015)

Ik heb er zin in hoor. Typische Belle and Sebastian albumcover ook weer.

Ik hoop op een trager, donkerder / melancholieker geluid voor de nieuwe plaat.. maar ik ben bang dat het juist weer uitbundiger en vrolijk gaat klinken. B&S vanaf 2000 is wat wisselvalliger. De vorige 'Write About Love' vind ik hun minste. 'The Life Pursuit' vind ik dan weer een van hun beste. We zullen zien.

Hier een trailer:
Belle and Sebastian - Girls in Peacetime Want to Dance - YouTube

'Enter Sylvia Plath' (live)
Belle & Sebastian - Enter Sylvia Plath (Live at the Tabernacle - 10/01/14) - YouTube

'Perfect Couples' (live)
Belle & Sebastian - Perfect Couples Are Breaking Up (Live at the Tabernacle - 10/01/14) - YouTube

Waarschijnlijk het eerste album van 2015 dat ik ga luisteren. Ben benieuwd, heb er zin in!

Eerste single van de plaat:

'The Party Line'
Belle and Sebastian - The Party Line - YouTube

Toch wel een andere richting voor B&S. 'Your Cover's Blown' komt nog het dichtst in de buurt.
Niet bepaald een donkerder geluid waar ik op gehoopt had, maar klinkt zeker niet verkeerd.

Ik word in ieder geval vrolijk van de eerste single .

Video van The Party Line:
Belle and Sebastian - The Party Line - YouTube

En hier is het volgende vrijgegeven nummer: Nobody's Empire. Ook best mooi!

Hmm op basis van 'The Party Line' had ik gehoopt op een wat spannender klinkend nummer. Mijn verwachtingen zijn weer een beetje getemperd.

Nobody's Empire

Nobody's Empire is werkelijk prachtig

Nobody's Empire is een wonderschoon nummer. The Party Line is dan helaas wat minder.

Belle and Sebastian Write About Love, het vorige wapenfeit, bleek een leuk plaatje, maar er ontstond toch ook wel wat verzadiging. Meer van hetzelfde en misschien ook wel niet sterk genoeg om zich te kunnen meten met de eerste albums.
Nu lukt dat nog maar heel weinig artiesten dus misschien moeten we dat bij Belle and Sebastian ook maar eens loslaten.

En toen verscheen The Party Line, die gedurfd anders klonk, en of dat nu wel bevalt of niet: het valt wel te prijzen.
Het tweede nummer dat het levenslicht zag was Nobody's Empire, hier de opener van het album, en daar horen we toch weer de o zo vertrouwde sound.
En als ik dit nummer het album hoor openen besef ik toch wel dat dit de sound is waar ik ooit zo van ben gaan houden. 'Alsof ik naar een groepje van de lokale muziekschool zit te kijken' hoorde ik ooit van iemand die niets op had met Stuart Murdoch en companen.
Ik vond het beledigend want als iemand lieflijke, pakkende en vooral warme liedjes weet te schrijven...

Dan blijft toch de vraag wat de andere nummers gaan doen op dit nieuwe album.

Allie is misschien een goed signaal: wat rauwere gitaren die vermengd worden in de bekende sound. Een wat druk liedje ook wel maar man hier wordt een mens toch wel weer vrolijk van. Lentemuziek bij uitstek terwijl we op die lente nog lang op zullen moeten wachten.

The Party Line vaart een andere koers, een koers die ik wel spannend vind ook al mis ik het lieflijke wel een beetje. De reacties op dit nummer waren dan ook gemengd. Ik sluit me aan bij de voorstanders. Dit swingt lekker de pan uit en die discosaus geeft het nummer net dat beetje nodige pit waar het heel soms wel een beetje aan ontbreekt bij B&S en zeker ten tijde van hun vorige album.

The Power of Three dan. Het borduurt voort op het geluid van The Party Line. Een wat cheesy jaren '70 discogeluid alsof damesduo Baccara herrezen is. Misschien komt het door de vrouwelijke vocalen (Emily Browning van God Help the Girl wellicht?! Of toch gewoon Sarah Martin... hopelijk geeft de hoes met info straks uitkomst).

Tijdens The Cat with the Cream blijf ik me doorlopend afvragen op welk oud B&S nummer dit nu toch lijkt? Murdoch neemt de vocalen weer over in dit zoete liedje dat vol details zit. Aardig wat lagen in een op het eerste gehoor wat simpel lijkend nummer.

En ja hoor: daar is de foute jaren '70 pop/disco weer terug op Enter Sylvia Plath en wat vind ik dit dan toch lekker, hoe fout ook! He is misschien even wennen allemaal maar ik prijs Murdoch enorm door deze switch. Het helpt natuurlijk wel dat ik niet vies ben van een beetje foute pop

The Everlasting Muse start als een zeer mooi indie popliedje maar vindt het blijkbaar nodig om na 2 minuten in een soort BZN-achtige cadans over te gaan om vervolgens na 30 seconden te doen alsof er niets aan de hand is. BZN? Ja u leest het goed. Had deze band het gedaan dan we hadden onze neus ervoor opgehaald, laat Murdoch het doen en er ontstaat een mooi nummer waar trompet en mandoline (?) een grote rol krijgen die zorgen voor een bijzonder nummer in de discografie van deze band. Potdomme, zo fout als de neten en toch totaal verantwoord. Hoe doen ze dit toch?

Perfect Couples gaat in het intro op de tropische toer. Toch ook wel onontgonnen terrein voor B&S en opeens besef je dat hier de invloed van Talking Heads zijn werk doet, althans dat ga je wel geloven als je dit nummer hoort. Hoekige ritmes, een beetje van de tropische sound die we hoorden ten tijde van de latere Talking Heads en behoorlijk dansbaar. U wilde een andere koers? U krijgt een andere koers!

Ever Had a Little Faith? is B&S pur sang. Dromerig zoals we ze kennen. Misschien om de oude fans toch nog wat te vriend te houden?

Play for Today heeft niets te maken met dat nummer van The Cure. Dit is dan ook heel wat luchtiger. Ik heb de term cheesy al eerder laten vallen dat gaat zeker ook op voor dit nummer. Het is dansbaar en herbergt synths die zorgen voor het hoge cheesy gehalte. Het grappige is dat ik het van deze band wel pik maar weet zeker dat als ditzelfde nummer door een onbekende band gebracht zou worden ik er niet veel van moet hebben. Hypocriet? Ja natuurlijk! Maar ik weet dat dit B&S is, ik herken de stem van Murdoch in combinatie met de vrouwelijke vocalen uit duizenden en het is daarbij ook erg catchy. En die sound: hoe anders ook, je herkent het wel! Maar ik geef het toe: het is van mijn kant wel wat hypocriet om het nu wel goed te vinden. Toch hangt hier ook wel een nadeel aan: het duurt wat te lang. Dit had best in 4 minuten afgerond kunnen worden (want zitten we echt op die percussie in de laatste minuten te wachten?), en daarmee beschouw ik dit vooralsnog toch als een wat minder nummer van Girls in Peacetime Want to Dance.

The Book of You is wederom een dansbaar nummer en Stuart neemt hier minder de hoofdrol. De gitaren geven het nummer een wat gruiziger tintje maar dat is verder relatief te noemen want het valt vooral op in vergelijk met de andere nummers op dit album (jammer van die fade-out).

Today (This Army's for Peace) eindigt de cd en de 2Lp-versie. Het is een wat zwoel klinkend nummer die dit nieuwe album waardig weet af te sluiten.

Een opvallend album ook: mensen gaan hier van gruwen en rennen gillend weg (als ze dat toch al niet voor deze 'muziekschoolband' deden) of ze omarmen het nieuwe geluid. Geen idee hoe het balletje zal gaan rollen voor Girls In Peacetime Want To Dance.
Zelf dacht ik bij de eerste tonen 'dit gaat een 4,5* worden' om daarna toch weer wat te relativeren en er vooralsnog 4* van te maken.
Ook voor mij kan dit nog alle kanten op stuiteren. Of ik ga dit echt helemaal te gek vinden of dit gaat me snel tegenstaan.

Voor de vinyl-liefhebbers onder ons verschijnt er een limited edition met extra tracks. De volgorde van de nummers is hier flink door elkaar gegooid. Aan de prijzige kant maar liefhebbers weten de goedkopere kanalen wel te vinden op dat vlak

Disk: 1
1. The Party Line
2. The Everlasting Muse
3. The Power Of Three
4. Today(This Army's For Peace)
Disk: 2
1. Enter Sylvia Plath
2. Born To Act
3. Two Birds
4. Ever Had A Little Faith?
Disk: 3
1. Play For Today
2. Nobody's Empire
3. Piggy In The Middle
4. The Book Of You
Disk: 4
1. Perfect Couples
2. Allie
3. A Politician's Silence
4. The Cat With The Cream

Dat het niveau van de jaren '90 nooit meer bereikt zal worden, had ik allang geaccepteerd, maar deze plaat overtuigt me nog allerminst. Hoogtepunt is Ever Had a Little Faith?, zoals aERo al aangaf: een BaS-nummer pur sang. Ik ga 'm in ieder geval nog veel luisteren de komende tijd.

Waar is het album te beluisteren?

Ik zou de zeilen eens hijsen en aan gaan meren.

Als je 'Ever Had a Little Faith?' alleen als hoogtepunt kunt opnoemen, dan zou ik zeggen: geef het inderdaad nog veel luisterbeurten. Dit is het beste Belle & Sebastian album in jaren.

Het begint meteen met de opener 'Nobody's Empire'. Weergaloos. De tekst (sterk autobiografisch van aard), dat koortje, de spanning die wordt opgebouwd. En bij mij het kippenvelmoment vanaf 4:10. Prachtig slotstuk waarin Murdoch uithaalt.

De prachtige schoonheid van 'The Cat With The Cream'. Met weinig instrumenten zoveel emotie overbrengen. Die strijkers! De samenzang. Zoveel emotie.

En dan die fantastische overgang naar het dansnummer 'Enter Sylvia Plath'. Eveneens een hoogtepunt. In de live-versie blijft dit nummer ook helemaal overeind. Geweldig.

De eerste luisterbeurt is inmiddels achter de rug. Een (ver)nieuw(end) maar toch vertrouwd BaS album. Het geheel swingde op momenten de pan uit maar bevat gelukkig ook het bekende en vertrouwde geluid waar ik zo van hou (Nobody's Empire en The Cat with the Cream bijv.).

Zoals Eric al aanstipte, het is wel bijzonder cheesy allemaal. De Baccara vergelijking vind ik treffend gevonden. Zelf zou ik hem niet bedacht hebben maar het klopt als een bus. Het stuk (tot twee maal toe) in The Everlasting Muse is bijzonder en bij mij (nog) niet direct favoriet. Lijkt het op BZN? Vast en zeker maar ik ben niet zo bekend met deze naamloze band als sommige onder ons blijkbaar wel zijn .

Geen idee hoe ik dat op de lange termijn ga vinden maar voor een eerste luisterbeurt was het fijn. Het begin en einde van het album zijn na deze eerste keer favoriet maar met de 'echte' beoordeling wacht ik nog een paar luisterbeurten.

Verrassend leuk plaatje, misschien wel één van hun leukste, als je het mij vraagt. Ik vind de B&S-platen altijd redelijk inwisselbaar - ze blinken vooral uit in sterke song die mooi over de albums verdeeld zijn. Het meeste had/heb ik nog met hun debuut Tigermilk.

Maar dit album heeft toch wat meer ballen of zo, ik weet niet. Alsof ze een iets harder kleurenpalet gebruiken om hun liedjes mee in te kleuren (Sylvia Plath, yeah!). En verder strooien ze er ook weer een paar mooie typische B&S-liedjes tussendoor. De opener en The Cat with the Cream zijn ontzettend mooi.

Geslaagde plaat wat mij betreft!

I'm just crackers about cheese... ja, dit plaatje van B&S lust ik wel

Deze nummers wil ik live meemaken, ik twijfel nog tussen Electric Picnic (met o.a. The War on Drugs) en concert in Glasgow. Tot die tijd dans ik nog maar een keertje door mijn kamer, het is het perfecte medicijn tegen de januari-blues.

Ha, een nieuwe plaat van Belle and Sebastian.

Na een heleboel luister beurten zit ik toch zeker al aan de vier sterren. Hij blijft maar leuker worden, heerlijk album zeg.

Dit sympathieke Schotse gezelschap blijft toch een van mijn meest geliefde bands, waarvan ik in tegenstelling tot een groot deel van de oude fans ook het latere werk zeer kan waarderen. Al verschillen hun platen sterk qua sfeer en sound, ik vind de kwaliteit van de liedjes eigenlijk altijd vrij consistent (net zoals de kwaliteit van de hoezen). Op Girls In Peacetime Want To Dance komen ze soms cheesier dan ooit uit de hoek, af en toe zelfs gevaarlijk bungelend op het randje van eurovisiecamp (las in een interview met Stuart dat het zijn grote droom is om daar ooit op te treden, moest er nu maar eens van komen dan), maar er blijft toch genoeg muzikale en tekstuele eigenzinnigheid over om er met een goed gevoel van te kunnen genieten. Daarnaast staan er een paar liedjes op die 'vintage B&S' genoemd mogen worden, het spleen dat op hun laatste paar zo ver te zoeken was voert hier weer de boventoon. Ook zijn er zowaar wat nieuwe geluiden te horen, voor hun doen is het best experimenteel. Maar zoals altijd draait het toch in de eerste plaats om de onweerstaanbare melodieën en ontroerende teksten. Hoogtepunt vind ik The Cat With The Cream, zo bezwerend heb ik de band nooit eerder gehoord. En Allie is het meest subtiel catchy liedje, zeurt al dagenlang zalig door mijn kop. Misschien vliegt deze plaat uiteindelijk wel net iets teveel kanten op, de tijd zal het leren hoe ik het als geheel beoordeel en in hoeverre het de vergelijking met hun vele klassiekers aan kan. Maar voor nu is het gewoon genieten geblazen.

Belle & Sebastian gaat de eurodance-tour op! Ik kan hier wel van genieten, het zoveelste charmante huzarenstukje van deze bijzondere band.

Interessante plaat van B&S. Er zijn ingetogen, typische B&S nummers zoals 'Cat With The Cream' en 'Ever Had a Little Faith', maar het merendeel is uptempo werk, veel electronica (voor hun doen) en synthesizers. Inderdaad, regelmatig doet het me denken aan foute disco. Nu vind ik disco werkelijk vreselijk, maar als B&S disco maken blijkt het op de een of andere manier toch 'indie' genoeg klinken dat het net niet echt fout wordt. (Hoewel, Play for Today was het geloof ik dat wel heel erg in de buurt komt van ABBA).
Ik denk dat het ergens te vergelijken is met The War On Drugs. Deze band heeft heel erg dat jaren '80 geluid van Springsteen en het verschrikkelijke Dire Straits, maar om de een of andere reden is het bij hen veel beter te pruimen dan bij Dire Straits zelf. Zoiets heb ik dus ook bij B&S en de disco waar ik zo'n hekel aan heb.

Natuurlijk is B&S bij uitstek een 'tussen kunst en kitsch' band. Ook op eerdere platen waren er nummers die best wel fout klonken op het eerste gehoor, maar die toch meer diepgang bleken te hebben en uiteindelijk best wel sterke nummers zijn. Denk aan 'Electronic Renaissance', 'Funny Little Frog', 'I'm a Cuckoo', 'Your Cover's Blown', 'Step Into My Office, Baby'. B&S en 'fout' gaan dus hand in hand en dat is dus eigenlijk niets nieuws.

Wat mij na een eerste beluistering vooral is bijgebleven is dat ik het een erg 'frisse' plaat vind, zoals ik ook het onderschatte 'The Life Pursuit' een fris geluid vond hebben. Ik had gehoopt op een wat zwaarmoedig/melancholisch klinkende plaat ('The Cat In The Cream'!), maar al met al bevalt me deze 'Girls In Peacetime Want To Dance' desondanks prima tot dusver. Meer in ieder geval dat het voorspelbare vorige album 'Write About Love'.

Hoogtepunten: 'The Party Line', 'The Cat In The Cream', 'Allie' , 'Enter Sylvia Plath', 'The Everlasting Muse' (inderdaad wat BZN Eric!) en 'Ever Had A Little Faith'.
Vooralsnog 4*

Ik houd wel kaas eigenlijk, fijn album

Nu ook bekend met de extra tracks die staan op de deluxe vinyl versie (en ongetwijfeld andere versies).
Zeker geen opvullers, en dat is maar goed ook want aangezien de tracklist van die vinyl versie compleet anders is staan ze als volwaardige nummers tussen de andere 12 van de standaard versie.

Uptempo nummers met niet al te veel nieuwe fratsen. Heerlijk!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Belle And Sebastian - Girls In Peacetime Want To Dance - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het valt niet te ontkennen dat het uit Glasgow afkomstige Belle And Sebastian al een tijdje over haar hoogtepunt heen is. Waar de band in de tweede helft van de jaren 90 de meesterwerken (Tigermilk, If You're Feeling Sinister, The Boy With The Arab Strap) uit de mouw leek te schudden, is het werk van de Schotten het afgelopen decennium vrij wisselvallig.

Dat betekent natuurlijk niet dat de band niet meer in staat is om prachtplaten af te leveren, wat onder andere werd aangetoond met Dear Catastrophe Waitress (2003) en The Life Pursuit (2010); platen die niet heel veel onderdoen voor het beste werk van de band.

Of Girls In Peacetime Want To Dance ook in de buurt komt van de betere platen van Belle & Sebastian durf ik nog niet te zeggen, want ik heb inmiddels een week of wat een ware haat-liefde verhouding met deze plaat.

Wanneer ik helder probeer te krijgen wat ik vroeger zo goed vond aan het werk van Belle And Sebastian, kom ik uiteindelijk uit op de overvolle maar ook rammelende instrumentatie, op de honingzoete vrouwenstemmen en op het bitterzoete karakter van de muziek van de band uit Glasgow. Het zijn ingrediënten die op Girls In Peacetime Want To Dance genoegen moeten nemen met een redelijk bescheiden rol.

De plaat opent met twee nogal zoete popliedjes met een vleugje soul en een snufje 70s, maar ook een flinke dosis vertrouwd Belle And Sebastian geluid. Het zijn popliedjes die niet direct opzien baren, maar ze klinken absoluut aangenaam. Dat geldt ook voor de eerste track op de plaat waarin Belle And Sebastian opschuift richting 80s Eurodisco; niet mijn genre, al klinkt het best lekker. In alle tracks zijn flarden te horen van de instrumentatie waarmee Belle & Sebastian ooit opzien baarde, maar de betovering van weleer is toch wel wat weg. Hetzelfde geldt voor de vrouwenstemmen die de eerste paar tracks volledig ontbreken en zeker ook voor de specifieke, noem het maar bitterzoete, sfeer van de muziek van de Schotten.

De vrouwenstemmen keren terug in de vierde track, maar spelen uiteindelijk een zeer bescheiden rol op de plaat. Het is op zich geen ramp, want voorman Stuart Murdoch is in vocaal opzicht in goede vorm en schrijft nog altijd songs die balanceren op het snijvlak van kunst en kitsch.

Het is dit keer af en toe op het randje, want hier en daar klinkt het toch net wat te zoet en gelikt en mis ik het eigenzinnige en de wat donkerdere ondertoon van weleer. Een paar keer gaat het ook echt mis met aalgladde en pompeuze passages, maar gelukkig herstelt de band zich snel.

Het bovenstaande suggereert wellicht dat ik niet veel heb met de nieuwe plaat van Belle And Sebastian, maar ik heb zoals gezegd een haat-liefde verhouding met deze plaat. Rationeel bekeken mis ik van alles en nog wat op de nieuwe plaat van de Schotten, maar aan de andere kant doet de plaat me wat en ben ik er inmiddels ook verknocht aan geraakt.

Belle And Sebastian maakt nog altijd muziek die simpel lijkt, maar vaak behoorlijk complex is, waardoor je steeds weer nieuwe dingen hoort. Verder is een aantal tracks op de plaat behoorlijk aanstekelijk en valt er stiekem toch wel flink wat te genieten wanneer de band uitpakt met 80s Eurodisco en synthpop. Natuurlijk mis ik het volle instrumentarium van weleer, maar ook in een voor een belangrijk deel elektronisch klankentapijt blijken de songs van Belle & Sebastian uitstekend te gedijen.

Girls In Peacetime Want To Dance is een plaat die ik nog niet goed op de juiste waarde kan schatten, maar zolang ik er vrolijk van word en ik een aantal keren onder de indruk ben, krijgt de nieuwe van Belle And Sebastian van mij het voordeel van de twijfel. Erwin Zijleman

Girls in Peacetime Want to Dance is alweer het negende studioalbum van de band rondom Stuart Murdoch. Vanaf halverwege jaren negentig timmert het Schotse Belle and Sebastian aan de weg, met als hoogtepunten de eerste albums Tigermilk en If You’re Feeling Sinister. De poppy songs van de band zorgen nog altijd voor een grote schare aan trouwe fans die de band bezoeken bij hun optredens.

Nobody’s Empire opent met de zoete klanken van het keyboard. Stuarts herkenbare zang vangt al snel aan waarbij het nummer het vrolijke karakter behoudt. Herkenbaar simpel maar aan de andere kant een fijn verhalend luisterliedje. Allie toont een wat steviger ritme aan en is meeslepend met een positief karakter. De gitaarklanken zijn licht en zuiver en maken er een swingend geheel van. De eerste single van het album The Party Line gooit het over een hele andere boeg. Het nummer opent met een eenvoudige dancetune die het geheel met moeite bij elkaar kan houden. Een feest wordt het op geen moment door de herhalende teksten en het simpele karakter van het nummer. Op The Power Of Three wordt er vastgehouden aan de dance sferen, al zijn deze hier minder storend aanwezig. Het nummer maakt je een beetje loom met de zoetsappige vrouwenstem en weet niet echt te overtuigen. Gelukkig maakt The Cat With The Cream een hoop goed. Vanuit een eenvoudig ritme wordt er opgebouwd in een nummer met betekenis. Gesprekken die dagelijks worden gevoerd over de meest uiteenlopende onderwerpen. Discussies over politieke veranderingen en indrukwekkende middeleeuwse verhalen. Een zacht liedje vol met hoop en verwachtingen.

Down amongst the old city chambers
Men in frocks debate all the policy changes
Everybody bet on the boom and got busted
Everybody bet and in the government trusted
Grubby little red MP
Yellow flapping hopelessly

Onverwachts vervolgt de band dan toch weer zijn weg die het met The Party Line was ingeslagen. Enter Sylvia Plath klinkt toch vooral als een jaren 80 discosong die enkele decennia te laat verschijnt. Zoals het met heel het album gaat laat The Everything Muse weer een ander geluid horen. Een simpel drumritme met een licht basloopje zetten de spotlight op Stuart. Het refrein mag er zijn, swingend en melodieus. Je waant je in zonnige sferen met blazers en een hele horde mensen die meebeweegt. Op Perfect Couples neemt het exotische drumritme het voortouw voor de zang van Stuart.

Gelukkig horen we op Ever Had A Little Faith? weer wat ouderwets geluid van de band. Eenvoudig doch voedzaam door de prachtige melodieën van de strijkers een meerstemmige zang. Het vervolg met Play For Today lijkt zich te ontpoppen tot de middelmaat van het album, maar weet door de lengte te groeien als geheel. Mede door de zang van Sarah creëert het nummer genoeg afwisseling in toon. Ditzelfde principe past de band ook toe in The Book Of You, een ritmisch en bij vlagen grauw nummer. De elektrische gitaar harkt het geheel nog wat door elkaar zonder veel waarde toe te voegen. Today sluit het album gelukkig nog op een positieve manier af door de afwisseling in melodieën. Dromen die je doorkruisen met fris klinkende keyboardklanken, slome drumploffen en de hoge vioolklanken.

Ruim vier jaar wachten op nieuw werk van Belle and Sebastian heeft niets meer opgeleverd dan een gemiddeld album. De enkele hoogtepuntjes die op het album te vinden zijn wegen niet op tegen de dance-achtige songs die te weinig vernieuwing met zich meebrengen. Tekstueel is er weinig op aan te merken en weet Stuart zijn kunstje zonder al te veel moeite te herhalen. Wil de band ooit weer een pareltje afleveren zoals If You’re Feeling Sinister dan zullen er muzikale veranderingen moeten worden doorgevoerd. Zeg nooit nooit, dus we kijken dan alweer vooruit naar een ongetwijfeld te verschijnen opvolger.

3*

Waar het vorige album vooral onmetelijk saai was is deze vooral suikerzoet en kitscherig. En ook niks meer dan dat. Snel vergeten deze en misschien heel binnenkort weer eens het oude werk proberen voor de goede herinnering.

er zijn van die bands die spontaan een glimlach op mijn gezicht toveren. Belle doet dat alweer in zijn eigen onnavolgbare manier. Niet alles op dit album spreekt me even zeer aan maar amusant is het alleszins. Ooit geloofde ik in een doorbraak voor deze sympathieke band maar gelukkig slagen ze hier niet in en blijft deze band uit het vaarwater van de mainstream popmuziek.