Belle and Sebastian - Girls in Peacetime Want to Dance (2015)

Zijn er ook wel eens dingen die je niet goed vindt?.. ik vind het eigenaardig dat een plaat die bij de laagste 7% van je stemmen staat nog steeds zo'n omschrijving krijgt..

Zelf ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik eraan moet beginnen.

Wat berichten verwijderd, pm met opgaaf van reden verstuurd.

Bijna vijf volle jaren schitterden Belle & Sebastian door afwezigheid. Een festivalshow hier, een zijproject daar, maar nieuw materiaal? Daar moest de wereld lang op wachten. Zelf toen de plaat er al lang en breed aan zat te komen, werd er live geen enkel nieuw liedje gespeeld. Tot nu. Wrijf even in je ogen en aanschouw: het negende studioalbum van Belle & Sebastian, Girls In Peacetime Want To Dance. Dat is voor fans van het eerste uur eventjes slikken, want de eigenzinnige groep rondom liedjesschrijver Stuart Murdoch heeft uitgebreid de moeite genomen om nieuwe wegen te verkennen: disco, synthesizers en strijkers passeren uitgebreid de revue zonder dat de kenmerkende Belle & Sebastian-feel er onder lijdt. Dat levert een handvol leuke momenten op, waarin de band poppier en grootser klinkt dan dat de afgelopen negentien jaar het geval was. Wat te denken van de vooruitgeschoven single 'The Party Lane' - een hit van jewelste - of het met bongo's aangeklede flink swingende 'Perfect Couples' of 'The Book Of You'? Het is even wennen, maar het staat garant voor een goed humeur. Ouderwets goede, klassiek onweerstaanbare Belle & Sebastian liedjes zijn er ook. En wel in de vorm van het fraaie 'Ever Had A Little Faith' of het mierzoete, met sierlijke strijkers aangeklede 'The Cat With The Cream'. Maar dan, in de bijna zeven minuten durende bombastische discostamper 'Enter Sylvia Plath' gaat het fout. Het 'epische' liedje weerspiegeld een vernieuwing in de breedte, die ABBA (!) in herinnering roept. Ook een liedje als 'Play For Today' klinkt alsof het met voorbedachte rade is geschreven. Al met al levert het de meest afwisselende, meest gedurfde en tevens de meest kitscherige Belle & Sebastian-plaat tot dusver op. Love it or hate it. Girl In Peacetime Want To Dance kent zeker haar momenten, maar evenaart het niveau van voorgaand materiaal niet.

Van: Daans Muziek Blog

Ik schrijf alleen over platen die ik goed vind, maar deze zit aan de onderkant, al kan dat zomaar omslaan.

Wat jammer is van muziek welke digitaal wordt opgeslagen op welke voor van geluidsdrager dan ook is dat er soms bands zijn die de een plaat eindeloos lang maken. Dit geld ook voor Girls in Peacetime Want to Dance. De DeLuxe uitvoering duurt Zo'n 74 minuten. Vroeger noemde je dit een dubbel lp.

Aan een lange speelduur is niets mis mee als het steengoed is en het tot het einde blijft boeien. Op zich vind ik het een fijne cd welke mij soms aan de muziek van A-Ha en The Pet Shop Boys doet denken. Na zo'n 50 minuten slaat toch een beetje de verveling toe. NIet dat het slechter wordt maar eerder meer van het zelfde is.

De deluxe vinyl box binnengekregen en daar word ik niet heel erg gelukkig van met mijn project debut platenspeler: 4 platen waarvan kant A telkens op 45 rpm met elke keer slechts 1 nummer en kant B 33rpm. Wil ik het in volgorde afspelen dan betekent dat heel erg vaak zeer onhandig van toerental wisselen (bezitters van dit merk weten waar ik het over heb).

Ben je mooi klaar mee dan..

Ja, dat is gewoon heel vervelend en totaal niet nodig ook.

Hierdoor weet ik nu al dat dit album niet vaak gedraaid gaat worden op vinyl... lijkt me niet de bedoeling

Speedbox kost ca 70 euro. Komt wel vaker voor: bij Hyperdub en Ostgut en die geven dus niet eens het toerental aan op het label en vertraagde dubstep istnie!

De CD is niet voor niks uitgevonden.

B&S beating fatigue by dancing.

Gelukkig is daar dan nog de mp3. En is de box erg mooi om naar te kijken. Mocht ik zin hebben in moeilijk doen en mooie kwaliteit dan moet dat maar

Idiote prijzen ook voor de gewone vinyl versie en de box. Gelukkig heb ik de deluxe vinyl versie nog net kunnen kopen voor het bedrag dat ze vragen voor de gewone versie (ik zag dat de prijs flink gestegen is op de site waar ik het gekocht heb: een gelukje dus).

Overigens staan er wel langere versies van nummers op de box vinyl versie en is het artwork, zoals toevertrouwd aan deze band, mooi.

Er schijnen nog steeds mensen te wachten op een tweede Tigermilk, maar die moeten toch echt eens van hun roze wolk komen en als ze goed luisteren moeten ze erkennen dat dit album tot de meesterwerken van B&S behoort (ik behoor tot de fans die ook het latere werk weten te waarderen, die schijnen in de minderheid te zijn). We horen hier en daar vertrouwde indiepop, maar dat wordt nu afgewisseld met onweerstaanbare cheesy disco- en palingpop en prachtige melancholische sixtiesdeuntjes. Play For Today pruttelt mij een beetje te lang door, maar verder heb ik weinig te klagen.

Wat mij betreft het eerste ware meesterwerk van 2015 en het moge duidelijk zijn aan welke kant ik sta bij deze love/hate plaat.

Mijn favoriete album van januari en daarmee hard op weg naar een plek in mijn Top 10 eindlijst van 2015.

Is dat niet een beetje voorbarig op 26 januari?

Ik heb deze ook net gekocht in Austin, maar moet nog even wachten tot ik thuis ben om het vinyl te kunnen draaien. Ben zeer benieuwd!

Niet echt, ik ken mijn smaak erg goed, vorig jaar had ik een zelfde gevoel bij de albums van Laibach en John Harle & Marc Almond. Voor plek 10 in mijn lijst van 2014 had ik een album 16/17 keer beluisterd en met dit album zit ik nu al op 13.

Ook de nieuwe van The Waterboys kan hoog eindigen en die van Mark Ronson wellicht. Voor Marilyn Manson en The Decemberists zit er waarschijnlijk niet meer in dan een Top 25.

Maar wie weet wat er verder nog uit komt... Garbage, Faith No More, Killing Joke? Metric??

Ik snap je punt wel. Ik had dat in voorgaande jaren ook met o.a. Nick Cave en The War in Drugs . Maar zoals gezegd moet ik vooralsnog even wachten alvorens ik mijn zwarte plakken op de draaitafel kan leggen!

Op goede momenten - oa The Power of Three - weet dit album de nostalgische weemoed boven te toveren die Saint Etienne ook zo fijn kon creëren: late sixties, The Saint, Daf Variomatic, minirokken, The Avengers (John Smith en Emma Peel); kortom onbezorgde prikkellimonade-vreugde - alles mocht, niets moest en we hadden een beatkelder waar we plaatjes draaien.

Dan opeens weer van die schmierende Modern Talking niets-aan-hand-muzak. Dan ben je mij toch weer even kwijt. De goede nummers zijn top, het honingbehang had er van mij vanaf gemogen. Da's mij echt te camper-de-camp. Waarschijnlijk wordt het live ook nog uitgevoerd in lederhosen en met Heidi-vlechtjes. Maar goed we luisteren wel even verder.

De eerste keer dat ik "Sylvia Plath" hoorde, dacht ik ook meer dan twintig, zo niet dertig, jaar terug in de tijd te gaan. Maar inmiddels is het mijn voorlopig favoriete track van het album.

Belle and Sebastian stellen wederom niet teleur, zelfs debuut(promo)single The Party Line is een groeiplaatje en Nobody's Empire is gewoon een ijzersterke opener.

Heb tot nu toe alleen de singles gehoord. The Party Line en Nobody's Empire klonken meteen heel goed, maar gingen mij ook snel vervelen, waardoor ik eigenlijk had besloten dit album verder maar links te laten liggen. Maar The Cat With The Cream bevalt me zeer goed en lijkt een langere houdbaarheidsdatum te hebben. Weergaloos nummer! Ben nu toch wel weer benieuwd geworden naar dit album...

Grappig, voor mij was Nobody's Empire in eerste instantie een beetje een tegenvaller, maar die is me steeds beter gaan bevallen en bleek voor mij juist ene lange houdbaarheidsdatum te hebben. Het album één keer gehoord, en dat beviel ook prima, beter dan de drie albums ervoor eigenlijk.

Die melodieën... zoet als melkchocolade... warm als een trui voor de kachel... een pluk smeltende wolk op zondagmiddag... streep licht op gepoetst hout...

Het goede nieuws is dat de plaat weer experimenteerzucht en variatie ademt. Het minder goede nieuws is dat het toch nergens echt heel spannend wordt. Een niks-mis-mee plaat, maar ook niets bijzonders. Het slotnummer verdient een bonuspunt: lekker dromerig en ondanks de lengte een hele aangename vibe.

Pfff, dit moet ik wel een paar x horen denk ik, valt niet mee
Waar zijn de "God Help The Girl" liedjes, helluppie!!!!!!!!!!!

De eerste vijf nummers vind ik zonder uitzondering erg goed. Daarna lijkt het wat te verzanden, en verslapt m'n aandacht. Sommige van die nummers gaan ook gewoon wat te lang door, vind ik.

Maar ik zal de positivo 'ns uithangen, en er gewoon maar op hameren dat 'Nobody' Empire' een erg fijne opener is en 'The Party Line' een uitstekende, frisse single.

3 sterren

De dik aangezette rol electronica (in ieder geval ten opzichte van de paar nummers van Belle & Sebastian die ik ken) bevalt me de eerste paar nummers wel, maar verder klinkt het allemaal iets te luchtig en simpel om de aandacht vast te houden, en wordt het aan het eind van de rit zelfs een beetje storend. Eigenlijk ben ik het woord voor woord eens met AOVV, tot de beoordeling aan toe.

Een beetje de europopplaat van Belle & Sebastian lijkt het. Zelfs BZN-achtige palingpop wordt niet geschuwd. Dit klinkt vreselijk, maar het heeft wel iets fascinerends eigenlijk. En sowieso goed dat ze na de oersaaie voorganger een beetje iets anders doen. Of dit echt heel goed is, weet ik niet, maar de komende tijd zal ik deze wel vaker gaan draaien.

Ik vind dat BZN-stuk echt geweldig

Coming out, are you?