menu

Viet Cong - Viet Cong (2015)

mijn stem
3,64 (224)
224 stemmen

Canada
Rock
Label: Jagjaguwar

  1. Newspaper Spoons (3:03)
  2. Pointless Experience (3:00)
  3. March of Progress (6:20)
  4. Bunker Buster (5:56)
  5. Continental Shelf (3:19)
  6. Silhouettes (4:12)
  7. Death (11:17)
totale tijdsduur: 37:07
zoeken in:
avatar van Linius
4,0
Jawel, dit is een dikke prima. Death is denk ik m'n favoriet na de eerste luister beurt, wat een trip. Was het nummer waar ze gisteren hun LGW? set mee afsloten.

avatar van aERodynamIC
3,5
Ondanks dat ik soms een jaren '80 gloed over deze 7 nummers hoor gaan en ik heel soms zang van Simon Le Bon ervaar en dan weer Damon Albarn (maar dat ligt echt puur aan mij vrees ik) is dit toch echt wel een origineel album geworden.

Er valt namelijk best lastig een stickertje op te plakken: jaren '60 jengelrock, jaren '80 wave, shoegaze, pop.... het zit er allemaal wel in maar wordt vermengd op uiterst bijzondere wijze.
Nergens ontspoort het en toch heb je het gevoel dat ze je doorlopend op het verkeerde been zetten.
Spannend is het daardoor absoluut!

Voor mij soms wel wat vermoeiend waardoor ik ook niet alle nummers even goed vind. Het kan dan ook nog diverse kanten op gaan: of de waardering gaat flink stijgen of ik ben het snel zat.

avatar van Arrie
Ik vind de bandnaam en hoes wel intrigerend! Spreekt me op één of andere manier wel aan.

avatar van HugovdBos
4,0
Viet Cong is het debuutalbum van de gelijknamige Amerikaanse rockband. De band bestaat onder andere uit twee ex-leden van de band Women, namelijk Matt Flegel en Mike Wallace. De zware klappen van het gitaargeluid tonen de stijl aan waarin de band zijn muziek maakt.

Opener Newspaper Spoons opent met de helse klappen van een aankomende aanval. We zijn in zwaar weer beland en de oorlog duurt maar voort. Gitaren en drums knallen om je heen en het geluid wordt indringender en zwaarder. De linies van de aanvallers wordt verder teruggeduwd en de verdedigers krijgen de overhand. Na het helse openingskabaal loeien de sirenes alweer om ons heen in Pointless Experience. Het experimentele geluid mengt zich met de zang van Matt. Vele mensen worden geëvacueerd naar andere bestemmingen terwijl de oorlogsmachines voortredeneren. In de March of Progress bekijken we het slagveld van bovenaf. Hoe de linies zich verspreiden en kanonskogels in grote getale in de rondte vliegen. De drums zwepen op en houden het ritme strak, terwijl de gitaren het bombastische geluid verstevigd. We maken een omslag en horen hoe het eraan toegaat onder de soldaten. De angst is toegeslagen, maar iedereen vecht tot het bittere einde. De overwinningshoorn schalt door de lucht en de soldaten doen een vreugdedans.

In de ondergrondse bunker gaat het gevecht onverstoord voort. In Bunker Buster wordt je meegevoerd door de ondergrondse gangenstelsels. De spanning loopt op want de vijand kan vanuit elke bocht in beeld komen. De gitaarklanken gaan de hogere regionen in en voeren de spanning op. Het nummer speelt met de snelheid en wisselt gevaar met rust af. Continental Shelf kenmerkt zich door een rauw geluid met gitaarruis. De openingsklanken vormen een heerlijk deuntje waarop de rest van het nummer zich opbouwt. De zang en teksten van Matt passen perfect bij de sfeer die er wordt neergezet.

Check your anxiety
No need to suffer silently
Convulsion vibrating
Being violated (violated)


Silhouettes bouwt zich voort op Continental Shelf met zowel een stevig gitaargeluid als sferische klanken. De drums bouwen langzaam op en houden het geheel sterk. De sound is sterk en blijft zich ontwikkelen gedurende het hele nummer. Afsluiter Death brengt ons terug op het slagveld waar de resten puin worden opgeruimd. De vele slachtoffers liggen overal om je heen en het gevoel van angst neemt opnieuw de overmacht. De opbouw wordt vanuit een strak ritme naar een steeds heviger geluid gebracht. Gitaren gaan tekeer terwijl het oorlogsbeest om zich geen grijpt en vele dodelijke slachtoffers maakt. Tanks vuren onverminderd kogels en de inslagen worden steeds heviger. De wereld eindigt in totale chaos.

Het debuut van Viet Cong toont één en al brute kracht van gitaren vermengt met de bombast van de drums. Zanger Matt slaagt erin de teksten van een wisselend volume te voorzien, afhankelijk van de muziek. Het geluid is grauw en zwaar, waar zich af en toe lichte melodieën doorheen mengen. Viet Cong is een stevig geheel dat hopelijk ook live de kanonnen om ons heen laat schieten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van Urbanoetang
4,0
Was destijds erg goed op LGW? hoorde ik. Ben benieuwd.

Misterfool
En de eerste mooie ontdekking van 2015 is al weer een feit. Aan de ene kant klinkt deze muziek erg zwaar en gruizig, maar aan de andere kant mixt de band daar toch redelijk wat lichte melodieën. Dit geeft de muziek een soort van dynamiek. Death is een nummer wat ik maar blijf beluisteren .

avatar van luigifort
10 Februari in Paradiso

avatar van Mindshifter
4,0
IJzersterke plaat. Weer een keer een plaat met kloten. Die worden schaars. Kaarten paradiso zijn reeds binnen. *4.

avatar van peterjames777
4,5
2015 is lekker begonnen! Eerst de nieuwe Panda Bear en nu dit.
Deze plaat staat als een huis! Dan weer agressief en dan weer beeldschoon. March of Progress is favoriet, wat een heerlijk nummer.

Nihilisme
Aardige plaat met vocalen die soms sterk aan Spencer Krug doen denken. Wel een stukje minder dan Women (r.i.p.) maar niet slecht.

avatar van samslam
4,0
Sterke binnenkomer dit jaar. Interessant en snedig eerste deel, om dan te climaxen bij het uiterst genietbare en – in een ideale wereld dan toch – zelfs radiovriendelijke tweeluik Continental Shelf en Silhouettes.

avatar van VladTheImpaler
4,5
Wat is Death een verschrikkelijk goed nummer, wow.

avatar van Urbanoetang
4,0
Goede plaat, maar hij komt wel een beetje moeilijk op gang vind ik. Eerste twee tracks zijn oke, de volgende twee al een stuk beter, en op de laatste twee nummers hoor ik pas die briljante post-punk band waar ik na LGW? zoveel van gehoord heb. Met name het slotnummer Death staat met kop en schouders boven de rest wat we hier te horen krijgen. Doet mij trouwens erg aan Parquet Courts en Shellac denken.

Desalniettemin een prima debuut dat het alleen al voor het slotnummer meer dan waard is. Zit tussen de 3,5* en 4* voor mij, maar vanwege Death rond ik naar boven af.

4,0
Mooie plaat. Verschillende muzike invloeden. Ik hoor een beetje 60s, New Wave en een beetje Clash rock. Meteen ook een kaartje gehaald voor het concert in Rotown.

4,0
Wauw, Death. Weinig nummers van die lengte die me kunnen blijven boeien, maar dit is er zeker een van. De plaat zakt (imo) in bij March of Progress en Bunker Buster, maar ik vind de rest zo sterk dat ik hier zonder twijfel 4* voor neerzet. En wellicht groeit dat nog.

avatar van itchy
4,0
Silhouettes is een nummer waarvan ik hoopte dat Interpol het ooit nog eens ging maken, maar zo is het ook goed.

avatar van itchy
4,0
... maar wat komt deze plaat ontzettend moeilijk op gang zeg. De eerste twee nummers en de eerste helft van March of Progress vind ik zeer zwak en klinken als de titel van track twee. Pas vanaf Bunker Buster komt de boel op gang, en tijdens de laatste drie nummers is er geen vuiltje aan de lucht meer, die zijn meer dan prima. Niet de plaat waar ik op gehoopt had, hij hangt flink uit het lood.

avatar van Gewoon Pim
4,0
Wow! Deze komt lekker binnen zeg!
Ik kan weer een mooi bandje op mijn lijstje bijschrijven.
Op naar Paradiso!

avatar van zaaf
4,0

avatar van JSPR_G
3,5
itchy schreef:
... maar wat komt deze plaat ontzettend moeilijk op gang zeg. De eerste twee nummers en de eerste helft van March of Progress vind ik zeer zwak en klinken als de titel van track twee. Pas vanaf Bunker Buster komt de boel op gang, en tijdens de laatste drie nummers is er geen vuiltje aan de lucht meer, die zijn meer dan prima. Niet de plaat waar ik op gehoopt had, hij hangt flink uit het lood.

Ik heb net dezelfde mening. Het tweede deel van deze plaat vind ik fantastisch, maar de drie eerste nummers zijn beduidend zwakker.

avatar van Don Cappuccino
3,5
De redenen voor 3,5* en geen vier sterren worden hierboven al genoemd. Deze plaat komt echt moeilijk op gang, vanaf de tweede helft van March of Progress wordt het echt gaaf. Daarna weet Viet Cong drie snedige songs neer te leggen die heerlijke gruizige melodieën in zich hebben die me aan Interpol doen denken. Death is het absolute hoogtepunt van de plaat, zonder twijfel.

avatar van De-noir
3,5
Het begin van Silhouettes doet me juist enorm aan Helicopter van Bloc Party denken. Klankkleur van gitaar- en bassgeluid in combinatie met de synths klinken veel meer jaren "80 dan Interpol ooit heeft geklonken. Verder eens met de rest hier. Heb ze gemist op LGW? - Bonnie Prince Billy ging voor - maar wat vrienden waren er wild van. Aardige plaat maar ik begrijp de hype niet zo.

avatar van AOVV
4,0
Behoorlijk goeie plaat. Wat zeg ik, noem het gerust straf spul. De mannen van Viet Cong weten me in oproer te brengen, en dat is al heel wat.

Het begint schoorvoetend, met 'Newspaper Spoons', dat een beetje het midden houdt tussen gekunsteldheid en felheid. Over 'Pointless Experience' zijn al enkele grapjes gemaakt (waarbij men handig gebruik maakt van de titel), en ik kan er wel inkomen, maar vind het verder gewoon een degelijke song. Maar dan, en dat ben ik met de meerderheid hier wel eens, begint het pas echt.

Vooral de laatste drie songs vind ik fantastisch. Op 'Continental Shelf' klinkt de zanger eindelijk als een soort Paul Banks die men kwaad heeft gekregen, waarbij hij zijn stem bij vlagen hemels in de rondte laat weergalmen. Zet dat af tegen de fijne, vinnige instrumentatie, en je hebt een killer van een song. 'Silhouettes' is zo mogelijk nog straffer, en blijkt uiteindelijk pas de opmaat voor de ambitieuze, lange afsluiter, 'Death'. Een passende titel voor een slotsong; de cyclus is dan weer rond. Bovendien past het ook goed bij de bandnaam, door sommigen een beetje misplaatst bevonden, heb ik gelezen. Nou, niets mis mee wat mij betreft!

Vooral de versnelling in de tweede helft van 'Death', die pas wordt ingezet na een rekken dat in feite geen rekken is, vind ik geweldig. En zo heeft dit album wel meer van die momenten, die een hotspot in mijn concentratielijn veroorzaken. Vooralsnog de beste van 2015, al is het, toegegeven, nog vroeg dag.

4 sterren

avatar van Obscure Thing
3,5
Geweldig album waarin vooral de laatste drie nummers klap na klap uitdelen. Die versnelling in Death is ouderwets kapot gaan.

avatar van Arnando
De Dreiging die van deze plaat uitgaat! Doet me denken aan deze Decorate Decorate - Instructions (2009)

avatar van Kos
Kos
Toch grappig hoe dit soort bandjes maar blijven bestaan. 1 grote collage van bekende inspiratiebronnen maar stiekem toch wel weer leuk.

avatar van Sjaakspeare
Ik werd net weggeblazen door 'Silhouettes' op de radio. Eens snel de rest van deze plaat opsnorren.

avatar van Linius
4,0
Op de radio? Welke zender komt hiermee op de proppen dan?

avatar van Norrage
3,5
Er waren twee revelaties vorig jaar, beide afkomstig uit Canada. De eerste was Ought, een bijzonder melodieus post-punk bandje dat mijn top 10 van 2014 nog haalde. De tweede was Viet Cong, een halve doorstart van het redelijk succesvolle Women, welke met een bijzonder fijne EP soortgelijke muziek maakten, maar wat donkerder van aard. Hier is nu het zelfgetitelde debuutalbum Viet Cong: een pakkende, onheilspellende en kunstzinnige debuutplaat.

Viet Cong is allereerst een onheilspellend album met donkere thema's. Met songtitels als Newspaper Spoons, Continental Shelf en Silhouettes verwacht je dat niet meteen; maar er is wel de afsluiter Death. Deze plaat is dan ook vooral een mengelmoes van chagrijnige 80s punk met moderne synthesizers, dreunende drums en diepe doch subtiele electronica. Dit is goed te horen, bijvoorbeeld op de openers: Newspaper Spoons wordt zorgvuldig opgebouwd en we horen langzaam de stijl van het album ontstaan als op subtiele wijze het nummer wordt ingekleurd. Tweede nummer Pointless Experience knalt er dan meteen in en is een bijna krautrockende ervaring met lome ritmes. Toch wil het nergens zo pakkend worden als die debuut-EP Cassette van vorig jaar. Waar Viet Cong toen imponeerde met veel luchtigere en bijna poppy punk, wordt de nieuwe plaat overspoeld met zware percussie en ontoegankelijke dreunen. Dat valt toch wel tegen; zeker als de band in de eerste helft van de plaat ook nog eens een in herhaling valt. Gelukkig zijn daar tegen het einde van de plaat het veel meer toegankelijke gitaar-singeltje Continental Shelf, en die epische krachtuitspatting waar het album mee afsluit: Death. Vooral dat laatste nummer brengt het algehele niveau toch boven het gemiddelde, en dat is niet in de laatste plaats omdat Death met 11 minuten bijna 1/3e van het album in beslag neemt. Ook Death is een krautrockende, hypnotiserende exercitie, maar duurt precies zo lang dat je er automatisch in wordt meegezogen.

Ik zeg het eerlijk: ik had veel meer verwacht van dit debuutalbum na aanleiding van de EP. Zo goed als die EP is Viet Cong absoluut niet geworden, maar met een uniek geluid van lome hypnotiserende postpunk dat permanent dreigend klinkt is het toch een geslaagde plaat geworden.

Pat-sounds: Album Viet Cong - Viet Cong (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van Arrie
Linius schreef:
Op de radio? Welke zender komt hiermee op de proppen dan?

Wellicht Pinguin Radio?

Gast
geplaatst: vandaag om 23:12 uur

geplaatst: vandaag om 23:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.