Viet Cong - Viet Cong (2015)

Viet Cong is het debuutalbum van de gelijknamige Amerikaanse rockband. De band bestaat onder andere uit twee ex-leden van de band Women, namelijk Matt Flegel en Mike Wallace. De zware klappen van het gitaargeluid tonen de stijl aan waarin de band zijn muziek maakt.

Opener Newspaper Spoons opent met de helse klappen van een aankomende aanval. We zijn in zwaar weer beland en de oorlog duurt maar voort. Gitaren en drums knallen om je heen en het geluid wordt indringender en zwaarder. De linies van de aanvallers wordt verder teruggeduwd en de verdedigers krijgen de overhand. Na het helse openingskabaal loeien de sirenes alweer om ons heen in Pointless Experience. Het experimentele geluid mengt zich met de zang van Matt. Vele mensen worden geëvacueerd naar andere bestemmingen terwijl de oorlogsmachines voortredeneren. In de March of Progress bekijken we het slagveld van bovenaf. Hoe de linies zich verspreiden en kanonskogels in grote getale in de rondte vliegen. De drums zwepen op en houden het ritme strak, terwijl de gitaren het bombastische geluid verstevigd. We maken een omslag en horen hoe het eraan toegaat onder de soldaten. De angst is toegeslagen, maar iedereen vecht tot het bittere einde. De overwinningshoorn schalt door de lucht en de soldaten doen een vreugdedans.

In de ondergrondse bunker gaat het gevecht onverstoord voort. In Bunker Buster wordt je meegevoerd door de ondergrondse gangenstelsels. De spanning loopt op want de vijand kan vanuit elke bocht in beeld komen. De gitaarklanken gaan de hogere regionen in en voeren de spanning op. Het nummer speelt met de snelheid en wisselt gevaar met rust af. Continental Shelf kenmerkt zich door een rauw geluid met gitaarruis. De openingsklanken vormen een heerlijk deuntje waarop de rest van het nummer zich opbouwt. De zang en teksten van Matt passen perfect bij de sfeer die er wordt neergezet.

Check your anxiety
No need to suffer silently
Convulsion vibrating
Being violated (violated)

Silhouettes bouwt zich voort op Continental Shelf met zowel een stevig gitaargeluid als sferische klanken. De drums bouwen langzaam op en houden het geheel sterk. De sound is sterk en blijft zich ontwikkelen gedurende het hele nummer. Afsluiter Death brengt ons terug op het slagveld waar de resten puin worden opgeruimd. De vele slachtoffers liggen overal om je heen en het gevoel van angst neemt opnieuw de overmacht. De opbouw wordt vanuit een strak ritme naar een steeds heviger geluid gebracht. Gitaren gaan tekeer terwijl het oorlogsbeest om zich geen grijpt en vele dodelijke slachtoffers maakt. Tanks vuren onverminderd kogels en de inslagen worden steeds heviger. De wereld eindigt in totale chaos.

Het debuut van Viet Cong toont één en al brute kracht van gitaren vermengt met de bombast van de drums. Zanger Matt slaagt erin de teksten van een wisselend volume te voorzien, afhankelijk van de muziek. Het geluid is grauw en zwaar, waar zich af en toe lichte melodieën doorheen mengen. Viet Cong is een stevig geheel dat hopelijk ook live de kanonnen om ons heen laat schieten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Behoorlijk goeie plaat. Wat zeg ik, noem het gerust straf spul. De mannen van Viet Cong weten me in oproer te brengen, en dat is al heel wat.

Het begint schoorvoetend, met 'Newspaper Spoons', dat een beetje het midden houdt tussen gekunsteldheid en felheid. Over 'Pointless Experience' zijn al enkele grapjes gemaakt (waarbij men handig gebruik maakt van de titel), en ik kan er wel inkomen, maar vind het verder gewoon een degelijke song. Maar dan, en dat ben ik met de meerderheid hier wel eens, begint het pas echt.

Vooral de laatste drie songs vind ik fantastisch. Op 'Continental Shelf' klinkt de zanger eindelijk als een soort Paul Banks die men kwaad heeft gekregen, waarbij hij zijn stem bij vlagen hemels in de rondte laat weergalmen. Zet dat af tegen de fijne, vinnige instrumentatie, en je hebt een killer van een song. 'Silhouettes' is zo mogelijk nog straffer, en blijkt uiteindelijk pas de opmaat voor de ambitieuze, lange afsluiter, 'Death'. Een passende titel voor een slotsong; de cyclus is dan weer rond. Bovendien past het ook goed bij de bandnaam, door sommigen een beetje misplaatst bevonden, heb ik gelezen. Nou, niets mis mee wat mij betreft!

Vooral de versnelling in de tweede helft van 'Death', die pas wordt ingezet na een rekken dat in feite geen rekken is, vind ik geweldig. En zo heeft dit album wel meer van die momenten, die een hotspot in mijn concentratielijn veroorzaken. Vooralsnog de beste van 2015, al is het, toegegeven, nog vroeg dag.

4 sterren

Er waren twee revelaties vorig jaar, beide afkomstig uit Canada. De eerste was Ought, een bijzonder melodieus post-punk bandje dat mijn top 10 van 2014 nog haalde. De tweede was Viet Cong, een halve doorstart van het redelijk succesvolle Women, welke met een bijzonder fijne EP soortgelijke muziek maakten, maar wat donkerder van aard. Hier is nu het zelfgetitelde debuutalbum Viet Cong: een pakkende, onheilspellende en kunstzinnige debuutplaat.

Viet Cong is allereerst een onheilspellend album met donkere thema's. Met songtitels als Newspaper Spoons, Continental Shelf en Silhouettes verwacht je dat niet meteen; maar er is wel de afsluiter Death. Deze plaat is dan ook vooral een mengelmoes van chagrijnige 80s punk met moderne synthesizers, dreunende drums en diepe doch subtiele electronica. Dit is goed te horen, bijvoorbeeld op de openers: Newspaper Spoons wordt zorgvuldig opgebouwd en we horen langzaam de stijl van het album ontstaan als op subtiele wijze het nummer wordt ingekleurd. Tweede nummer Pointless Experience knalt er dan meteen in en is een bijna krautrockende ervaring met lome ritmes. Toch wil het nergens zo pakkend worden als die debuut-EP Cassette van vorig jaar. Waar Viet Cong toen imponeerde met veel luchtigere en bijna poppy punk, wordt de nieuwe plaat overspoeld met zware percussie en ontoegankelijke dreunen. Dat valt toch wel tegen; zeker als de band in de eerste helft van de plaat ook nog eens een in herhaling valt. Gelukkig zijn daar tegen het einde van de plaat het veel meer toegankelijke gitaar-singeltje Continental Shelf, en die epische krachtuitspatting waar het album mee afsluit: Death. Vooral dat laatste nummer brengt het algehele niveau toch boven het gemiddelde, en dat is niet in de laatste plaats omdat Death met 11 minuten bijna 1/3e van het album in beslag neemt. Ook Death is een krautrockende, hypnotiserende exercitie, maar duurt precies zo lang dat je er automatisch in wordt meegezogen.

Ik zeg het eerlijk: ik had veel meer verwacht van dit debuutalbum na aanleiding van de EP. Zo goed als die EP is Viet Cong absoluut niet geworden, maar met een uniek geluid van lome hypnotiserende postpunk dat permanent dreigend klinkt is het toch een geslaagde plaat geworden.

Pat-sounds: Album Viet Cong - Viet Cong (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Het verhaal van Viet Cong is ergens verwant aan dat van Joy Division en New Order. Ooit zaten twee van de vier Viet Cong leden samen in de band Women, die twee artistieke platen uitbrachten bij platenmaatschappij Jagjaguwar. Toen overleed gitarist en mede-creatief brein Christopher Reimer plots op 21 februari 2012 in zijn slaap. 26 jaar oud. De doodsoorzaak blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk. Met deze trieste gebeurtenis ging het toch al op non-actief staande Women definitief ten grave. Bassist Matt Flegel en drummer Mike Wallace gingen door onder de naam Viet Cong. Wat je noemt een gedroomde doorstart.

Samen met de twee gitaristen Scott Munro en Daniel Christiansen maakte het duo een glansrijk debuut. Dat kunnen we een ruimte maand na de release rustig concluderen. Was op de vorig jaar verschenen debuut EP Cassette al te horen dat dit kwartet een goed gevoel had voor fijne gitaarliedjes, op Viet Cong wordt deze veelbelovende status pas echt verzilverd. In zeven liedjes komen industrial, wave, shoegaze, psychedelica en indie op eigenzinnige wijze bijeen. Neem het geheel en de groep klinkt ergens tussen Deerhunter, Television en Guided By Voices in, maar anders dan hippe genregenoten van Ought construeert Viet Cong eerder genoemde artiesten nergens.

Waar er nog een waar-gaat-dit-heen gevoel heerst in openingssalvo 'Newspaper Spoons' en 'Pointless Experience', breekt de plaat gaandeweg op een waanzinnige manier open tijdens de laatste minuten van March Of Progress. Vanaf hier is er geen stoppen meer aan. 'Continental Shelf' en 'Silhouettes' zijn messcherpe en eigenzinnige gitaarliedjes die op een prettige manier zwaar op de borst liggen. Hoogtepunt is het dwarse en haast maniakaal aandoende 'Bunker Buster', waarin de spanning werkelijk om te snijden is. Een vergelijkbare spanning wordt verder opgevoerd in de weergaloze afsluiter 'Death', die maar liefst elf minuten duurt. Ruim een maand na de release wordt Viet Cong louter beter. De verwachtingen zijn ruimschoots ingelost. Sterker: voor nu is deze plaat met afstand het beste wat het nog prille 2015 te bieden heeft.

Van: Daans Muziek Blog