Songs: Ohia - Didn't It Rain (2002)

Jennie Benford

Voor mij is deze plaat toch wel het summum van Molina. Al komt The Lioness wel akelig dicht in de buurt.

Vrij kaal ja maar nog lang niet zo kaal als zijn 1e titelloze en Impala de opvolger.

Prachtig gelukkig vaak aan het werk gezien vanaf 1998 in het Patronaat, legendarisch

Vanavond deze plaat voor het eerst beluisterd. Wat een mokerslag!

Dit is een onvoorstelbaar mooi album. Dit gaat door merg en been. Alle nummers zijn adembenemend mooi. Ik ben nog nooit zo weggeblazen.

En dan pak je op een doodgewone vrijdagmiddag op de tast een willekeurige CD uit je kast, zet hem op en het blijkt de extra disc te zijn van Songs: Ohia met de 8 extra tracks. En je verbaasd je weer over de schoonheid van de muziek van wijlen Jason Molina, die je zelden of nooit draait, maar die zo'n prachtige melancholische stem heeft. Buiten wordt het in alle stilte langzaam donker.

Ondanks dat ik de muziek van Jason inmiddels al geruime tijd ken, merk ik dat ik het nog steeds beter vind worden met elk passerend jaar. De sfeer en melancholie die het herbergt vond ik vanaf de eerste luisterbeurten al heel erg mooi, maar met leeftijd en ervaring merk ik dat ik de tekstuele inhoud ervan ook steeds meer begin te doorgronden en te waarderen.

Ik weet nog goed dat ik best wel aangedaan was door zijn overlijden. Het was daarvoor al duidelijk geworden dat het eigenlijk niet zo goed met hem ging, maar hij had niet lang voor zijn dood natuurlijk nog een solo EP uitgebracht. Een soort baken van hoop dat hij er wel weer bovenop zou komen en zijn gezicht weer aan de wereld zou gaan laten zien. Helaas is het nooit zover gekomen. Een gevoel van tristesse dat ik lang met niemand heb kunnen delen tot vrij recentelijk. Twee jaar geleden in een puike platenzaak in Antwerpen waar ik de naam helaas niet meer van ken lagen daar ineens een aantal LP's van Songs: Ohia en had ik eindelijk een moment om een loftrompet af te steken over de geweldenaar die Jason is geweest tegenover een aantal maten. Het deed mij tevens realiseren dat ik hem helaas een beetje uit het oog verloren was en zelf ook reden genoeg had om weer in de wereld van Molina te duiken.
Tevens ben ik in die stramien recentelijk begonnen aan de biografie geschreven door Erin Osmon, die al zo'n drie jaar uit blijkt te zijn overigens. Een mooie inkijk in de bijzondere persoon die Jason was. Een echte verhalenverteller, zoals ook blijkt uit zijn muziek, en ook iemand die zijn duistere kant een geruime tijd goed wist te verbergen voor zijn omgeving.

Molina heeft veel moois uitgebracht (vooral vanaf The Lioness was hij een aantal jaar haast buitenaards goed), maar op een enkele korte periode na is dit album eigenlijk altijd wel mijn favoriet geweest. Het desolate karakter sprak mij vanaf het begin aan. Dit is het album dat het dichtst bij de roots van Molina geraakt. Het album is doordrenkt met verwijzingen naar zijn mid-west wortels. Een afkomst die hij in zijn jeugdjaren verachtte, maar met de tijd juist is gaan omarmen. Het is een soort sentiment waar ik me aan kan relateren. Ondanks dat je een soort haat/liefde verhouding kan creëren voor de regio waar je vandaan komt, en de haat uiteindelijk meer de overhand krijgt, zal het toch altijd je thuis blijven. Het bijzondere in de context van dit album is dat dit sentiment echter niet een chauvinistische feel heeft. In veel nummers zijn de verwijzingen juist gerelateerd aan de sombere aspecten van de mid-west: het zijn kale, desolate omgevingen met oude, vervallen fabrieken, gebouwen en roestige machines. Plekken waar arbeiders zich een slag in de rondte moeten werken voor het kleine beetje loon dat zij krijgen, om een minimaal bestaansrecht te verwezenlijken. Het zijn treurige omstandigheden, waarin een mens onbeduidend en als een van zovelen wordt. Ondanks dat ik heel blij ben dat ik niet met fysiek zware arbeid mijzelf aan gort aan het helpen ben, is dit emotionele aspect in mijn huidige bestaan heel herkenbaar.
Het is in deze context duidelijk dat Jason met de verwijzing naar zijn roots ook een verwijzing maakt naar zijn emotionele gesteldheid. Iets wat hij op dit album voor het eerst in volle overgave lijkt te doen, in een periode dat het eigenlijk nog niet zo voor de hand liggend was was dat hij die duisternis in zichzelf verborgen hield. Dit komt het sterkst naar voren in het slotnummer, waarin hij ontegenzeggelijk naar zichzelf verwijst:

Gotten so good at hiding it
Even he does not admit it
That glittering flash in his eyes
Makes it look like he might be alright
If the blues are you hunter
Then you will come face to face
With that darkness and desolation
And the endless depression.

Waar het album tot op dit moment al een emotionele tour de force was over de leegte, eenzaamheid en melancholie die het leven op momenten over je heen kan laten dalen, is dit het punt waar ik in duizend stukken breek. Het komt denk ik echt tot de kern van wie Jason was: aan de buitenkant zag hij eruit als een aardige, sympathieke kerel die goed in de omgang was en vaak een glimlach droeg onder zijn droevige ogen, maar onder de huid altijd een interne strijd heeft gestreden die hij helaas niet heeft kunnen overwinnen.
Vanaf dit emotionele dieptepunt heeft Molina ons gelukkig wel een baken van hoop gegeven, waardoor dit nummer wordt gepromoveerd tot een van de mooiste nummers allertijden. Negatieve emoties en mindsets ga je misschien altijd wel bij je blijven dragen, maar je kunt wel ertegen strijden en er zullen altijd mensen in je omgeving zijn die klaar voor je staan.
Rest ons stervelingen niets anders dan stand te houden.

Onlangs weer eens Ghost Tropic beluisterd. Tja, en dan volgen onvermijdelijk luisterbeurten van The Lioness en deze Didn't it Rain.

En evenals in het geval van Ghost Tropic blijkt ook dit album nog altijd een prachtalbum. En Steve Albini's Blues is zelfs een ware klassieker.

Geschreven in De album Top 100 van,,,:

Wat de muziek van Songs:Ohia speciaal voor mij maakt is de stem van Jason Molina. Die is zo dichtbij, intiem, als een goede vriend. Hij klinkt voor mij als een goed persoon die naast je loopt op het pad des levens en af en toe ongevraagd een welgemeend advies of een schouder biedt. Niet dat hij het zelf zo makkelijk had: mensen die het makkelijk hebben maken niet zulke muziek. De muziek op deze plaat is kaal, traag, broeierig en droevig maar zoals al vaker bleek in deze top 100: in droevige muziek zit vaak ook iets opbeurends. Hier ook. Lijden, omgezet in mooie muziek. Elk nummer op Didn't It Rain is al een dolkstoot.
Light, storm, moon, bell, blues, blue, crow, tower, het zijn typische Molina-woorden die vaak ik zijn teksten terugkeren. Zo ook hier. Dat geeft iets vertrouwds, als je die woorden hoort weet je weer: ohja wat fijn, ik luister naar Molina. Steve Albini hoort niet bij die woorden maar hij is hier onsterfelijk gemaakt in een songtitel.

Aangekruist als favoriet:
1. Blue Chicago Moon
2. Blue Factory Flame