Counting Crows - Hard Candy (2002)

Ik vind dit album eigenlijk heerlijk wegluisteren. Ik moet zeggen dat ik het niet onprettig vind dat die enorme pathos een beetje weg is op dit album. Big Yellow Taxi heb ik inmiddels wel gehoord, American Girls vind ik itt anderen helemaal niet slecht. Goodnight L.A. en de vertolking van You Ain't Going Nowhere bevallen mij het best. Ook Good Time, Miami en Carriage mogen er wezen.

"Hard Candy" is een toegankelijke plaat van Counting Crows. Soms klinkt het wel heel erg poppy, met name in een nummer als "American Girls". Maar deze toegankelijkheid is wat mij betreft niet van negatieve invloed op deze plaat in zijn geheel. Er staan een aantal zeer mooie nummers op, zoals het warme "Good Time". Ook "Holiday in Spain" is een pareltje. En dan wel de versie zonder Blof, want ik erger me rot aan de ontzettend slechte Nederlandse vertaling/interpretatie. Het origineel van Counting Crows is zoveel beter. Verder zijn de nummers voorzien van rijke instrumentatie. De stem van Adam Duritz is er eentje waarvan je houdt of niet. Ik ben er geen grote fan van, maar in de context van Counting Crows vind ik hem evenmin storend. Kortom "Hard Candy" is een fijn wegluisterende pop/rock plaat met een herkenbaar Counting Crows geluid.

Op dit album hebben de Counting Crows niets aan kracht ingeboet. Neem nou dit voorbeeld hierboven. Dit op het eerste gehoor "vrolijk" stemmende nummer is een valkuil. Het is allesbehalve vrolijk, lees de prachtige tekst er maar op na, wat het nummer een mooie diepere laag geeft. Het heeft mij meer dan eens rillingen bezorgd. Deze dubbelheid vind ik zeer sterk. En natuurlijk de overgave die Duritz erin weet over te brengen.