The Charlatans - Modern Nature (2015)

Vandaag is de nieuwste video van The Charlatans verschenen, Come Home Baby. Deze single komt samen uit met het nieuwe album.
Talking in Tones, So Oh en Come Home Baby klinken alvast meer dan prima.

Voor wie niet kan wachten op de release:
The Charlatans ? Modern Nature: Exclusive album stream | Music | The Guardian - theguardian.com

Vandaag is de officiële releasedatum, maar het album was zondag vanaf 0:00 al te downloaden via iTunes en stond op streamingdiensten zoals Deezer.

De eerste indruk is goed! De plaat is een stuk melodieuzer dan de voorganger Who We Touch; minder rauw, minder 'rocky', minder gitaar en de liedjes worden juist veel meer door de befaamde Charlatans-orgel gekenmerkt en het maakt de nummers daarmee een stúk dansbaarder en gepolijster. Het album bevat veel 'Embrace'-achtige niets-aan-de-hand-pop dat hier en daar zelf een beetje funky of soul-achtig aandoet. Allemaal verpakt in sterke melodieën.

Het absolute prijsnummer is het 6 minuten durende 'Let The Good Times Be Never Ending' dat mede zo lang is omdat het een fenomenaal einddeel heeft. Heerlijk 'uplifting', meezingbaar, vrolijk en pakkend refrein, en fantastische orgelriffjes en baslijntjes die gedurende het nummer hoorbaar zijn en hier en daar prominent op de voorgrond treden. Er is zelfs een vrouwenkoortje aanwezig. Alsof je het al jaren kent. Dit is een Charlatans-klassieker dat hele zalen zullen gaan meezingen.

Heerlijk fris album, typisch Charlatans maar bij de 2de luisterbeurt ontdekt het toch op ene hoger plan ligt

De nieuwe The Charlatans begint met een lekker elektronisch Talk Talk achtig deuntje.
Talking In Tones is duister, bijna UNKLE achtig.
Het lijkt alsof de beats uit een kastje komen, en dat er voor gekozen is om drummer Jon Brookes, die overleden is aan een hersentumor, niet te vervangen.
Het valt muzikaal gezien goed uit.
Nog steeds zijn de Madchester invloeden aanwezig, maar er wordt nu ook meer geflirt met discodreunen.
So Oh klinkt een stuk vrolijker dan de opener, waar ik stiekem wel wat van baal, want het begon zeer sterk.
Niet verkeerd, maar dit is een stuk toegankelijker.
Ook bij Come Home Baby vallen de drumpartijen op, al hoor je hier ook het overbekende orgeltje terug, welke tevens een grote rol speelde op de hits Weirdo en The Only One I Know.
Tim Burgess is opvallend goed bij stem op Modern Nature.
Het onverschillige, zeurende geluid, wat ook kenmerkend is bij de frontmannen van Oasis en The Stone Roses, heeft hij grotendeels achter zich gelaten.
Hier laat hij horen dat hij een prima zanger is; meer een gentlemen, minder het schoffie.
En toch mis je dat wel een beetje.
Keen Enough luistert prima weg, maar is een stuk minder sterk dan de voorgangers.
Wel is nu geheel duidelijk dat The Charlatans zich steeds minder presenteert als een rockband.
Dit is meer een elektronische act.
In The Tall Glass is wel op een broeiende manier spannend, en sluit qua compositie zeker meer aan bij de eerste drie nummers; lekkere jamsessie op het orgeltje er tussendoor, waarbij je bijna verwacht dat Light My Fire van The Doors wordt ingezet.
Emilie is meer up tempo, een nummer voor de vrouwelijke fans, zullen we maar zeggen; hebben die ook weer iets mee te zingen, als ze tijdens concerten de eerste rijen bevolken.
Niet helemaal mijn ding.
Nee, ik heb meer met Let the Good Times Be Never Ending, welke op een Sproston Green achtige manier begint, samen met Then en The Only One I Know de parels van het debuut.
Daar blijft het nivo het hele nummer aanwezig, hier vlakt het tussendoor wat af, maar weer hoor ik Talk Talk halverwege terug; beetje Life's What You Make It, er wordt zelfs nog een klein beetje met de jaren 80 Roxy Music geflirt.
I Need You to Know sluit weer meer aan bij het betere werk van de laatste van Arctic Monkeys; duister en mysterieus, ik hoor zelfs het debuut van Portishead terug.
The Charlatans laat horen dat ze ook in de huidige tijd zichzelf staande houden.
Dan lijkt Lean In een stuk luchtiger, maar schijn bedriegt.
Hieronder zit een donkere laag, luister maar naar de gitaar.
Trouble Understanding heeft het Blur achtige piano gepingel van Damon Albarn, en klinkt hierdoor een stuk vrolijker.
Het koortje op de achtergrond doet mij aan Soulsavers denken, en ook dat is een compliment.
En dan ben je alweer bij de afsluiter van deze eerste echte verrassing van 2015.
Lot to Say is dan wel een van de mindere tracks, maar kan er ook nog prima mee door; van mij hadden ze op het laatst meer mogen knallen.

Eigenlijk verwacht je na het verlies van een bandlid een periode van bezinning; zoekende naar hou vast.
The Charlatans gaan echter als een sneltrein door; en slaan sterker terug dan ooit.

Toch weer een echt goed album van the Charlatans. Alleen Keep enough vind ik niet zo boeiend. De rest klinkt na een aantal luisterbeurten echt goed!

Had eigenlijk nog nooit van deze band gehoord. De eerste kennismaking is overwegend positief. Toch blijft het allemaal nog niet echt hangen. Ik zal het nog maar eens een paar keer luisteren, dat heeft met bands als deze al vaker goed uitgepakt.

De hoogtij dagen van the Charlatans liggen in 1990.
Sindsdien is er weinig veranderd in 25 jaar.
Prettige Britse pop zonder echte uitschieters.
Zo ervaar ik ze ook nu weer.
Er is niets mis mee, maar tegelijk te braaf om indruk te maken.

The Charlatans hebben mij nooit teleur gesteld, maar deze vind ik wel weer op een prettige manier aansluiten op het geluid van hun debuut.

The Charlatans komt met een plaat die bij tweede beluistering, d.w.z. met een koptelefoon op en er de tijd voor nemen, direct goed in het gehoor ligt. Veel 60s accentjes, beetje zweverig en onthaastend. Tot dat in de tweede helft van de plaat de rem er toch nog wat af gaat. Deze plaat haalt het niet bij 'You Cross My Path', maar springt er wat mij betreft wel uit in hun oeuvre. Een korte constatering is toch wel, en dit is volkomen positief bedoeld, dat The Charlatans op een zeer gracieuze manier ouder worden en daarmee relevant blijven waar het mij persoonlijk aangaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wo.

Ik kende The Charlatans nog niet, dus dit was mijn eerste kennismaking. Mijn voornaamste indruk is dat het een hele brave plaat is. Zelfs vergeleken met andere bands in het genre zoals The Maccabees of Oasis is het eigenlijk gewoon erg gelikt en beschaafd. De enige reden dat ik niet direct afgehaakt ben, is dat de band eigenlijk best goede songs schrijft. Vooral op de eerste helft, waar juist de wat langzamere nummers staan, blijven de songs hangen, ook al is de zang niet zo heel karakteristiek en de instrumentatie geheel niet. Op de tweede helft staan minder memorabele songs, en op dat punt haak ik dan ook alsnog af. Modern Nature heeft wat leuke momenten, maar daar blijft het bij. Een 3,5*, maar opnieuw opzetten zal ik hem niet.