The Smashing Pumpkins - Monuments to an Elegy (2014)

Kort album maar, al komt er snel hierna nog album. De single is redelijk, maar komt niet in de buurt van het oude werk.

Being Beige (World’s on Fire) is vrij matig. Toch geef ik de hoop niet op want Oceania vond ik een alleraardigst album maar dat mijn voormalige idolen nooit meer in de buurt van hun eerste drie albums gaan komen is voor mij bijna een zekerheid geworden.
Fan van het eerste uur, nu slechts geïnteresseerd om die reden.

De vraag die mij bezig houd is dan ook, wie zit hier nou nog echt op te wachten? Ik hoorde de single en dacht gelijk, getver. De herinnering aan de oude albums koester ik, maar hoef ook die eigenlijk niet meer te horen. Dat is allemaal achter de rug en liggen in een bepaalde tijd vast, geketend aan herinneringen. Per nieuwe plaat wordt daar afbreuk aan gedaan en de mythe rondom de Pumpkins begint langzaam aan op te trekken... Met Zwan was dat eigenlijk al finaal over. Laatste echt fijne (nieuwe) nummer vond ik trouwens 'The Fellowship', dat op een aangename manier boven de rest uitstak en voornamelijk omdat dit geen matige reproductie was van geesten uit het verleden.
The Smashing Pumpkins - The Fellowship - Teargarden By Kaleidyscope Vol. II: The Solstice Bare - YouTube

Sinds The FutureEmbrace check ik ieder nieuw SP album. Net als Eric vind ik Oceania een heel aardig album voor hun doen. Being Beige doet me niet echt opveren...

Na de fikse tegenvaller 'Zeitgeist' had ik de hoop al opgegeven op nog een aardige plaat van de Pumpkins, maar 'Oceania' was inderdaad best een goede plaat, met een paar uitschieters ('Panopticon'!). Dus tja toch wel weer benieuwd naar nieuw werk van mijn jeugdhelden (nouja, alleen Billy Corgan is nog over).

'Being Beige', aardige single maar niet meer dan dat. Maar ik hoorde net 'One and All' en dat vind ik dan toch weer een heel vet nummer. Ok, niks nieuws onder de zon, maar wel een lekkere beuk plaat.

The Smashing Pumpkins - One and All (Audio) - YouTube

Klinkt inderdaad wat beter, niks nieuws onder de zon.

Moet zeggen dat One and All een verdacht lekkere track is. Met Tommy Lee achter de drums klinkt het veel meer dynamisch dan het klinische gedrum van de jonge Mike Byrne.

Maar Tommy Lee en de Pumpkins in een adem?

Being Beige is een draak van een single (voor mij toch), hoop dat de rest toch beter zal zijn. Oceania klinkt enkele jaren na de release toch ook niet meer zo geïnspireerd.

Vind ik wel een hele sterk nummer :

Listen to the Smashing Pumpkins' New Song, 'Tiberius' | VICE | United States

'Drum + Fife':
The Smashing Pumpkins - Drum + Fife (Audio) - YouTube

gelekt

het klinkt beter dan verwacht

helemaal gelekt nu.... pumpkins met killers bassist en ratm drummer, ik vrees ervoor eerlijk gezegd.

De songs die voordien al waren gelekt beloven niet zo veel goeds...

these aren't the pumpkins you're looking for...

Misschien moet niemand ooit nog iets van SP verwachten En gewoon maar luisteren. En als het leuk is, prima. Niet leuk? Dan zet je wat anders op. Sowieso is deze snel voorbij. Het heeft nauwelijks pretentie, Billy is tegenwoordig wat minder bezig zichzelf te bewijzen (zoals op Zeitgeist nog het geval was).

Altijd maar weer willen vergelijken met albums van twintig (!) jaar geleden. We leven in het nu

Vrij saai en dat vond ik van Oceania dus niet (die vind ik echt heel erg goed)...... een tegenvaller wil ik dit dus wel noemen.

Jammer, maar bij de Pumpkins heb ik vooraf toch geen hoge verwachtingen meer dus dan is zo'n album als Oceania gewoon een zeer fijne verrassing en is Monuments to an Elegy gewoon een wat vervelend album zoals je dat haast vooraf al verwacht.

Het is niet anders.....

Wat ik zelf eigenlijk niet snap is dat dit niemendalletje als officieel album geldt. Zo staat dit op gelijke voet met Siamese Dream, met iets meer dan een half uur aan speelduur. In de tijd van vinyl (jaren 70) was dit gebruikelijk, en ook AC/DC doet het in 34 minuten zo'n beetje. Maar ik heb toch moeite dit als 'volwaardig' album te zien. Ook omdat dit klinkt als een verzameling B-kantjes die ome Billy nog ergens op de plank had liggen. Alles klinkt ook min of meer hetzelfde. Apart: Anti-Hero is voor mij het beste nummer. Daar wil de vonk nog wel even overspringen. Het is ook net wat steviger dan het gemiddelde.

Gelijk maar even Oceania luisteren zometeen, is te lang geleden voor me.

DagordDT, ik wil deze plaat zeker niet vergelijken met 20 jaar geleden (als ik iedere keer dezelfde plaat wil bij iedere nieuwe release luister ik wel naar Slayer of AC/DC), ik heb eigenlijk niet liever dat artiesten hun bakens verleggen en hun grenzen aftasten op voorwaarde dat het materiaal dan ook goed is. (bv Billy's solo The Future Embrace), maar bij dit album voelt het precies weer aan als: 1ste prioriteit concept en dan songs (9 songs, 32 minuten) en binnen enkele maanden komt dan terug een nieuwe plaat uit (ws) min of meer dezelfde lengte... dubbel betaling voor materiaal die perfect in 1 (betaalbaar) pakket kan...

Nadeel van Oceania is dat hij te lang duurt en daarom te veel niemedalletjes bevat. Ben daarom benieuwd naar dit album.
One and All en Drum+Fife klinken wel veelbelovend.
Maar... het is dus gelekt, het album. Ff zoeken dan maar en kijken of het de schijf kopen waard is.

Oceania duurt langer maar daar geniet ik met volle teugen van, dit is kort en dat is maar goed ook.
Ik vrees zelfs dat mijn 3* nog wel eens snel kan gaan dalen.

Ik ben afgezakt naar Siamese Dream inmiddels Stukken leuker. Waarschijnlijk luister ik de nieuwe nog wel een keertje, maar ik heb ook nog de 6cd-versie van Adore om te beluisteren. Daar ben ik ook wel benieuwd naar.

Effe offtopic maar de 6-cd versie van Adore is de enige re-issue die ik de moeite waard vond om te kopen... en ik verkies de mono versie nog boven de stereo versie, die klinkt precies steviger.

Na enkele luisterbeurten weet ik nog altijd niet wat aan te vangen met dit nieuw album, meestal duikt er irritatie op..

Tommy Lee is van Motley Crue hoor. Niet van The Killers of RATM

Billy gaat touren met de drummer RATM geloof ik.

Oceania was bij vlagen een zeer aangename verrassing, maar dat is deze zeer zeker niet... Wat een gezapige toestand. Ik snap best dat meneer Corgan niet meer dezelfde intensiteit en ondergrondse dreiging aan de dag weet te leggen als twintig jaar geleden, maar dit is wat mij betreft weer het andere uiterste. "gewone" gitaarliedjes zonder angels of dubbele bodems. Saaaaaaaai... Jammer.....

coldwarkids

Ik bedoelde de live-opstelling (met ratm drummer & killers bassist), studio opnames van de pumpkins waren altijd al een heen en weer geschuif van meerdere artiesten die niet altijd live meegingen (was Siamese Dream niet bijna solo opgenomen door Billy?), live worden de accenten van de muzikanten beter hoorbaar

Ah oke op die fiets!

qua sound doet het me erg aan siamese dreams denken. Vooral de gitaarsound

Na de tweede beluistering ben ik wat positiever gestemd over dit werkje, omdat het toch wel aangenaam was. Het voornaamste kritiekpuntje is nu dat de nummers wel wat puntiger en dynamischer konden zijn, er blijft nog steeds onvoldoende hangen en opveren bij een bepaald nummer is ook lastig. Maar niemendalletje neem ik terug Want ik blijf toch luisteren, een slecht nummer heb ik niet kunnen ontdekken en alles even overdenkend wil ik dan ook best een ruime voldoende geven.

Dan hoor jij iets wat ik totaal niet hoor.

Dat jij dat niet hoort?????????? De gitaarsound is de mid er weer totaal uitgedraaid net als op siamese dreams.